Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821(β΄)

«Ὁ Βόσπορος» Δημιουργία τοῦ Jean-Baptiste Henri Durand-Brager
«Ὁ Βόσπορος» Δημιουργία τοῦ Jean-Baptiste Henri Durand-Brager

.

Η Κωνσταντινούπολη κατά την Επανάσταση τού 1821 

.

Η Έκρηξη τής Επανάστασης. Τα Μεγάλα Δεινά.

……….Το γεγονός τής κήρυξης τής Επανάστασης στην Μολδοβλαχία, έγινε γνωστό στην Πύλη την 1η Μαρτίου, όταν τής παραδόθηκε η επαναστατική προκήρυξη τού Υψηλάντη. Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β’ και η Οθωμανική κυβέρνηση έγιναν έξω φρενών από «την προδοσία και το θράσος των γκιαούρηδων». Οι πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων κλήθηκαν στην Πύλη, όπου τους έγιναν έντονες παραστάσεις. Ο πρεσβευτής τής Ρωσίας Στρογάνωφ, χωρίς ακόμη να έχει λάβει ειδικότερες οδηγίες, δήλωσε πως η κυβέρνησή του δεν έχει καμμία ανάμιξη και ότι η Ρωσία αποδοκιμάζει το κίνημα τού Υψηλάντη.

……….Από το 1774, με την συνθήκη τού Κιουτσούκ Καϊναρτζή, και κυρίως με την ερμηνεία που έδωσε στην Συνθήκη αυτή η Ρωσία, και την οποία αποδέχθηκε και η Πύλη, θεωρήθηκε ότι είχε χορηγηθεί στους Τσάρους το δικαίωμα να προστατεύουν την Ορθόδοξη Εκκλησία, με δυνατότητα επεμβάσεως στα «εσωτερικά» τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε περίπτωση παραβιάσεως των προνομίων που είχαν παραχωρηθεί από τους Σουλτάνους. Όταν έφθασε η είδηση τής επαναστάσεως, οι ηγεμόνες των Δυνάμεων τής Ευρώπης συζητούσαν στο Λάϋμπαχ τρόπους γιά την καταστολή των διαφόρων ανατρεπτικών κινημάτων που είχαν ξεσπάσει στην Ιβηρική και Ιταλική χερσόνησο. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Ελληνική Επανάσταση, δεν μπορούσε παρά να τύχει τής ανεπιφύλακτης αποδοκιμασίας των ηγεμόνων που είχαν συναχθεί εκεί.

……….Ο μόνος από τον οποίο οι Έλληνες θεωρούσαν ότι μπορούσαν να περιμένουν κάποια συμπάθεια, ήταν ο Τσάρος τής ομόδοξης Ρωσίας, αφού άλλωστε και ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν σύμβουλός του. Εξ άλλου ο Αλέξανδρος Υψηλάντης πριν αναλάβει αρχηγός τής επαναστάσεως, ήταν ο έμπιστος υπασπιστής τού Τσάρου. Όμως ο Τσάρος είχε χαρακτήρα ευμετάβλητο, και ο Καγκελάριος τής Αυστρίας Μέτερνιχ δεν δυσκολεύθηκε να τον πείσει ότι η Ελληνική επανάσταση ήταν συναφής με τα κινήματα στην Ισπανία και Ιταλία. Ο Αλέξανδρος αποκήρυξε δημόσια τον Υψηλάντη και τον διέγραψε από τις τάξεις τού ρωσικού στρατού.

……….Συνυπέγραψε επίσης στις 30 Μαΐου με τον Αυτοκράτορα τής Αυστρίας και τον Βασιλέα τής Πρωσίας κοινή δήλωση, όπου χωρίς να γίνεται ειδική μνεία στους Έλληνες, υπήρχε σαφής υπαινιγμός εναντίον των γεγονότων στην Βαλκανική. Από την πλευρά του, ο Σουλτάνος δυσκολευόταν να πιστέψει ότι η Ρωσία δεν ήταν τελικά αναμεμιγμένη στα γεγονότα. Ήθελε διαβεβαιώσεις γιά τις διαθέσεις τού Τσάρου προτού προβεί σε ενέργειες κατά των Ελλήνων. Στο ερώτημα που τέθηκε, ο πρεσβευτής Στρογάνωφ επανέλαβε, σύμφωνα πλέον με τις οδηγίες που είχε, την δήλωσή του περί αποδοκιμασίας των επαναστατικών κινημάτων.

……….Η διαβεβαίωση αυτή ηρέμησε προς στιγμήν τον Σουλτάνο. Πήρε την απόφαση να δώσει αμνηστία στους επαναστάτες τής Μολδοβλαχίας, εάν δήλωναν υποταγή, εξαιρώντας μόνο τον Υψηλάντη και τον ηγεμόνα Μ. Σούτσο.


Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να διαβάσετε στο : www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση