ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΩΛΕΝΗΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ-Η ΟΜΗΡΙΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ

 

Δημιουργία τοῦ Ἀλέξανδρου Γαβριήλ. «τουρκικὴ περίπολος». (Alexandre Gabriel «The Turkish Patrol»)

.

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Φιλαρέτου Ναπ. Σπανοπούλου, ἱεροκήρυκος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἠλείας.

.

……….[]Δὲν εἶναι ὁ Ἐπίσκοπος Ὡλένης Φιλάρετος ὁ μόνος Κληρικὸς τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας μας ποὺ θυσιάστηκε καὶ ἐμαρτύρησε στὰ 400 χρόνια τῆς σκληρῆς καὶ ἀπάνθρωπης τουρκοκρατίας, ποὺ ταλάνιζε καὶ κατέτρωγε τὶς σάρκες καὶ τὶς ψυχὲς τοῦ ὑπόδουλου Ἑλληνισμοῦ.

……….Ἡ Ἐκκλησία πρόσφερε πολλοὺς κληρικοὺς στὸν βωμὸ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ πλειάδα νεομαρτύρων «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία». Ἔντεκα Πατριᾶρχες, 100 Μητροπολίτες καὶ πιὸ πολλοὶ ἀπὸ 6.000 ἱερεῖς καὶ Μοναχοὶ θυσιάστηκαν καὶ μαρτύρησαν σ’ ἐκεῖνα τὰ χρόνια. Ἄς δοῦμε ὅμως ἐμεῖς ἀναλυτικότερα τὴν πορεία καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ ἐθνομάρτυρος τῆς Ἡλείας Φιλατέτου μέσα ἀπὸ τὶς σωζώμενες πηγές.

……….[]Οἱ προύχοντες καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, παρὰ τὰ συμφωνηθέντα στὴν Βοτσίτζα, ἀνταποκρίθηκαν στὶς τουρκικὲς ἀρχὲς τῆς Τριπολιτσᾶς προκειμένου νὰ διασκεδάσουν τὶς βάσιμες ὑποψίες τους καὶ νὰ μὴν δώσουν ἐπιχειρήματα γιὰ γενικευμένες σφαγές. Τὸ πρῶτο δεκεήμερο τοῦ Φεβρουαρίου 1821 (8-9 τοῦ μηνός), ἐμφανίστηκαν ἐνώπιον τοῦ καϊμακάμη δεκαέξι προεστοὶ καὶ ὀκτὼ ἀρχιερεῖς μὲ τὶς συνοδείες τους.

……….Τὴν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ (17/4/1821), καθὼς ἐξιστορεῖ ὁ Ἰωσὴφ Ζαφειρόπουλος, οἱ ὅμηροι τῆς τουρκικῆς διοικήσεως στὴν Τριπολιτσᾶ μεταφέρθηκαν «εἰς τὸ κάτω μέρος τοῦ Σεραγίου, εἰς δεινοτάτην καὶ φρικτοτάτην εἰρκτὴν τῶν καταδίκων. Αὕτη δὲ ἡ εἰρκτὴ περιωρισμένη εἰς ἕν δωμάτιον, ἔκειτο ὑπὸ τὸ Σεράγιον ἐπὶ τοῦ ἐδάφους, ἀριστερώθεν τοῦ εἰσερχομένου διὰ τῆς τοῦ Σεραγίου Πύλης· καὶ δέθηκαν ὅλοι στὸ φοβερὸ Κούτσουρο, εἰς τὰς ὁπᾶς τοῦ ὁποίου εἰσήρχοντο οἱ πόδες τῶν βασανιζομένων. Εἰσελθόντες δὲ εἰς ταύτην τὴν φυλακήν, συνέδεσαν διὰ μακρᾶς ἀλύσεως τοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ Προύχοντας τὴν ἐσπέραν ἐκείνην».

……….Φόβος καὶ ἀγωνία κατέλαβε τοὺς ὁμήρους. Ὁ προεστός Μῆτρος Ροδόπουλος «ἔνεκεν τοῦ φόβου, ἡρνήθη τὴν πατρώαν ἡμῶν θρησκείαν» καὶ ἀπέφυγε τὰ δεινᾶ τῆς φυλακῆς, ἐνῷ ὁ καϊμακάμης παρέλαβε ὑπὸ τὴν προστασίαν του τὸν Ἀναστάση Μαυρομιχάλη τὸν Ἀνδρέα Καλαμογδάρτη, τὸν Κορίνθου Κύριλλο καὶ τὸν Σωτηράκη Νοταρᾶ, οἱ ὁποῖοι δὲν φυλακίστηκαν, ἀλλὰ παρέμειναν στὸ σεράγι καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς πολιορκίας.

……….Στὴν στενὴ αὐτὴ φυλακή, οἱ κρατούμενοι δὲν πλύθηκαν, δὲν ἄλλαξαν φορέματα, εἶχαν ἐκεῖ κοντὰ τους τὰ δοχεῖα ἀκαθαρσιῶν καὶ τρέφονταν κάκιστα. Μερικὲς φορὲς δέ, ἔριχναν μέσα στὸ στενάχωρο ἐκεῖνο κελὶ καὶ μερικοὺς πληγωμένους μὲ ἀνίατες πληγὲς ἐκ τῶν ὁποίων ἀναδύετο κακοσμία.

……….Τὴν ἐπομένη Δευτέρα 18 Ἀπριλίου, ἐκτελέστηκαν δεκαοκτὼ Ἕλληνες ὑπηρέτες καὶ σωματοφύλακες τῶν αἰχμαλώτων, «ἀφοῦ ἔρριψαν ἐπάνω τους, ἑπτακοσίας βολᾶς τηλεβόλων, ἀπέτεμαν τὰς κεφαλᾶς» ἐκτὸς ἑνὸς νέου, ὁ ὁποῖος δείλιασε, ἐξώμοσε καὶ ἀφέθηκε ἐλεύθερος. Δικαιολογήθηκαν οἱ τοῦρκοι στοὺς ὁμήρους ὅτι τὴν ἐκτέλεση διέταξε ὁ καϊμακάμης γιὰ νὰ σώσῃ τὶς ζωὲς τους ἀπὸ τὴν μανία τοῦ τουρκικοῦ ὅχλου τῆς Τριπολιτσᾶς, ὁ ὁποῖος ὁρκίστηκε νὰ εἰσβάλλῃ στὸ σεράγι καὶ νὰ τοὺς θανατώσῃ. Οἱ τοῦρκοι ἰθύνοντες, ἥλπιζαν ἀκόμη σὲ εἰρηνικὲς διαπραγματεύσεις μὲ τοὺς πολιορκητές, χρησιμοποιῶντας τοὺς προεστοὺς καὶ ἀρχιερεῖς ὡς ὅπλο καὶ δόλωμα.

……….Ἡ φρικτὴ ἐκείνη φυλακὴ δὲν μποροῦσε νὰ ἀεριστῇ ἀπὸ τὸ μοναδικὸ σιδερόφραχτο παραθυράκι τὸ ὁποῖο εἶχε. Ἐκεῖ λοιπὸν ἔσπρωξαν μέσα τοὺς προεστοὺς καὶ δεσποτᾶδες καὶ τοὺς πέρασαν ἀμέσως τὶς ἀλυσίδες μὲ σύστημα φρικτό. Ἀπὸ τὸν λαιμὸ τοῦ καθ’ ἑνὸς πέρασαν μία βαριᾶ σιδερένια λαιμαριᾶ ποὺ ἀνοιγόκλεινε πίσω ἀπὸ τὸν λαιμὸ καὶ τελείωνε μπροστᾶ σὲ δύο μεγάλους κρίκους ποὺ συνδεόταν μὲ τοὺς ἐπόμενους ὁμήρους. Μὲ μία δεύτερη τέτοια ἀλυσίδα, οἱ βασανιστὲς εἶχαν παγιδεύσῃ καὶ τοὺς διακόνους καὶ ὑπηρέτες τῶν δεσποτάδων καὶ προκρίτων. Ἦταν τόσο στριμωγμένοι μέσα στὸ κελὶ ποὺ δὲν μποροῦαν νὰ ξαπλώσουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὰ πόδια τους νὰ τεντώσουν.

……….Μονάχα χνῶτα καὶ ἀδιάκοπος ἱδρῶτας ποὺ τοὺς σάπιζε τὰ ροῦχα. Οἱ μεγάλοι κρίκοι τοῦ λαιμοῦ ἔλιωσαν σὲ λίγες μέρες ροῦχα καὶ πουκάμισα καὶ πλήγιασαν τὰ κρέατά τους. Χίλιους τρόπους ἔβρισκαν τὰ ὅργανα τοῦ μαρτυρίου γιὰ νὰ κάνουν τὴν ζωὴ τῶν κλεισμένων ἀκόμη πιὸ μαρτυρική. Ἕνα μεσημέρι ποὺ ἔτρωγαν τὸ πικρὸ φαΐ τοῦ βασανισμένου, οἱ τοῦρκοι στὴν κάμαρη ποὺ ἦταν ἀπό πάνω ἀπὸ τὸ κελί, εἶχαν ἐπίτηδες σκορπίσει στάχτες καὶ ἀκαθαρσίες κι ὕστερα τὶς σάρωναν γιὰ νὰ πέφτουν ἀπὸ τ’ ἀνοίγματα τῶν σανιδιῶν καὶ τὶς τρῦπες στὰ φαγιᾶ τῶν φυλακισμένων. Οἱ προεστοὶ καὶ οἱ δεσποτᾶδες, ἔβαλαν τὰ μαντίλια τους στὸ κεφάλι καὶ στὸ πρόσωπό τους γιὰ νὰ φυλαχθοῦν ἀπὸ τὶς βρωμιές. Ὅμως ἡ βρῶμα καὶ ἡ ψεῖρα, οἱ πληγὲς οἱ πόνοι, τὰ φοβερὰ μουδιάσματα τοῦ κορμιοῦ ἀπ’ τὴν ἀκινησία καὶ τὸ στρίμωγμα, ἦσαν ἐλάχιστα μπροστὰ στὴν ἀγωνία τους.


Ὁλόκληρο τὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό: www.e-istoria.com 

Αφήστε μια απάντηση