Η «ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΤΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΜΕΝΩΝ»,–Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ 1849 ΚΑΙ Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ, ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΗΜΒΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

,

,

Πορτραῖτο τοῦ Ἀριστείδου Χρυσοβέργη τὴν περίοδο τοῦ Κριμαϊκοῦ πολέμου.

,

Βασιλείου Βλ.Σφυρόερα, Ἐντεταλμένου Ὑφηγητοῦ τῆς Ἱστορίας τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος.

.

……….(…)  Ἡ ἐσωτερική ἀλλά καὶ ἡ διεθνὴς κατάσταση (1848), εὐνοοῦσε τὴν δημιουργία κινήσεως ἐπαναστατικῆς, καὶ ὡδηγοῦσε τὸν λαὸ σὲ ἐκδηλώσεις ἐθνικοῦ καὶ συγχρόνως φιλελεύθερου χαρακτῆρα.

……….(…)  Ἐκείνη τὴν περίοδο, σημειώθηκε μεταξὺ παλαιῶν ἀγωνιστῶν ἡ τάση ἱδρύσεως μυστικῶν ἐπαναστατικῶν ὁργανώσεων μὲ σκοπὸ τὴν πραγματοποίηση τῆς Μεγάλης Ἰδέας.

……….(…)  «Κατὰ τὴν Καποδιστριακὴν καὶ κατὰ τὴν Ὀθωνικὴν περίοδον εἰς ἑκατοντάδας ἀνήρχοντο οἱ μυηθέντες εἰς αὐτάς». Ἔτσι ἐκτός ἀπό τὴν «Φιλορθόδοξη Ἐταιρεία» ποὺ ἰδρύθηκε τὸ 1839 ἀπό τὸν Νικῆτα Σταματελόπουλο καὶ τὸν Γεώργιο Καποδίστρια, ἀδελφό τοῦ Κυβερνήτη, στὸ χρονικὸ διάστημα τῆς εἰκοσιπεντατίας ἀπό τὴν ἐκλογή τοῦ Καποδίστρια μέχρι τὸν Κριμαϊκό πόλεμο, ἱδρύθηκαν, ἡ «Μεγάλη Ἀδελφότης», ὁ «Φοίνιξ», ὁ «Ἡρακλῆς», κ.ἄ.

……….«Μεταξὺ τῶν μυστικῶν ὁργανώσεων τῆς περιόδου ταύτης ὑπῆρξε καὶ ἡ «Ἀδελφότης τῶν Εὐαγγελιζομένων» ἱδρυθεῖσα κατὰ τὸ 1849, (28/11), καὶ συνεχίσασα τὴν δρᾶσιν της, πιθανῶς μέχρι τῶν παραμονῶν τοῦ Κριμαϊκοῦ πολέμου.

……….(…)  Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι οἱ πλεῖστοι τῶν μυηθέντων, προήρχοντο ἀπό Ἀλυτρώτους περιοχὰς τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Πράγματι ἐκ τῶν τεσσαράκοντα τριῶν μελῶν, τῶν ὁποίων ἡ κατάταξις ἐπραγματοποιήθη ἀπό 20 Ἰουλίου 1849 μέχρι 10 Φεβρουαρίου 1851, ἐννέα εἶναι Θρᾷκες, τρεῖς Μακεδόνες, ἕξ Ἡπειρῶται, δύο Μικρασιᾶται, τρεῖς Ἑπτανήσιοι, τρεῖς Θεσσαλοὶ, δύο Χῖοι, εἶς Σάμιος. Δύο ἐπίσης φέρονται καταγόμενοι ἐξ ἑλληνικῶν κοινοτήτων Σερβίας καὶ Βουλγαρίας. Οἱ ὑπόλοιποι δώδεκα, κατάγονται ἐκ Πελοποννήσου πλὴν ἑνός (τοῦ Ἰωάννου Δρίτσα) καταγομένου ἐκ Σπετσῶν.

 

 

22

……….(…)  Μεταξὺ τῶν μυηθέντων εἰς τὴν Ἑταιρεῖαν τῶν Εὐαγγελιζομένων, ὡς προκύπτει ἐκ τοῦ σωθέντος ἱδρυτικοῦ ἐγγράφου, ἀξίζει νὰ σημειωθῇ ἰδιαιτέρως ἡ παρουσία τοῦ Νεοφύτου Βάμβα, τοῦ Ἀλ. Κουμουνδούρου, τοῦ Γεωργίου Πρινάρη, τοῦ Χατζη – Χρήστου, τοῦ Ἱπποκράτους Λυκούργου, τοῦ Γεωργίου Ἰ. Μεταξᾶ, γνωστῶν διὰ τὴν πολύπλευρον δρᾶσίν των κατὰ τοὺς ἐθνικούς ἀγῶνας ἤ διὰ τὴν συμβολὴν των εἰς τὴν πνευματικὴν καὶ πολιτικὴν ἀναγέννησιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

……….(…)  Ἐμπνευστής καὶ ἱδρυτής τῆς μυστικῆς ἑταιρείας τῶν Εὐαγγελιζομένων, ὑπῆρξε ὁ ἐκ Μεσημβρίας τῆς Θρᾲκης ἀξιωματικός Ἀ ρ ι σ τ ε ί δ η ς Χ ρ υ σ ο β έ ρ γ η ς, τὴν δρᾶσιν τοῦ ὁποίου, ἀπό τῶν πρώτων ἐτῶν τῆς βασιλείας τοῦ Ὄθωνος μέχρι τοῦ Κριμαϊκοῦ πολέμου, δυνάμεθα νὰ παρακολουθήσωμεν ἀπό σποραδικὰς εἰδήσεις ἐφημερίδων τῆς ἐποχῆς, κυρίως ὅμως ἀπό τὰ ὑπ’ αὐτοῦ ἐκδοθέντα φυλλάδια καὶ βιβλία. Δὲν γνωρίζομεν ἄν εἶχε συγγένειαν πρὸς τὸν Κωνσταντινουπολίτην λόγιον καὶ συγγραφέα τοῦ ιθ’αἰῶνος Γεώργιον Χρυσοβέργην. Τὸ ἐπώνυμον Χρυσοβέργης, γνωστὸν ἀπό τῶν βυζαντινῶν χρόνων, εἶναι μέχρι σήμερον διαδεδομένον εἰς τὰς ἑλληνικάς χώρας.»

……….(…)  Ἡ ἀνάμειξις τοῦ Χρυσοβέργη εἰς τὴν δημοσίαν ζωὴν, ἐμφανίζεται ἐντονώτερα μετὰ τὸ 1847, ὅτε ὡς ὑπολοχαγός ἐκδίδει φυλλάδιον στρεφόμενον ἐναντίον τῆς ἐφημερίδος «Αἰών» ἡ ὁποία διὰ τῆς ἀρθρογραφίας της, εἶχε λάβει ἀρνητικήν θέσιν εἰς τὴν προσπάθειαν τῶν Μακεδόνων καὶ Θρᾳκῶν προσφύγων, νὰ ἱδρύσουν συνοικισμόν εἰς Ἀττικήν πρὸς ἐγκατάστασιν τῶν οἰκογενειῶν των.Ὑποστηρίζων ἐξ ἄλλου τοὺς «ἑτερόχθονας» διὰ τοὺς ὁποίους τόσος σάλος εἶχεν ἐγερθῆ κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Συντάγματος τοῦ 1844, ἀνεμείχθη εἰς τὰς δημοτικὰς ἐκλογάς τῶν Ἀθηνῶν, ζητήσας – ἄνευ ἀποτελέσματος ὅμως – «νὰ δοθῇ δικαίωμα νὰ ψηφοφορήσουν πάντες οἱ ἀριστειοῦχοι ἀγωνισταί» ἀναξαρτήτως τόπου καταγωγῆς. Τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1848 εὑρίσκετο εἰς Εὔβοιαν ὑπό τὰς διαταγὰς τοῦ φρουράρχου τῆς περιοχῆς, Νικολάου Κοσομούλη καὶ τὸν Ὀκτώβριον τοῦ αὐτοῦ ἔτους, μετετέθη ἀπό τὴν Πρώτην Τετραρχίαν τῆς Φάλαγγος εἰς τὸ 3ον Ἐλαφρόν Τάγμα τῆς Ὁροφυλακῆς.

……….Κατὰ τὴν ἐποχήν ἀκριβῶς ταύτην, ὁ Χρυσοβέργης συνέλαβε τὴν ἰδέαν τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἐταιρείας τῶν Εὐαγγελιζομένων καὶ ὡραματίσθη κινητοποίησιν συναδέλφων του καὶ ἄλλων ἐξεχουσῶν προσωπικοτήτων διὰ τὴν «ἔντιμον καὶ ἔνδοξον ἀποκατάστασιν» τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς εἴδομεν, καὶ ἀκόμη εὑρύτερον διὰ «τὴν νομιμοποίησιν τῶν φυσικῶν δικαιωμάτων τῆς ἀνθρωπότητος». Βραδύτερον ὁ Χρυσοβέργης διωχέτευσε τὸν πατριωτισμὸν του εἰς ἐνεργητικωτέραν δρᾶσιν: μὲ τὴν κήρυξιν τοῦ Κριμαϊκοῦ πολέμου, ὁ παλαιὸς θαυμαστὴς τῆς Γαλλίας καὶ ὀπαδός τοῦ «γαλλικοῦ» κόμματος, ὁ ὁραματισθείς τὴν ἀπελευθέρωσιν τῶν ἀλυτρώτων Ἑλλήνων, κατεγάγη εἰς τὸ ἐθελοντικὸν σῶμα τὸ ἀποτελέσαν τὴν «Ἑλληνικήν Λεγεῶνα» καὶ ἠγωνίσθη εἰς τὴν Κριμαίαν ὡς συνταγματάρχης. [Аристид Фёдорович Хрисовери].

……….Τὴν δράσιν του κατὰ τὸν Κριμαϊκὸν πόλεμον γνωρίζομεν ἀπό βιβλίον του, ἀναφερόμενον εἰς τὸ σῶμα τῶν Ἑλλήνων ἐθελοντῶν τοῦ ρωσικοῦ στρατοῦ καὶ ἐκδοθέν ἐν Ὀδησσῷ ἀρκετά ἔτη βραδύτερον ὑπό τὸν τίτλον : «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Λεγεῶνος, Τόμος πρῶτος, Ὀδησσός 1887».

Ὁλόκληρο τὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό : www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση