ΟΙ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΣΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

,

,

3-12-1940……….Στὶς 3 Δεκεμβρίου 1940, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἱερόθεος Μπαζιώτης, ἐτῶν 39, χάνει τὴν ζωὴ του στὸ μέτωπο. Ἦταν ἐφημέριος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀργολίδος καὶ Ἔφεδρος Ὑπολοχαγὸς Πεζικοῦ. Γεννηθεῖς τῷ 1901, σπούδασε στὴν Μαράσλειο Ἀκαδημία καὶ στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Χειροτονήθηκε Διάκονος στὶς 19 Ἰουλίου 1925, ἀκολούθως Πρεσβύτερος στὶς 8 Σεπτεμβρίου 1928, καὶ τοποθετήθηκε ὡς ἐφημέριος τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ναυπλίου. Ἐπιστρατεύθηκε στὶς 12 Ἰουνίου 1940 καὶ τοποθετήθηκε στὸ 67ο Σύνταγμα Πεζικοῦ τῆς ΧVΙΙ Μεραρχίας.  Ἔπεσε ὑπὲρ Πατρῖδος στὴν Μάχη τοῦ Πόγραδετς. (Ἡ προτομὴ τοῦ ἥρωα ἱερέα ἔχει βεβηλωθεῖ πολλὲς φορές).

Οἱ ἔνοπλες δυνάμεις καὶ τὸ Ῥᾶσο στοὺς ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους

Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ. Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

……….(…) Ἡ συμμετοχὴ τοῦ Ῥάσου στοὺς ἐθνικοὺς μας ἀγῶνες δὲν εἶναι, ἀσφαλῶς, ὁ μοναδικὸς λόγος τῆς παρουσίας τοῦ Κλήρου στὴν κοινωνία μας. Κύρια ἀποστολὴ τοῦ Ράσου εἶναι τὸ ἔργο τοῦ ἰατροῦ στὸ «Πνευματικὸν Ἰατρεῖον» τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν πνευματικὴ καὶ ὑπαρκτικὴ ἀποκατάσταση τοῦ ἀνθρώπου μέσα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ θεωρεῖται ὡς ἕνας συμβατικὸς θεσμός, κοινωνικοῦ χαρακτήρα, μέσα στὸν ὑπόλοιπο κρατικὸ καὶ ἐθνικὸ βῖο, μὲ σκοπὸ νὰ σώζῃ ἁπλῶς τὴν ἱστορικὴ διάσταση.

……….Ἐν τούτοις ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ μάλιστα ἡ Ἑλλαδική, πρωτοστατεῖ σ’ ὅλους τοὺς ἀπελευθερωτικοὺς μας ἀγῶνες. Γιατί; Διότι τοῦτο ἀπορρέει ἀπὸ τὴν πίστη της γιὰ τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ Ὀρθοδοξία βλέπει τὴν ἐλευθερία ὡς φυσικὸ κλῖμα ἀναπτύξεως καὶ πραγματώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Πραγματικὴ δὲ ἐλευθερία εἶναι ἡ δυνατότητα κοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους του, σὲ βαθμὸ γνησιότητας, πληρότητας καὶ αὐθεντικότητας, ἔξω δηλαδὴ ἀπὸ κάθε ἀναγκαστικότητα. Ἡ ἀνθρώπινη ἐλευθερία ἐντάσσεται στὰ πλαίσια τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι (καὶ ὡς ἐθνική-κοινωνικὴ) ἕννοια καθαρὰ θεολογικὴ-ἐκκλησιαστική.

……….(…) Αὐτονόητη εἶναι γιὰ τὸν Ἕλληνα ἡ ἐσωτερική-καρδιακὴ σύμπτωση μὲ τὴν φιλοπατρία τοῦ μεγάλου σοφοῦ μας Σωκράτη, ὅταν ἔλεγε τὸ ὑπέροχο ἐκεῖνο: «Μητρὸς τε καὶ Πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἀπάντων τιμιώτερον καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον ἐστὶν ἡ Πατρίς, καὶ ἐν μείζονι μοίρα καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ’ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσιν» (Κρίτων, κεφ. 12). Συνέχιζε δὲ μὲ αὐτό τὸν τρόπο μία παράδοση ἑλληνική, ποὺ καταγράφηκε ἤδη ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, ὄταν καὶ αὐτὸς ἔλεγε: «οὐδὲν γλύκιον Πατρίδος» (Δὲν ὑπάρχει τίποτε γλυκύτερο ἀπὸ τὴν Πατρίδα).

……….Τὸ Ἔθνος μας ὀφείλει τὴν ἱστορικὴ συνέχειά του στὸν πατριωτισμὸ του, ποὺ διαχέει ὅλη τὴν χριστιανικὴ περίοδό του, μὲ μάρτυρα τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, ποὺ ἐπαναδιατύπωσε τὸν σωκρατικὸ λόγο, γράφοντας στὴν 37η ἐπιστολὴ του: «Μητέρα τιμᾶν τῶν ὁσίων, μήτηρ δὲ ἄλλη μὲν ἄλλου. Κοινὴ δὲ πάντων μήτηρ Πατρίς» (Εἶναι ἱερὸ νὰ τιμᾶμε τὴν μητέρα μας, (καὶ) ὁ καθένας ἔχει τὴν δικὴ του μητέρα. Ἀλλὰ κοινὴ μητέρα ὅλων εἶναι ἡ Πατρίδα).

……….Ἡ ἑνιαῖα αὐτὴ στάση ζωῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ διαχρονικά, παράγει ἀνὰ τοὺς αἰῶνες τὴν ἑλληνικὴ ἐκδοχὴ τοῦ ὁλοκαυτώματος, ὡς ὁλοκληρωμένης θυσίας, ὄχι παθητικά, ἀλλὰ ἐνεργητικὰ καὶ ἑκούσια. Ἀπὸ τὸν Λεωνίδα μέχρι τὸν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο καὶ τὸν Ἀθανάσιο Διάκο ἤ τὸν Αὐξεντίου, παρεμβάλλονται τὸ Κούγκι, τὸ Ἄρκάδι, ἡ Ἀραπίτσα. Εἶναι τὰ δικὰ μας ὁλοκαυτώματα, ἀνυπέρβλητα πρότυπα φιλοπατρίας καὶ αὐτοθυσίας. Εἶναι στὴν φύση πιὰ τοῦ Ἕλληνα νὰ μὴν μπορῇ ποτέ, στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ὅποιου εἰσβολέα, νὰ ἀναρωτηθῇ: «γιατί»!

……….(…) Ἡ ἑλληνικὴ φιλοπατρία ὅμως, συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν φιλελευθερία, ὅπως ἐπιγραμματικὰ παραδόθηκε στοὺς αἰῶνες ἀπὸ τὸν Περικλῆ: «…εὕδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ’ ἐλεύθερον τὸ εὕψυχον κρίνοντες» («εὑδαιμονία εἶναι ἡ ἐλευθερία καὶ ἐλευθερία εἶναι ἡ γενναιότητα». Ἐπιτάφειος  Θουκυδίδου Ἱστορία Β΄, 43).

……….(…) Στὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, ἐξ ἄλλου, ἡ ἐλευθερία πραγματώνεται μέσα στὸ πλαίσιο τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνον ὡς προσωπική, ἀλλὰ καὶ ὡς κοινωνικὴ καὶ ἐθνικὴ ἐλευθερία. Ἐδῶ ἀκριβῶς συναντῶνται ἱστορικὰ Ἑλληνισμὸς καὶ Χριστιανισμός, στὴν θεολογικὴ νοηματοδότηση τῆς ἐλευθερίας. Ἡ κοινωνικὴ καὶ ἐθνικὴ ἐλευθερία, εἶναι ἐναρμόνιση τῶν ἐπὶ μέρους προσωπικῶν ἐλευθεριῶν, ποὺ ἐκφράζεται ὡς ὁμοψυχία, ὁμοκαρδία. Εἶναι τὸ «ὁμοθυμαδὸν» τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων (2, 1).

……….Ἡ ἐθνικὴ ἐλευθερία εἶναι ἕννοια θεολογική, ὄχι ἁπλᾶ θρησκευτική.


Ὁλόκληρο τὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό: www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση