ΦΙΔΕΛ ΚΑΣΤΡΟ ΕΡΝΕΣΤΟ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ-ΤΑ 5 ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

,

FIDEL CASTRO WITH CHE GUEVARA

,

Φιδέλ  Κάστρο  Ερνέστο  Τσε  Γκεβάρα

Τα  5  Ντοκουμέντα  τής  Κουβανικής Επανάστασης

 

Πρόλογος και μετάφραση:

Αθανάσιος Α. Τσακνάκης

Ψηφιακή Έκδοση – 2015

Πρόλογος

 

Βούλγαροι, Αρβανίτες,

Αρμένοι και Ρωμιοί,

αράπηδες και άσπροι,

με μιά κοινήν ορμή,

γιά την Ελευθερία

να ζώσωμεν σπαθί!

Ρήγας Βελεστινλής, ο Φεραίος

Ο αγώνας γιά την ελευθερία είναι πολύμορφος, όπως πολύμορφη είναι και η ίδια, πολύμορφα είναι και τα μέσα που χρησιμοποιούνται γιά τον περιορισμό ή τον αφανισμό της. Καθένας αγωνιστής τής ελευθερίας εισέρχεται στο «πεδίο των μαχών» εξαιτίας – κυρίως – ορισμένων προσωπικών κινήτρων αλλά, μέσα στην μάχη, πάνω στο σύνολο των συναγωνιστών, κυριαρχεί ένας πρωταρχικός σκοπός, ένας συγκεκριμένος αγώνας γιά ένα προκαθορισμένο ιδανικό: την επανάκτηση τής ελευθερίας ή των ελευθεριών που έχουν περιοριστεί ή χαθεί.

Στα χέρια τής ηγεσίας τού απελευθερωτικού αγώνα εναποτίθεται η ευθύνη γιά την υπεράσπιση αυτού τού ιδανικού, και στο πρόσωπο τού ηγέτη αντικατοπτρίζεται ο φρουρός και ο θεματοφύλακας τής ελευθερίας που έχει περιοριστεί ή χαθεί. Εάν θίγεται κυρίως η εθνική ελευθερία, δηλαδή εάν σύσσωμο το έθνος υφίσταται την καταπίεση εσωτερικού ή εξωτερικού τυράννου, τότε ο αγώνας στοχεύει πρωτίστως στην εθνική απελευθέρωση. Εάν προσβάλλεται πρωτίστως η ταξική ελευθερία, δηλαδή εάν μία κοινωνική τάξη υφίσταται την εκμετάλλευση μιάς ετεροταξικής ομάδας – συνήθως ξενοκίνητων – εσωτερικών τυράννων, τότε η πάλη είναι κυρίως ταξική. Εάν, πάλι, υποσκάπτεται μόνον η θρησκευτική ελευθερία, δηλαδή το θεμελιώδες και αναφαίρετο δικαίωμα ενός λαού ή ενός τμήματος αυτού να θρησκεύεται κατά τις ηθικά νόμιμες ψυχοπνευματικές ανάγκες του, τότε ο πόλεμος είναι «ιερός», και παρομοίως κάτι άλλο. Ενίοτε συμβαίνει να θίγονται δύο, τρεις ή και περισσότερες ελευθερίες ταυτόχρονα, οπότε η Ιστορία καταγράφει – ή, τουλάχιστον, οφείλει να καταγράφει – αγώνες εθνικοθρησκευτικούς ή εθνικοταξικούς ή άλλου είδους.

Η πασίγνωστη και περισπούδαστη επανάσταση γιά την απελευθέρωση τής Κούβας (Ιούλιος 1953 – Ιανουάριος 1960) – ανάλογα, δυστυχώς, με τις πολιτικές πεποιθήσεις ή σκοπιμότητες ή προσδοκίες τής πλειοψηφίας των εκάστοτε ερευνητών – ονομάστηκε είτε «ταξική» είτε «εθνική». Γιά τους μισαλλόδοξους και μέχρι αβελτηρίας προκατειλημμένους οπαδούς των κομμουνιστικών ή των εθνικιστικών δογμάτων, η επανάσταση είχε αποκλειστικά και μόνον τον έναν ή τον άλλον χαρακτήρα αντίστοιχα. Οι παρωπίδες τού αρτηριοσκληρωτικού κομμουνισμού δεν επιτρέπουν την αναγνώριση τού φυσικού φαινομένου τής «εθνικής αφύπνισης», ενώ οι παρωπίδες τού αλαζονικού εθνικισμού απαγορεύουν την αναγνώριση τής «ταξικής πάλης». Ως εκ τούτου, η επανάσταση γιά την απελευθέρωση τής Κούβας έπρεπε – με κάθε μέσο και με κάθε κόστος – να φανεί είτε μόνον «ταξική» είτε μόνον «εθνική», και σε καμμία περίπτωση εθνικοταξική, σαν να αποτελεί απαράβατο κανόνα και αδιασάλευτο αξίωμα τής εθνικής και τής κοινωνικής πραγματικότητας η παντελής έλλειψη ισχυρής εθνικής συνείδησης σε όποιον αγωνίζεται γιά την τάξη του, ή ισχυρής ταξικής συνείδησης σε όποιον αγωνίζεται γιά το έθνος του, και σαν να είναι γεγονός αναμφισβήτητο και δόγμα αδιαφιλονίκητο τής ιστορικής έρευνας η απόλυτη ταύτιση των κοινωνικών αγώνων με τον ακραιφνή κομμουνισμό, και η απόλυτη ταύτιση των εθνικών αγώνων με τον άκρατο εθνικισμό.

Τα ίδια τα γεγονότα, όμως, αποδεικνύουν την αναλήθεια των δύο προαναφερομένων ακραίων τοποθετήσεων. Είναι αναμφισβήτητο ότι οι Κουβανοί πατριώτες πολέμησαν γιά την ελευθερία τής Κούβας ακριβώς επειδή ήταν Κουβανοί και σαφώς επειδή – με πολλούς τρόπους – θιγόταν άμεσα η κουβανική εθνική αξιοπρέπειά τους, όπως είναι επίσης αναμφίβολο ότι στην επανάσταση ρίχτηκαν οι μικροαστοί, οι αγρότες, οι εργάτες, οι φοιτητές, οι φτωχοί και οι απόκληροι, ακριβώς επειδή επί σειρά ετών καταπιέζονταν και κακοποιούνταν από τους εκούσια ή ακούσια «απεθνικοποιημένους» άρχοντές τους. Η ακόλουθη ερώτηση είναι αναμενόμενη: οι άρχοντές τους δεν ήταν Κουβανοί; Η απάντηση, όμως, είναι προφανέστατη: όποιοι οδηγούν στην εξαθλίωση το ίδιο το έθνος τους και – με πληθώρα ύπουλων και σκοτεινών μεθόδων – στρέφονται εναντίον των συμπατριωτών τους, τής εθνικής παράδοσης, τής ιστορίας, τής γλώσσας και τής πολιτισμικής ταυτότητάς τους, εκ φύσεως παύουν να αποτελούν κομμάτι τού εθνικού κορμού και μεταβάλλονται σε «ανεθνικά όντα».

Όταν, λοιπόν, η εθνική αφύπνιση εκδηλώνεται σε μιά συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, ενώ η αντεθνική – ή ανεθνική – συμπεριφορά πηγάζει κυρίως από μιά άλλη κοινωνική τάξη, τότε η επανάσταση, που ξεσπά, είναι κατ’ ανάγκη εθνικοταξική. Ακόμη και αν ένα μέρος των επαναστατών έχει αυξημένη μόνον την ταξική συνείδηση, ενώ ένα άλλο μέρος αυξημένη μόνον την εθνική συνείδηση, η κοινή επανάσταση δεν παύει να είναι εθνικοταξική. Και τέτοιου είδους, τελικά, ήταν η επανάσταση στην Κούβα, απ’ όσο – τουλάχιστον – μπορούμε να αντιληφθούμε και να συμπεράνουμε από τα πέντε σημαντικότατα επαναστατικά κείμενα που φιλοξενεί η παρούσα έκδοση. Η τελική κρίση, ωστόσο, επαφίεται δικαιωματικά στην αμερόληπτη αναγνώστρια και στον καλοπροαίρετο αναγνώστη τού βιβλίου.

Αθανάσιος Τσακνάκης

 

Μέρος Α΄

Η Ιστορία θα με δικαιώσει

 τού Φιδέλ Κάστρο

 

Ὁλόκληρο τὸ βιβλίο σὲ ψηφιακὴ ἔκδοση μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό:  https://www.academia.edu/

 

Αφήστε μια απάντηση