Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΝΙΣΥΡΙΩΝ ΣΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ Ι.ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ (20/12/1830)

,

1870

,

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΝΙΣΥΡΙΩΝ ΣΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ Ι.ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ (20/12/1830)

……….(…) Μὲ τὸ πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου τῆς 3ης Φεβρουαρίου τοῦ 1830, ἱδρυόταν ἀνεξάρτητο Ἑλληνικὸ κράτος, τὸ ὁποῖο περιλάμβανε τὴν Πελοπόννησο, τὰ νησιά, τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος καὶ τὴν Εὔβοια. Δυστυχῶς τὸ πρωτόκολλο τῶν Μεγάλων Δυνάμεων (3/2/1830), ἄφηνε τὰ Δωδεκάνησα στὴν τουρκία, ἀντὶ τῆς Εὐβοίας ποὺ ἐνσωματωνόταν στον κορμὸ τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος. Ἦταν μία κατάφορη ἀδικία σὲ βάρος τῶν Δωδεκανησίων καὶ ἀμέσως ἄρχισαν οἱ νησιῶτες νὰ στέλλουν ἀπεσταλμένους στὸν κυβερνήτη Καποδίστρια. Ἀλλὰ ὁ Καποδίστριας βρέθηκε σὲ ἀδυναμία νὰ κάνῃ κάτι θετικὸ γιὰ τὰ δίκαια παράπονα τῶν νησιωτῶν καὶ ἀρκέστηκε νὰ συμβουλεύσῃ σύνεση, φρόνηση καὶ ὑπομονή. Συνέστησε νὰ στείλουν ἀπεσταλμένους στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ νὰ μεσολαβήσουν οἱ πρεσβευτὲς τῶν τριῶν Συμμαχικῶν Δυνάμεων στὴν Πύλη, ἔτσι ὥστε νὰ παύσουν οἱ καταχρήσεις καὶ οἱ καταδυναστεύσεις σὲ βάρος τῶν Δωδεκανησίων.

……….Στὴν ἐπιστολὴ του ἀπὸ τὸ Ναύπλιο  τῆς 17 Ὀκτωβρίου 1830 καὶ τῆς 12 Νοεμβρίου 1830, ὁ Κυβερνήτης ἐκφράζει τὴν πικρία του γιὰ τὴν ἄδικη ἀπόφαση τῶν συμμάχων νὰ μείνουν τὰ Δωδεκάνησα ἔξω ἀπὸ τὴν σύσταση τοῦ νέου Ἑλληνικοῦ κράτους γράφοντας χαρακτηριστικά ὅτι : “ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις δὲν δύναται νὰ φέρῃ θεραπείαν”.

……….Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1830 οἱ Συμιακοὶ καταρτίζουν Πρεσβεία, ἀπαρτιζόμενη ἀπὸ τοὺς Νίκανδρο Ἰωαννίδη καὶ Σίμο Κούστα καὶ μεταβαίνουν στὴν Κωνσταντινούπολη μαζὶ μὲ τὸν ἀντιπρόσωπο τῆς Νισύρου, Κωνσταντῖνο Σακελλαρίδη, γιὰ νὰ παραδώσουν ἔγγραφα καὶ πρὸς τὸν Κυβερνήτη Καποδίστρια καὶ στοὺς Πρεσβευτὲς τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ὥστε νὰ φροντίσουν ὅπως μὴν ἐπανέλθουν τὰ νησιὰ ὑπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό. Ὁ Φιλελληνικὸς συναγερμὸς συνεχίζει τὸ ἔργο του προσπαθώντας νὰ ἐπηρεάσει εὐνοϊκὰ τὶς εὐρωπαϊκὲς κυβερνήσεις γιὰ τὰ δίκαια τῶν Ἑλλήνων νησιωτῶν.

……….Οἱ ἐπιτροπὲς τῶν νησιωτῶν στὴν Κωνσταντινούπολη δὲν εἰσακούστηκαν ἀπὸ τοὺς ἱσχυροὺς τῆς γῆς καὶ ὁ θαυμασμὸς καὶ ἐνθουσιασμὸς τῶν φιλελλήνων δὲν κατάφερε νὰ ὑπαχθοῦν τουλάχιστον τὰ Δωδεκάνησα στὸ καθεστὼς τῆς Σάμου, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ 1832 εἶχε ἀνακηρυχθεῖ αὐτόνομος.

Τὸ «Ἔγγραφον τῶν Νισυρίων πρὸς τὸν Κυβερνήτην

Ἐξοχώτατε.

  • … Προαναφέρθημεν ἐν καιρῷ καὶ πρὸς τὴν Ἐξοχότητά σας καὶ πρὸς τὸν ἔκτακτον ἐπίτροπον τῶν Ἀνατολικῶν Σποράδων. Ἐδέχθημεν εἰς τὴν νῆσον μας τὸν παρὰ αὐτοῦ ἀποσταλέντα πρὸς τοῖς ἄλλοις ἀπαριθμήσαντα καὶ τὰς οἰκογενείας μας, περιποιούμενοι αὐτὸν καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν, σεβόμενοι τὰς Σ. Διαταγὰς τοῦ Σ. ἡμῶς Κυβερνήτου καὶ τῶν ὑπαλλήλων ἀρχῶν. Καὶ ταῦτα ὅλα βέβαιοι ὄντες ὅτι τὸ σκοπιμώτερον τέλος τῆς Σ. Κυβερνήσεως ἐπέβλεπεν εἰς μόνην τὴν άποκατάστασιν, εὐνομίαν τε καὶ εὐτυχίαν ἑκάστου ἑλληνικοῦ μέρους προθυμούμενοι νὰ καταχθῶμεν καὶ ἡμεῖς οἱ πτωχοὶ εἰς τὸν κατάλογον τῶν Ἐλευθέρων Νήσων, κειμένων ὑπὸ τὴν Ἑλληνικὴν ἀρχήν.
  • Ἀφ’οὗ ἡ ταλαίπωρος νῆσος μας διωργανίσθη κατὰ τὸ ὁλικὸν πνεῦμα τῆς Ἑλλάδος, συνέπραξε σωματικῶς καὶ χρηματικῶς ὅπου ἡ περίστασις καὶ ἡ δύναμίς της ἐσυγχώρησαν, τέλος ἐθεώρησε μ’ ἄπειρον λύπην της ὅτι καὶ αὐτὴ ἐξωκλείσθη τῆς ἑλληνικῆς ὁλομελείας, κατὰ τὸ πρωτόκολλον, καὶ ἤδη ὄχι μόνον φαίνεται ἄμοιρος τῆς γλυκυτάτης ἐλευθερίας, ἀλλὰ καταντῇ νὰ γίνῃ θῦμα ἐλεεινὸν τῆς θηριώδους μανίας τοῦ ἐν Ῥόδῳ ἐξουσιαστοῦ Σουκιοὺρ μπέη.
  • Ὁ εἰρημένος, ἀφ’ δι’ ἀρπαγῶν καὶ καταχρήσεων, τῶν ὑπὸ τῆς ἀκορέστου φυλαργυρίας του, μᾶς ἔρριψεν εἰς βαρύτατα καὶ ὑπέρογκα χρέη, ἤδη τελευταῖον ἐπαπειλεῖ καὶ τὸν παντελῆ ἀφανισμὸν μας. Ὅθεν, ἕνεκα τούτου διευθύνομεν καὶ ἡμεῖς τὴν πρεσβείαν μας ὁμοῦ μὲ τὴν πρεσβείαν τῶν ὁμοιοπαθῶν μας Συμαίων πρὸς τὴν αὐτὴν Ἐξοχότητα, παρακαλοῦντες θερμῶς νὰ δώσῃ εἰς ἡμᾶς τὰς πατρικὰς ὁδηγίας της, ὅπως διὰ τὴν σωτηρίαν μας ἐκτανθῇ καὶ ἡ ἡμετέρα μέχρις Κωνσταντινουπόλεως, ἀκολουθοῦσα τὰ ἴχνη τῶν ὁμόρων καὶ ὁμοτύχων Συμαίων τῶν ὁποίων τὰς πράξεις καὶ ὁδηγίας ἔχομεν πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν κατὰ τὸ ὑπέροχον τῆς νήσου των, καθ’ ὅτι ὅσα αὐτοὶ ὡς πάσχοντες ἀπαιτοῦν, καὶ ἡμεῖς τὰ αὐτὰ ἀπαιτοῦμεν πάσχοντες τὰ ὅμοια καὶ ἔτι χειρότερα ὡς μέρος ἀδυνατώτερον. Δὲν ἀμφιβάλλομεν λοιπὸν ὅτι ὁ κοινὸς πατὴρ μας θέλει συμβουλεύσει καὶ εἰς ἡμᾶς τὰ συμφέροντα ὑπὲρ τῆς κοινῆς σωτηρίας καὶ ἀσφαλείας μας. Καὶ εὐέλπιδες ἐπιτυχεῖν τῶν αἰτήσεών μας διὰ τὴν ἔμφυτόν της συμπάθειαν καὶ αὐθόρμητον περὶ τὰ καλὰ ροπήν.

Ὑποσημειούμεθα

Τῇ 20 Δεκεμβρίου 1830 ἐν Νισύρῳ

(Τ.Σ.) Οἱ ἐν τῇ Νισύρῳ κατοικοῦντες ἅπαντες μικροὶ τε καὶ μεγάλοι.

(Ἔξωθι) Πρὸς τὸν ἐξωχώτατον Κυβερνήτην τῆς Ἑλλάδος.

2.250 Νισύρου κάτοικοι

Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως ἀρ. 685 Κυβερν(ήτην).

***
Πηγή: « Τοπικὴ ἱστορία τῆς Νισύρου» Νικήτα Ι. Κουμέντου, βιβλίο Γ΄ , ἔκδ. Νομαρχιακὴ Αὐτοδιοίκηση Δωδεκανήσου – Δῆμος Νισύρου.
***

……….Η Νίσυρος αποδεικνύεται από τα κατάστιχα τού νησιού τής περιόδου 1821-1828, ότι βοηθούσε τον Ελληνικό στόλο με τρόφιμα, χρηματικές εισφορές, με ναυτικούς έμπειρους που κατατάσσονταν στα πληρώματα τού Μιαούλη και τού Κανάρη. Οι δημογέροντες τής Νισύρου φαίνεται από την λογοδοσία τους, έδιναν αρκετά γρόσια στα ελληνικά «αρμαμέντα», καθώς προσέγγισαν στο νησί γιά ξεκούραση και ανεφοδιασμό και «…πρόσφεραν πολλά χρειώδη κατά το σύνηθες…».

……….Τον Δεκέμβριο τού 1822 όταν η προσωρινή Διοίκηση τής Ελλάδος έστειλε στην Δωδεκάνησο ως Έπαρχο τον Ιωάννη Ψαράκη, η συνέλευση των αντιπροσώπων έγινε στην Νίσυρο στις 5 Δεκεμβρίου 1822.  Εκεί πάρθηκαν οι αποφάσεις γιά την οργάνωση τής άμυνας των νησιών. Ο κίνδυνος γιά τους Νισυρίους ήταν μεγάλος αλλά οι Δημογέροντες τού νησιού παρά το προειδοποιητικό μήνυμα τού Σουκιούρμπεη – διοικητή τής Ρόδου – πήραν την τολμηρή απόφαση να γίνει εκεί η σύσκεψη.

……….«…Κατά το πέρας τής Επαναστάσεως, η Δωδεκάνησος – πλην τής Κω και τής Ρόδου – ήτο ελευθέρα και περιελαμβάνετο εις το διοικητικόν σύστημα τού νεοπαγούς Ελληνικού κράτους. Αλλ’ αδυσώπητος μοίρα δεν επέτρεψεν εις τους Δωδεκανησίους να γευθούν τους καρπούς των αγώνων των. Η Ευρωπαϊκή διπλωματία επιδιώκουσα λύσιν τού Ελληνικού ζητήματος, όσον δυνατόν ολιγώτερον οδυνηράν διά την οθωμανικήν αυτοκρατορίαν, παρέβλεψε και τους αγώνας και τους πόθους των Δωδεκανησίων. Η εν Λονδίνω διάσκεψις των τριών Προστατίδων Δυνάμεων, καθορίσασα διά τού πρωτοκόλλου τής 22 Μαρτίου 1829 τα όρια τής νέας Ελλάδος, αφήκε τα Δωδεκάνησα εις τον παλαιόν των δυνάστην, παρά τα εθνολογικά δίκαια και την θέλησιν των αδικουμένων πληθυσμών, οι οποίοι διά μυριοστόμου κραυγής διεμαρτυρήθησαν κατά τού εγκλήματος εις βάρος των…» Εμμ. Γ. Πρωτοψάλτης.

Ἐπιμέλεια εἰκόνας καὶ κειμένου : Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο 

© Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο

Αφήστε μια απάντηση