Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ ΩΣ ΠΗΓΗ ΕΜΠΝΕΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΓΑΛΛΩΝ ΠΑΡΝΑΣΣΙΚΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΚΑΙ Η ΞΕΝΗΤΕΜΕΝΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

.

,

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ ΩΣ ΠΗΓΗ ΕΜΠΝΕΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΓΑΛΛΩΝ ΠΑΡΝΑΣΣΙΚΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΚΑΙ Η ΞΕΝΗΤΕΜΕΝΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

,

,
Ἑλένης Πολίτου-Μαρμαρινοῦ
Ἐπιμελητρίας τῆς Ἕδρας Μεσαιωνικῆς καὶ Νεωτέρας Ἑλληνικῆς Φιλολογίας

,

……….(…) Ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς κόσμος καὶ ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς πολιτισμός, ἰδιαιτέρως εἴλκυσαν τοὺς παρνασσικοὺς ποιητᾶς, οἱ ὁποῖοι εἰς μὲν τὴν ἑλληνικὴν μυθολογίαν εὗρον ἀνεξάντλητον πλοῦτον μύθων καὶ εἰκόνων ἰκανῶν νὰ κεντρίσουν τὴν ἔμπνευσίν των, εἰς δὲ τὴν ἀρχαίαν ἑλληνικὴν τέχνην, τὴν ἐνσάρκωσιν τοῦ ἰδικοῦ των ἰδεώδους.

.
……….Τοῦτο δὲ διότι ἡ ἀρχαία τέχνη εἶναι ἀντικειμενική, ἐκφράζει δηλαδὴ γενικὰς ἰδέας καὶ αἰώνια προβλήματα καὶ ἔχει ὡς μοναδικὸν σκοπὸν (πέρα πάσης ἠθικολογίας καὶ παντὸς διδακτισμοῦ), τὴν δι’ ἰδίων μέσων ἔκφρασιν τοῦ ὡραίου, πρὸς ἀποτελεσματικὴν πραγμάτωσιν τοῦ ὁποίου ἐπιδίδεται εἰς λεπτομερὴ ἐπεξεργασίαν τῆς μορφῆς, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἐπίτευξιν ἀνεπαναλήπτων ὅντως ἔργων.

……….(…) Ἡ Ἀφροδίτη τῆς Μήλου, τὸ θαυμαστὸν τοῦτο δημιούργημα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλυπτικῆς, εὑρεθὲν εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸ 1820 καὶ ἀποκείμενον εἰς τὸ Μουσεῖον τοῦ Λούβρου ἤδη ἀπό τοῦ 1821, ἐνέπνευσεν, ὡς ἧτο φυσικόν, τοὺς κυριωτέρους ἐκ τῶν παρνασσικῶν ποιητῶν.

……….(…) Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς (1859-1943),  ὁ θεμελιωτὴς τῆς Νέας Ἀθηναϊκῆς Σχολῆς τῆς διαδεχθείσης τὴν Σχολὴν τοῦ Ρομαντισμοῦ, δημοσιεύει εἰς τὴν «Ἑστίαν» τοῦ 1891 τὸ ποιήμά του, «Ἡ Ξενητεμένη», ἀναφερόμενος εἰς τὴν Ἀφροδίτην τῆς Μήλου.

……….Τὸ ποίημα εἶχεν ἤδη ὑποβληθῇ, μετὰ τῶν λοιπῶν ποιημάτων τῆς βραβευθείσης συλλογῆς «Τὰ Μάτια τῆς Ψυχῆς μου», εἰς τὸν Φιλαδέλφειον ποιητικὸν ἀγῶνα τοῦ 1890, περιελήφθη δὲ καὶ εἰς τὴν πρώτην ἔκδοσιν τῆς συλλογῆς (1892).

Ἡ ξενητεμένη

(…) -80- Χιλιάδες χρόνια πέρασαν γιὰ νὰ φανῇς καὶ πάλι! / Ὧ! δόξα νάχῃ τ’ ἄγνωστο λισγάρι τοῦ χωριάτη / ποὺ κύλισε τοῦ τάφου σου τὴν πέτρα κι ἀναστήθης / Κ᾿ εἶδες τὸν κόσμο ἀλλοιώτικο, καὶ τὴν Ἑλλάδαν ἄλλη / καὶ ξένη τὴν Ἀνατολή, καὶ βάρβαρη τὴ γῆ σου, /

***

-85- καὶ σὰ νὰ μὴν τὴ γνώρισες, διάβηκες πρὸς τὴ Δύσι!
Γύρισε πάλι, γύρισε, στὰ μέρη ποὺ ἐγεννήθης! / Ὅ, τι κι ἂν εἶσαι, δύναμι, βασίλισσα, ὄνειρο, ἤσκιος, / θεᾶ τῆς ὀμορφιᾶς, πηγὴ τῆς ἀρετῆς, ὧ Νίκη, / γύρισε πάλι, ὧ! γύρισε στὰ μέρη ποὺ ἐγεννήθης.

***

(…) Ἀλλά κι ἄν χάθ’ ἡ πίστι σου καὶ ἄν πᾶνε κ’ οἱ ναοὶ σου, κάμε θεὰ, τὸ θάμα σου, καὶ πλάσε τὶς καρδιὲς μας, ἁγνές, διπλοθεμέλιωτες, ἄφθαρτες ἐκκλησιές σου.

***

-140 – Γύρισε πάλι, γύρισε, στὰ μέρη ποὺ ἐγεννήθης, / ἄστρο τῆς νιότης πρόβαλε, ξανάνιωσέ μας πάλι. Ἐσύ ποὺ μέσ’ στὰ σωθικά, πόθους, φωτιὲς ἀνάφτεις, ἄναψε μὲσ’ στὰ σπλάχνα μας, φλόγες βαθειὲς ἀγᾶπες, καὶ σπεῖρε μας τὴ δύναμι γιὰ τὰ μεγάλα τὰ ἔργα !

**

Ὁλόκληρο τὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό : www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση