ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ – ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΚΟΥΛΗΣ (1878- 14/7/1907)

,

Ο Καπετάνιος τού Μακεδονικού Αγώνα, Ανδρέας Μακούλης

 

Ο ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΚΟΥΛΗΣ  (1878- 14/7/1907)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τό «Ὁ Μακεδονικὸς Ἀγώνας στὸν Νομὸ Σερρῶν», τοῦ Κυριάκου Παπακυριάκου.

……….Ὁ Ἀνδρέας Μακούλης κατάγονταν ἀπὸ τὸ Στενήμαχο τῆς Ἀνατολικῆς Ῥωμυλίας. Ἐκεῖ ἔζησε μέχρι τὸ εἰκοστὸ πέμπτο ἔτος τῆς ἡλικίας του. Ὅταν τὸν ἔστειλαν στὸ Δημοτικὸ σχολεῖο καὶ τὸν ὑποχρέωσαν νὰ μάθῃ τὴν βουλγάρικη γλῶσσα, ἀντέδρασε τόσο πολύ, ποὺ χτύπησε τὸν βούλγαρο δάσκαλο. Παρακολούθησε μόνο τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο καὶ ἀπέκτησε πολλὲς γνώσεις τῆς ἑλληνικῆς παιδείας.

……….Ἔμαθε τὴν τέχνη τοῦ βυρσοδέψη καὶ διακρίθηκε ὡς καλὸς τεχνίτης. Ἀπὸ μικρὸς ἐνδιαφέρονταν γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς ἀγῶνες της. Διακρίνονταν γιὰ τὸν πατριωτισμό, τὴν γενναιότητα, τὴν καταπληκτικὴ δραστηριότητά καὶ τὴν εὐφυΐα του. Ἦταν ἁγνός στὸ ἦθος, ἀγαθὸς στὴν ψυχή, θαρραλέος καὶ αἰσιόδοξος. Ἦταν γιγαντόσωμος καὶ πολὺ γυμνασμένος, ἐνῶ φαίνονταν μεγαλύτερος τῆς ἡλικίας του.

……….Τοῦ ἔμειναν πολλὰ ἀπωθημένα κατὰ τῶν βουλγάρων ἀπὸ τὰ δεινά, ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἕλληνες Στενημαχιῶτες στὰ παιδικὰ του χρόνια. Πληγώθηκε ἡ παιδικὴ του ψυχὴ καὶ ἔβαλε ὡς σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ σώσῃ τὴν Μακεδονία ἀπὸ τὶς κατακτητικὲς βλέψεις τῶν βουλγάρων.

……….Ἤξερε τὴν τέχνη τοῦ πολέμου καὶ τὸ προξενεῖο τὸν ὀνόμασε ἀνθυπολογαχό. Ἐπειδὴ ὅμως στὴν περιοχὴ τῶν Δαρνακοχωρίων δὲν ὑπῆρχε ἔδαφος δράσης γιὰ τὸν καπετὰν Μακούλη λόγῳ τῆς μὴ μεγάλης δράσης τῶν κομιτατζήδων, γι’ αὐτὸ πῆρε διαταγὴ νὰ κινεῖται στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τοῦ σημερινοῦ Νομοῦ Σερρῶν.

Ἡ δράση του

……….Ὁ Μακούλης κατατάχθηκε τὸ 1906 στὸ ἀντάρτικο σῶμα τοῦ ἱερέα Πιγοσλάβ καὶ ἐπί ἕξι μῆνες μὲ δεκαεπτά συντρόφους κατεδίωκε, ἐκτόπιζε καὶ ξεκαθάριζε πράκτορες, κατασκόπους, τυράννους καὶ ληστοσυμμορίες Βουλγάρων, ποὺ λυμαίνονταν καὶ καταπίεζαν ἀσφυκτικὰ τὰ ἑλληνικὰ χωριὰ τῆς Βισαλτίας. Ἤθελε νὰ ἀνταποδώσῃ στοὺς Βουλγάρους ὅσα ὑπέφερε αὐτὸς καὶ οἱ Στενημαχιῶτες Ἕλληνες τῆς Ἀνατολικῆς Ῥωμυλίας.

……….Ἡ δράση του ἐπεκτάθηκε καὶ στὶς περιοχὲς τῆς Χαλκιδικῆς καὶ τοῦ Λαγκαδᾶ. Κατάρτισε δικὸ του ἀντάρτικο σῶμα ἀπὸ τοὺς ντόπιους: 1) Νικόλαο Τσιᾶπο, 2) Θεοδόση Γκοντόσιο ή Μπουμπούμη, 3) Εὐάγγελο Χατζηελευθερίου, 4) Βασίλειο Ψίτη, 5) Στενημαχιώτη Ἰωάννη, 6) Ἀμπλιάμη Ἀναστάσιο, 7) Νούσκαλη Ἀντώνιο, 8) Φράστιανλη Χρῆστο, 9) Ἀχινιώτη Νῖκο, 10)Καρλικιοϊλη Ἠλία, 11) Πατραμάνη Χρυσάφη καὶ 12) Νῖκο Μακούλη, ἀδελφὸ του. Στὴν ἀρχὴ εἶχε ἐκδικητικὲς διαθέσεις, ἀλλὰ ἀργότερα τὶς περιόρισε στὸ ἐλάχιστο.


Ὁλόκληρο τὸ κείμενο γιὰ τὴν δράση του καὶ τὴν πεντάωρη μάχη τῆς Δοβίστας Σερρῶν (τοῦ σημερινοῦ Ἑμμανουήλ Παπᾶ), ὅπου ὁ ὁπλαρχηγὸς Ἀνδρέας Μακούλης, ὁ Χρυσάφης, οἱ Βασίλειος Τζίτης, Ἀναστάσιος Ἀμπλιάμης καὶ Βαγγέλης Χατζηελευθερίου, σκοτώθηκαν ἀφοῦ ἐξάντλησαν καὶ τὸ τελευταῖο τους φυσίγγιο, μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό:  www.e-istoria.com

 

Αφήστε μια απάντηση