ΓΑΛΑΞΕΙΔΙ, ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

,

,

Στὶς 20 -23 Σεπτεμβρίου τοῦ 1821, «….Ὁ καπετὰν Νουαίχ Ζααδὲ Ἀλήμπεης (Καρᾶ Ἀλῆς) ἐκυρίευσεν τὸ Γαλαξείδιον τῆς Παρνασίδος καὶ ὅλα τὰ εὑρεθέντα ἐν τῷ λιμένι πλοῖα. Μεθ’ ὅ ἔκαυσεν τὴν πόλιν….».

ΓΑΛΑΞΕΙΔΙ, ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

τοῦ Βασίλη Ἰ. Βλασσόπουλου.

……….Ἕνα ὄνειρο ποὺ δὲν λέει νὰ στερέψῃ ποτέ, μία ὀπτασία ποὺ σὲ τυλίγει μὲ τὴν γοητεία τῶν εἰκόνων της, μία φωνὴ καλεστικὴ στὴν κόχη τῶν ἀναμνήσεων εἶναι γιὰ τὸν καθένα τὸ μέρος ποὺ στέκει βαρὺ μαζὶ κι ἀνάλαφρο στὴν ἄκρη τοῦ Κορινθιακοῦ. Γιὰ τὸν καθένα ποὺ γνώρισε ἔστω καὶ μία φορὰ τὴν γεύση τῆς ἁρμύρας του, τὴν ἔκσταση τῆς θέας του, τὴν δροσιᾶ τοῦ πεύκου του.

Τὸ Γαλαξείδι.

……….Χρόνια καὶ χρόνια, γερμένο στὴν ἄκρη τῆς θάλασσας, ξεπλένει στὰ ἤσυχα νερὰ του τὸ κουρασμένο σκαρί του, μόνο του, φτωχὸ καὶ ξεπεσμένο. Στὴν βασανισμένη καρένα του μένουν ἀκόμα ἀπολιθωμένα οἱ μνῆμες ἀπὸ τὶς φορτοῦνες, τὰ φύκια τῶν μακρινῶν του ταξιδιῶν, τὰ ὄστρακα τοῦ ἐξοστρακισμοῦ του. Μένει ἡ λύπη τῶν χαμένων ἱστίων του, τὸ ξέθωρο ἀσπράδι τῶν περήφανων πανιῶν του καὶ κάτι μέρες τοῦ χειμῶνα στήνει αὐτὶ νὰ ξεδιαλύνῃ ἤχους ἀπ’ τὰ τραγούδια τῆς γοργόνας ποὺ κάποτε συντρόφευαν τοὺς στέρεους ναυτικοὺς του στὶς μέρες τοῦ πελάγου.

……….Μπρίκια, σκοῦνες καὶ καΐκια κοιμοῦνται τώρα ἤσυχα στὸ Μουσεῖο. Μαζὶ τους οἱ γοργόνες, ποὺ καρφωμένες κάποτε στὶς πλῶρες, γελοῦσαν περίχαρα σὰν πρόβαλαν κάποια πρωινὰ ἀπ’ τὸ «Κεντρί»  μὲ τὴν γεύση τῆς τρικυμίας ἀπ’ τὰ μακρινὰ ταξίδια στὰ ξύλινα χείλη τους.

Ὅλα, τώρα, στὸ Μουσεῖο.

Ἡ ἱστορία τοῦ Γαλαξειδιοῦ ἔγινε Ἱστορία.

 

……….Ἀπέναντι ἀπ’ τὴν Ἰτέα – τὸ ἐπίνειο τῆς Ἄμφισσας – στοὺς πρόποδες τοῦ Παρνασσοῦ, καθρεπτίζεται μὲ χάρη ἡ μικρὴ πολιτεία τῶν φημισμένων ναυτικῶν, τὸ Γαλαξείδι. Παλιὸ ναυτικὸ κέντρο ποὺ ἔδρασε στὰ χρόνια τῆς ἱστιοφόρου ναυσιπλοΐας, μὲ ἔνδοξη συμμετοχὴ στὸν κατὰ θάλασσα ἀγώνα τοῦ ’21 καὶ μὲ ἴχνη τῆς ἀρχοντιᾶς τῶν πολυταξιδεμένων ναυτικῶν κατοίκων του.

……….Παλιὰ ἀρχοντικά σπίτια γερμένα ἀπ’ τὸ βάρος τόσων χρόνων, ἐκκλησίες μὲ ξακουστὰ ἀφιερώματα καὶ σκεύη, θάλασσα ποὺ κάθε κυματισμὸς της ξεσπάει σὲ μαργαριταρένιους ἀφρούς, μία θέα ποὺ ἐμπνέει, κι ἕνας πευκῶνας μὲ τὶς ρίζες του στὴν θάλασσα, ποὺ δροσίζει καὶ προκαλεῖ, συνθέτουν τὴν μικρή αὐτή πολιτεία τοῦ Κορινθιακοῦ.


  • Ὁλόκληρο τὸ κείμενο γιὰ τὴν πανέμορφη πόλη μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό : www.e-istoria.com

————————————————————————–

Ἡ πρώτη καταστροφὴ τοῦ Γαλαξειδίου

……….1821.— (20-23)   Ὁ ἰσχυρὸς τουρκικό-ἀλγερίνικος  στόλος ὑπὸ τὸν Ἰσμαήλ Γιβραλτάρ, εἶχε καταπλεύσει στὸ Γαλαξείδι, τὴν σημαντικὴ Ἑλληνική ναυτικὴ βάση τοῦ Κορινθιακοῦ, ἀπὸ τὶς 20 Σεπτεμβρίου, ἀρχίζοντας σφοδρὸ κανονιοβολισμό. Οἱ κάτοικοι ἀπέκρουσαν μὲ γενναιότητα τὶς προσπάθειες τῶν ὀθωμανῶν ν’ ἀποβιβασθοῦν, ἀλλὰ τὴν ἐπομένη, βλέποντας ὅτι 200 ὁπλοφόροι τοῦ Πανουργιᾶ ποὺ εἶχαν ἔλθει γιὰ βοήθεια, λιποτάκτησαν, ἔχασαν τὸ θάρρος τους καὶ πανικόβλητοι πλέον προσπάθησαν νὰ σώσουν τὶς οἰκογένειές τους, ἀποσσυρόμενοι στὰ γειτονικὰ ὄρη. Ὅταν οἱ ἐχθροί εἰσῆλθαν στὴν πόλη, βρήκαν μόνο 22 ἄνδρες ἀσθενεῖς ἤ ὑπέργηρους καὶ μία γυναῖκα, ἡ ὁποία προσπαθοῦσε νὰ διαφύγῃ κουβαλώντας στοὺς ὤμους της τὸν πληγωμένο καὶ ἀνίκανο νὰ βαδίσῃ σύζυγό της. Οἱ τοῦρκοι τοὺς κατέσφαξαν ὅλους καὶ στὴν συνέχεια πυρπόλησαν τὴν πόλη. Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη ἀπὸ τὶς τρεῖς καταστροφὲς τοῦ Γαλαξειδίου. Ἀπὸ τὰ πλοῖα τοῦ στόλου μας, κυριεύθηκαν περίπου 70, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ 13 ἦταν ἐξοπλισμένα. Ἄλλα τὰ πυρπόλησαν καὶ τελικὰ ἀποχώρησαν στὴν Ζάκυνθο ὅπου καὶ ἄραξαν. Αὐτό ἦταν τὸ πρῶτο δυνατὸ πλῆγμα ποὺ δέχτηκε τὸ ναυτικὸ μας ἐναντίον μίας σημαντικῆς ναυτικῆς βάσης ποὺ ἀπὸ ἀμέλεια δὲν εἶχε ὀχυρωθεῖ κατάλληλα. Περὶ τὰ τέλη Σεπτεμβρίου, ἔφτασε ὁ Τομπάζης καὶ ὁ Μιαούλης μὲ 60 περίπου καράβια ἔξω ἀπὸ τὸν Κορινθιακὸ κόλπο, χωρὶς ὅμως νὰ κατορθώσουν νὰ βλάψουν τὸν ὀθωμανικό στόλο. (Βακαλόπουλος – τόμος 1813-1822.)

Αφήστε μια απάντηση