Η ΓΕΡΜΑΝΟ-ΒΟΥΛΓΑΡΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ (ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΜΑΡΙΤΑ») ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

,

585858585858
Μάρτιος 1941. Ὑποδοχή Γερμανοῦ Ἀξιωματικοῦ σὲ βουργάρικο χωριὸ.

,

Ἐπιλεγμένο ἀπόσπασμα ἀπό τὸ βιβλίο τοῦ Φώτη Τριάρχη «Βουλγαρικὴ Κατοχὴ καὶ Σφαγὲς στὴν Μακεδονία»

Στὸν πρόλογό του, ὁ συγγραφέας σημειώνει:

……….«Τὸ βιβλίο αὐτό δὲν εἶναι οὔτε μυθιστόρημα τρόμου, οὔτε ἔργο φρίκης. Εἶναι ἕνα βιβλίο ἀντικειμενικῆς ἱστορίας, βασισμένο σὲ ἐπίσημα ντουκουμέντα, Ἑλληνικά, βουλγαρικὰ, Γερμανικὰ, Ἰταλικά, καὶ Σερβικὰ καθὼς καὶ σὲ ἀφηγήσεις ἐπιζησάντων θυμάτων, τῶν ὁποίων προηγούμενα ἠλέγχθη ἡ ἀλήθεια. Πολυετής καὶ κοπιώδης ὑπῆρξεν ἡ συλλογή τῶν στοιχείων καὶ ἡ διασταύρωση τῶν πληροφοριῶν. (…) Ὅλοι πρέπει νὰ μάθουν τὴν φρικτὴν ἀλήθεια. Ὄχι γιὰ νὰ διαιωνίζεται τὸ Ἐθνικό μῖσος. Ἀλλά γιὰ νὰ γνωρίσουμε πραγματικὰ τοὺς γείτονές μας βουλγάρους καὶ νὰ μπορέσουμε ἔτσι νὰ ἀξιολογήσουμε καλύτερα τὸν τεράστιον ἐθνικόν κίνδυνο ποὺ ἐξακολουθεῖ ν’ ἀπειλῇ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Πατρίδος μας καὶ τὴν ὑπόσταση τῆς Φυλῆς μας».

Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ ΠΑΖΑΡΕΥΕΙ

……….Τὴν Πρωτοχρονιὰ τοῦ 1941, ἐνῷ ἐμεῖς χαιρόμαστε τὶς νῖκες μας στὰ Βορειοηπειρωτικὰ βουνὰ, ὁ Χίτλερ ἀρχίζει τὸν διπλωματικὸ του ἀγῶνα γιὰ τὴν βουλγαρία. Ὅπως ἀποκαλύπτεται ἀπό τὸ προσωπικὸ ἡμερολόγιο τοῦ τότε βουλγάρου πρωθυπουργοῦ Φίλωφ, τὴν Πρωτοχρονιὰ άκριβῶς τοῦ 1941, ὁ Χίτλερ τὸν καλεῖ καὶ πηγαίνει στὸ ()άλτσμπουργκ ὅπου μαζὺ μὲ τὶς πρωτοχρονιάτικες εὐχές, τοῦ γίνεται ἡ πρόταση νὰ προσχωρήσῃ καὶ ἡ βουλγαρία στὸ Τριμερὲς.  Ὡς ἀνταμοιβή γι’ αὐτό, προσφέρεται στὴ βουλγαρία ἡ Μακεδονία καὶ ἡ Θρᾲκη τοῦ Αἰγαίου.

……….Ὁ Φίλωφ γνωρίζοντας πόσον ἔχει ἀνάγκη ὁ Χίτλερ τοῦ βουλγαρικοῦ ἐδάφους γιὰ τὴν ἐπίθεσή του κατὰ τῆς Ἑλλάδος, ἐπιφυλάσσεται νὰ ἀπαντήσῃ στὴν τόσο δελεαστικὴ πρόταση, καὶ ἐπιστρέφει στὴ Σόφια.  Οἱ βούλγαροι ἀρχίζουν τὰ παζάρια.  Ὁ βασιληάς τους Βόρις, ζητᾶ νὰ μάθῃ τὶ ἀκριβῶς ἐννοοῦν «Θρᾲκη τοῦ Αἰγαίου» καὶ τὶ εἴδους στρατιωτικὴ συνεργασία θὰ ἔχουν.

……….Ὁ ὑφυπουργός τῆς Γερμανίας φὸν Βαϊτσέκερ, ἐξηγεῖ στὸν πρεσβευτή τῆς βουλγαρίας στὸ Βερολίνο Δραγάνωφ, ὅτι ὡς Θρᾲκη τοῦ Αἰγαίου νοεῖται ἡ Ἑλληνική Θρᾲκη ἀπό τὸν ποταμὸ Νέστο μέχρι τὸν ποταμὸ Ἔβρο.  Οἱ βούλγαροι δὲν συμφωνοῦν καὶ τὰ παζαρέματα συνεχίζονται. Στὶς 16 Ἰανουαρίου 1941, ὁ Γερμανός πρεσβευτής στὴ Σόφια, φόν Ριχτχόφεν, προτείνει νὰ διεξαχθοῦν στρατιωτικὲς συνομιλίες μὲ τὸν Στρατάρχη φόν Λίστ ἀρχηγό τῶν Γερμανικῶν δυνάμεων στὰ βαλκάνια, ποὺ ἡ ἕδρα του ἦταν στὴν Ρουμανία. Ἀρχίζουν συνομιλίες μὲ τὰ αἰώνια βουλγάρικα παζάρια στὸ Βουκουρέστι.

……….Οἱ Γερμανοὶ ὅμως στὶς 11 Φεβουαρίου 1941, ἐπιτυγχάνουν τὴν ὑπογραφή τοῦ βουλγαροτουρκικοῦ Συμφώνου μὴ ἐπιθέσεως. Δηλαδὴ τὴν ὥρα ποὺ ἐμεῖς προμαχούσαμε γιὰ τὶς ἐλευθερίες ὅλων τῶν λαῶν καὶ φυσικὰ καὶ τῶν τούρκων, οἱ τοῦρκοι πίσω ἀπό τὴν πλάτη μας, ὄχι μόνο δὲν μᾶς βοηθοῦσαν ὅπως εἶχαν ἠθική βέβαια μόνον ὑποχρέωση ἀπό τὸ Βαλκανικό Σύμφωνο, ἀλλά ἀντίθετα ἔκλειναν καὶ σύμφωνίες μὲ τοὺς ἐχθρούς μας καὶ ἐπολιτεύοντο ἀντίθετα πρὸς τὸ Ἀγγλοτουρκικό Σύμφωνο τοῦ 1939.

1-3-1941 Ἡ προσχώρηση τῆς βουλγαρίας στὸ Τριμερὲς Σύμφωνο.

……….Τελικὰ οἱ βούλγαροι, ἔπειτα ἀπό πολλὲς συζητήσεις, ποὺ ἀντικειμενικός τους σκοπὸς ἦταν ὄχι τὸ ἐάν θὰ συμμαχήσουν μὲ τοὺς Γερμανούς, ἀλλά τὸ πόσο περισσότερο θὰ μποροῦσε νὰ μεγαλώσῃ ἡ βουλγαρία, συνεφώνησαν. Τὴν 1η Μαρτίου 1941, ὑπογράφεται πανηγυρικά στὰ ἀνάκτορα Μπελβεντέρε στὴ Βιέννη, ἡ προσχώρησι τῆς βουλγαρίας στὸν Ἄξονα. Τὸ πρωτόκολλο τῆς Συμφωνίας τὸ ὑπέγραψε ὁ ἴδιος ὁ βούλγαρος πρωθυπουργὸς Φίλωφ, ὁ ὁποῖος στὸ ἡμερολόγιό του γράφει ἐκείνη τὴν ἡμέρα μὲ ἰδιαίτερη ἰκανοποίηση: «Ὁ Ρίμπεντροπ καὶ ὁ Τσιᾶνο μοὶ ἐνεχείρισαν ἔγγραφον δυνάμει τοῦ ὁποίου κατὰ τὴν στιγμὴν τῆς τελικῆς ρυθμίσεως τῶν βαλκανικῶν συνόρων, θὰ λάβωμεν τὴν διέξοδον πρὸς τὸ Αἰγαῖον ἐκτεινομένην ἀπό τοῦ ποταμοῦ Στρυμῶνος μέχρι τοῦ ποταμοῦ Ἔβρου. Τὸ γεγονὸς αὐτό πρέπει νὰ μείνῃ αὐστηρῶς μυστικὸν καὶ δὲν θὰ ἀνακοινωθῇ παρὰ μόνον μὲ τὴν συγκατάθεσιν τῶν δύο κυβερνήσεων, Γερμανίας καὶ Ἰταλίας….»

……….Αὐτό τὸ ἔγγραφο τὸ ὁποῖο μνημονεύει ὁ Φίλωφ στὸ ἡμερολόγιό του, βρέθηκε στὰ Γερμανικὰ Ἀρχεία μετὰ τὴν Γερμανικὴ κατάρρευση.

Παραθέτουμε γιὰ τὴν Ἱστορία ἀπόσπασμά του.

……….«Κύριε Πρωθυπουργὲ, ἐν σχέσει μὲ τὰς συζητήσεις αἱ ὁποίαι ἔλαβον χώραν κατόπιν τῆς προσχωρήσεως τῆς βουλγαρίας εἰς τὸ τριμερές σύμφωνον, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἐπιβεβαιώσῳ πρὸς τὴν ὑμετέραν ἐξοχότητα τὴν συμφωνία μεταξὺ τῶν κυβερνήσεων τῶν δυνάμεων τοῦ Ἄξονος καὶ τῆς βουλγαρίας ,ἐπί τοῦ ὅτι ἐν συνδυασμῷ μὲ τὸν νέον διακανονισμόν τῶν συνόρων εἰς τὰ βαλκάνια, ἡ βουλγαρία θὰ λάβῃ μίαν διέξοδον εἰς τὸ Αἰγαῖον ἐκτεινομένην κατὰ προσέγγισιν ἀπό τὸ δέλτα τοῦ Ἔβρου πρὸς ἀνατολᾶς…»

……….Ἔτσι λοιπὸν παραδόθηκεν ἡ Ἀνατολική Μακεδονία μας καὶ ἡ Θρᾲκη μας στοὺς βουλγάρους. Ἡ παραχώρηση ὅπως βλέπουμε εἶχε γίνει ἕνα μῆνα πρὶν ἀκόμα ἀρχίσει ἡ Γερμανικὴ ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἑλλάδος.

……….Πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε ὅτι ἦταν καὶ γιὰ τὰ δύο συμβαλλόμενα μέρη μιὰ συμφέρουσα συμφωνία. Οἱ Γερμανοὶ κέρδιζαν ἕνα πιστὸ σύμμαχο καὶ τὸ δικαίωμα νὰ διέλθουν ἐλεύθερα τὰ στρατεύματά των ἀπό τὴν βουλγαρία ὥστε νὰ εἶναι σύντομα στὰ Ἑλληνοβουλγαρικά σύνορα γιὰ νὰ ἐξορμήσουν κατὰ τῆς Ἑλλάδος.

……….Ἡ ἀντιπαροχή ποὺ ἔδιναν δὲν τοὺς ἐζημίωσε καθόλου. Παραχωροῦσαν ἐπαρχίες μιᾶς ξένης χώρας, ἐχθρικῆς πρὸς αὐτούς, ποὺ ἡ φύλαξή των ἀπαιτοῦσεν ἀπασχόληση δυνἀμεων.

……….Οἱ βούλγαροι πάλι πραγματοποιοῦσαν τὸ προαιώνιον ὅνειρό τους. Κατέβαιναν ἐπί τέλους στὸ γαλανόν Αἰγαῖον ἀποκτοῦσαν τὴν πολυπόθητη διέξοδο καὶ προσαρτοῦσαν τὴν Μακεδονία καὶ τὴν Θρᾲκη στὸ βασίλειό τους. Ἡ μεγάλη βουλγαρία γινόταν πραγματικότητα χωρὶς νὰ πολεμήσουν.  Τὸν βασιλέα Βόριδα τὸν Γ’ γιὰ τὸ τεράστιο πράγματι αὐτό έπίτευγμά τῆς κυβερνήσεώς του, ἡ βουλγαρική προπαγάνδα τὸν ἀπεκάλεσε «βασιλέα ἑνωτή».

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΕΙΣΕΡΧΟΝΤΑΙ

Μάρτιος 1941. Παρέλαση Γερμανικῶν Στρατευμάτων στὴν Φιλιππούπολη.

……….Τὰ Γερμανικά στρατεύματα ἄρχισαν νὰ εἰσέρχονται ἀμέσως στὸ βουλγαρικόν ἔδαφος. Ἡ ὑποδοχή ποὺ τοὺς ἐπιφύλαξε ὁ βουλγάρικος λαὸς δὲν περιγράφεται μὲ λόγια. Νέοι καὶ γέροι, ἄντρες καὶ γυναῖκες, ἀγόρια καὶ κορίτσια, ἀγκάλιαζαν τοὺς Γερμανούς στρατιῶτες μὲ τέτοια ἐγκαρδιότητα καὶ ἀνυπόκριτον ἐνθουσιασμό, ποὺ ἀκόμα καὶ οἱ ψυχροί Τεύτονες συγκινήθηκαν. Σὲ καμμία χώρα τῆς Εὐρώπης δὲν εἶχαν συναντήσει τέτοια φιλόξενη ἐγκαρδιότητα καὶ φιλία. Στὶς ἄλλες Εὐρωπαϊκές χῶρες κανεὶς δὲν χαμογελοῦσε στὸ πέρασμά τους. Τὰ μάτια τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων τῆς Εὐρώπης τοὺς κοίταζαν γιομᾶτα μῖσος.

……….Ἐδῶ ὅμως στὴ βουλγαρία τὰ αἰσθήματα τοῦ λαοῦ ἦταν διαφορετικὰ. Ὅλοι οἱ βούλγαροι ἦσαν γερμανόφιλοι καὶ φασῖστες. Τοὺς ἔνοιωθαν σὰν ἀδελφούς των.  Ἦσαν φιλοπόλεμοι καὶ Ἰμπεριαλισταὶ. Ἐπιθυμοῦσαν νὰ κατακτήσουν Ἑλληνικές χῶρες καὶ νὰ γίνουν κυρίαρχοι στὰ βαλκάνια. Οἱ ἴδιοι ἑκαυχῶντο ὅτι εἶναι οἱ …Ῥῶσσοι τῆς Ἀνατολῆς (!!).

……….Μετὰ τρία χρόνια τὰ αἰσθήματα αὐτά τὰ γερμανόφιλα τῶν βούλγάρων δὲν τοὺς ἐμπόδιζαν νὰ ὑποδεχθοῦν μὲ τὸν ἴδιο ἀνυπόκριτον ἐνθουσιασμό ὡς ἀπελευθερωτές τοὺς μπολσεβίκους Ρώσσους στρατιῶτες.

……….Τί νὰ πῇ κανεὶς. Εἶναι κι’ αὐτό μιὰ ἀπό τὶς ἰδιότητες τῶν βουλγάρων. Νὰ ξέρουν νὰ φιλοῦν τὰ πόδια κάθε νέου κατακτητή τους.

……….Στὸ βιβλίο «θώρακες στὰ βαλκάνια» ποὺ ἐξεδόθει τὸ 1941 στὸ Βερολῖνο ἀπό τοὺς Γερμανούς δημοσιογράφους, καὶ πολεμικοὺς ἀνταποκριτές, Βίλφρεντ Φόν  Ὄβεν καὶ Γιοῦγκεν Χάαν Μπουντρύ, περιγράφετε ζωηρότατα ἡ ὑποδοχή ποὺ ἔγινε στὶς Γερμανικές μηχανοκίνητες μονάδες ἀπό τοὺς βούλγαρους στὸ Ρουχτσούκιον καὶ σ’ ἄλλες πόλεις τῆς βουλγαρίας τὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς εἰσόδου των.

……….Πολύ τὸ πλῆθος καὶ τὸ πάθος. Παντοῦ σημαῖες μ’ ἀγκυλωτούς σταυρούς κι’ εἰκόνες τοῦ Χίτλερ. Τοὺς ἔρραναν μὲ λουλούδια. Τοὺς ἀγκάλιζαν, τοὺς φιλοῦσαν, τοὺς κερνοῦσαν κρασὶ, μέλι,  ροδέλαιον, χοιρινὰ κ.λ.π. Ζητωκραύγαζαν συνεχῶς «Χάϊλ Χίτλερ». Γράφει σχετικὰ τὸ βιβλίο αὐτό.

……….«….Γερμανοὶ στρατιῶτες πλήρωμα ἑνός τεθωρακισμένου, ἀπαντῶντες εἰς τὰς ἐκδηλώσεις αὐτάς τοῦ ἐνθουσιασμοῦ μὲ ἠχηρᾶ καὶ συνεχῆ «Χάϊλ Χίτλερ» ἐβράχνιασαν, ἀλλά τὶ νὰ κάνουν, πρέπει κάθε τόσο συνεχῶς ν’ ἀπαντοῦν «Χάϊλ Χίτλερ» εἰς τὰς νέας ἐκδηλώσεις, τόσον πολὺ τοὺς ἐκέρδισεν ὁ ἐνθουσιασμός ὁ ἀπερίγραπτος τοῦ βουλγαρικοῦ λαοῦ…»

……….Ἀκόμη καὶ ὁ Χίτλερ συγκινήθηκε ἀπό τὴν ὑποδοχή ποὺ ἔκαμαν οἱ βούλγαροι στὰ Στρατεύματά του, καὶ στὸν λόγο του τὴν 4η Μαῒου 1941, στὸ Ράϊχσταγ, ὅταν ἡ Ἑλλάδα μας εἶχεν πιὰ ὑποκύψει ἔλεγε:

……….“ …Ἠμποροῦσα κατὰ τὴν στιγμήν ἐκείνην νὰ λάβῳ τὴν ἀπόφασιν αὐτήν μὲ ἀπόλυτον ψυχικὴν ἡρεμίαν καθ’ ὅσον μεταξύ ἄλλων ἐγνώριζα τὴν ψυχικήν διάθεση καὶ τὴν πολιτικὴν τῆς βουλγαρίας, ἡ ὁποία εἶχεν μείνει ἀπαλλάκτως πιστὴ εἰς τὴν φιλίαν της καὶ τὴν ἀφοσίωσίν της πρὸς τὸ Γερμανικόν Ράϊχ…”

***

Ἐπιμέλεια κειμένου καὶ εἰκόνων: Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο 

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»

Αφήστε μια απάντηση