ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΕΣ

,

ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ,

Ἡ σημασία τῆς Θρᾲκης στὴν ἀμυντική θωράκιση τῆς Δύσεως καὶ ἡ μάχη τῆς Νικοπόλεως (24-26/9/1396)

.

Στῆβεν Ράνσιμαν :” Ἡ Ἱστορία τῶν Σταυροφοριῶν”, ἐκδόσεις ΓΕΣ

 

……….(…)  Τὸ 1354 ὁ Ὀρχᾶν, ποὺ εἶχε πάρει τὸν τίτλο τοῦ σουλτάνου, ἔστειλε στρατεύματα νὰ καταλάβουν τὴν Καλλίπολη, στὴν ἄλλη πλευρὰ τῶν Δαρδανελίων. Δύο χρόνια ἀργότερα, διαπεραίωσε ἀπό τὰ Στενὰ πολλὲς χιλιάδες λαοῦ καὶ τὶς ἐγκατέστησε στὴν Θρᾲκη. Τὸ ἐπόμενο ἔτος ἦταν σὲ θέση νὰ προχωρήσῃ στὸ ἐσωτερικὸ καὶ νὰ καταλάβῃ τὸ μεγάλο φρούριο τῆς Ἀδριανουπόλεως, ἡ ὁποῖα ἔγινε ἡ δεύτερη πρωτεύουσά του.

……….Τὸν χρόνο τοῦ θανάτου του, τὸ 1359, ὁλόκληρη σχεδὸν ἡ Θρᾲκη ἦταν στὰ χέρια του καὶ ἡ Κωνσταντινούπολη ἀπομονώθηκε ἀπό τὶς Εὐρωπαϊκὲς σχέσεις της. Ὁ γιὸς καὶ διάδοχός του Μουρᾶτ ὁ πρῶτος, ἦταν ἐξ ἴσου ἰκανὸς νὰ συνεχίσῃ τὸ ἔργο τῶν προκατόχων του. Πρώτη του ἐνέργεια ἦταν νὰ συγκροτήσει τὸ Σῶμα τῶν Γενιτσάρων ἀπό βιαίως ἐξισλαμισθέντα παιδιὰ Χριστιανῶν σκλάβων ποὺ τὰ ἔστελναν σὰν φόρο ὑποτέλειας.

……….Ἡ ἐπέκταση τῶν ὀθωμανῶν τούρκων δὲν ἔμεινε ἀπαρατήτητη στὴ Δύση. Πρὸς τὸ παρὸν φαινόταν νὰ διαγράφεται μικρὸς κίνδυνος γιὰ τὴν Εὐρωπαϊκή ἤπειρο γιατὶ ἡ Σερβικὴ αὐτοκρατορία φαινόταν ἰκανὴ νὰ σταματήσῃ κάθε προώθηση..Ἀλλά ἡ ἴδια ἡ Κωνσταντινούπολη ἀπειλεῖτο προφανῶς καὶ μαζὶ τὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα τῶν Ἰταλῶν. Πάντως οἱ Ἕλληνες ἦταν σχισματικοὶ (γιὰ τοὺς Δυτικούς).

……….Ἡ πολιτικὴ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας ἦταν νὰ ἐπιμένει στὴν ὑποταγὴ τους στὴν Ρώμη πρὶν τεθεῖ ἀποστολὴ βοηθείας. Αὐτὴ ἡ μορφὴ ἡθικοῦ ἐκβιασμοῦ ἦταν προορισμένη νὰ ἀποτύχῃ. Ὄχι μόνο ἡ θρησκευτικὴ συνείδηση ἀλλά καὶ ἡ Ἐθνική ὑπερηφάνεια καθὼς καὶ ἡ ἀνάμνηση τῶν παλαιῶν προσβολῶν ἔκανε ἀδύνατο γιὰ τὸν Ἑλληνικό λαὸ νὰ συμφωνήσῃ νὰ δεχθεῖ τὴν Λατινικὴ ἐκκλησιαστική κυριαρχία, ἀκόμη καὶ ἄν οἱ κυβερνῆτες του ἦταν ἕτοιμοι νὰ ὑποκύψουν.

……….(…) Κάτω ἀπό τὴν ἡγεσία τοῦ Μουρᾶτ, οἱ ὀθωμανοί τοῦρκοι αὔξησαν τὴν δύναμή τους, ὑπέταξαν τοὺς ἐμίρηδες τῆς Δυτικῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ προχώρησαν στὴν Εὐρώπη. Ὕστερα ἀπό μία νίκη ἐπί τῶν Σέρβων στὸν Ἔβρο στὶς 26 Σεπτεμβρίου τοῦ 1371, ἡ βουργαρία ἔγινε ὑποτελὴς καὶ γρήγορα προσαρτήθηκε τελείως. Τὸ 1389 συνήφθη ἡ μάχη τοῦ Κοσσυφοπεδίου καὶ παρ’ ὅλο τοῦ ὅτι ὁ Μουρᾶτ σκοτώθηκε ἀπό ἕναν Σέρβο, ὁ πολυάριθμος στρατὸς του θριάμβευσε. Οἱ τοῦρκοι κυρίαρχοι πλέον τῆς Βαλκανικῆς, ἀρχίζουν νὰ στρέφονται κατὰ τῆς Δύσης.

……….(…) Ὅταν τὸ 1390 ὁ σουλτάνος Βαγιαζῆτ Α΄, προσάρτησε τὴν ἐπί τοῦ Δουνάβεως πόλη Βιδίνιο, ποὺ βρισκόταν ὑπὸ Οὐγγρικὴ ἐπικυριαρχία, ὁ Οὕγγρος βασιλιᾶς Σιγισμοῦνδος τοῦ Λουξεμβρούργου, ἔκανε ἔκκληση πρὸς ὅλους τοὺς ἡγεμόνες ζητώντας βοήθεια. Τόσο ὁ πάπας τῆς Ρώμης Βονιφάκιος 9ος, ὅσο καὶ ὁ πάπας τῆς Ἀβινιὸν Βενέδικτος 13ος, ἐξέδωσαν Βοῦλες συνιστῶντας μία Σταυροφορία…

……….(…) Ο Χριστιανικός Σταυροφορικὸς στρατός ἀφοῦ ἐπανακατέλαβε τὸ Βιδίνιο καὶ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ 4τὴν Ράχωβα από τους οθωμανοὺς τούρκους κινήθηκε προς την Νικόπολη τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1396.  Αὐτὴ ἦταν τὸ ἰσχυρότερο σημεῖο στηρίξεως τῶν τούρκων στὸν Δούναβη καὶ στὴν θέση ὅπου ὁ κύριος δρόμος ἀπό τὴν κεντρικὴ βουργαρία συναντᾶ τὸν ποταμό.  Κτισμένη δίπλα στὸν Δούναβη, ἐπάνω σὲ λόφο, στεφανωνόταν ἀπό δύο σειρὲς τρομερῶν τειχῶν.

……….(…) Ἡ στρατιὰ τοῦ σουλτάνου μὲ τὸ ἐλαφρὰ ὁπλισμένο καὶ εὐκίνητο ἱππικὸ καὶ τοὺς πολὺ καλὰ ἐκπαιδευμένους τοξότες, κινήθηκε ταχύτατα διὰ μέσου τῆς Θρᾲκης, καὶ τὴν Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου, ἡ τουρκικὴ ἐμπροσθοφυλακή φάνηκε καὶ στρατοπεύδευσε στοὺς λόφους, μὲ τὴν ἀπόσταση τῶν τριῶν μιλίων νὰ τὴν χωρίζῃ ἀπό τοὺς Χριστιανούς.

……….(…) Τὸ ξημέρωμα τῆς 26ης Σεπτεμβρίου, τὸ μόνο ποὺ φαινόταν ἀπό τὸν τούρκικο στρατό,  ἦταν ἕνα τμῆμα ἄτακτου ἱππικοῦ ἀκριβῶς στὸ φρύδι τοῦ λόφου.  Πίσω του, προστατευμένο ἀπό μία σειρὰ πασσάλων, βρισκόταν τὸ τούρκικο πεζικό, μὲ  τὸ σῶμα τῶν τοξοτῶν.  Ὁ κύριος ὄγκος τοῦ ἱππικοῦ τῶν σπαχήδων διοικούμενος ἀπό τὸν ἴδιο τὸν σουλτάνο, ἦταν κρυμμένος στὸ ἀντιπρανές.

Ὁλόκληρο τὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό: www.e-istoria.com 

Αφήστε μια απάντηση