Αρχείο κατηγορίας ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ

.

.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ

.
Έχουμε ήδη αναφέρει στο οικείο κεφάλαιο πως το μοιρολόι ήταν θρηνητικό τραγούδι για τον αγαπημένο νεκρό, συνήθεια διατηρούμενη ακόμα και σήμερα, φτιαγμένη στη στιγμή με αυτοσχέδιους στίχους.
Στίχους που είχαν να κάμουν με το παίνεμα των αρετών του θανούντος, το άδικο του χαμού του, το τι αφήνουν πίσω, την καλή κυρά, τα παιδιά που τον λάτρευαν, το βιος του όλο…
Σε τέσσερις, κατά την άποψη ορισμένων ερευνητών του χώρου, χρησιμοποιούμενους σκοπούς που άλλαζαν χωρίς καμία προειδοποίηση, χωρίς καμία παραφωνία, με την «πρώτη» να οδηγεί λέγοντας την αρχική λέξη και να ακολουθούν οι υπόλοιπες σιγά μα σταθερά… απλά όπως η κουβέντα τα φέρνει… Και κάτι ακόμα.
Για τη διατήρηση του μέτρου μεταχειρίζονταν τη λέξη «λελέ»… Προερχόμενη από τα παλιά… από το αρχαίο σχετλιαστικό «ελελέ».
Σε μια τραγική σύναξη όπου ο πόνος του ενός είναι και του άλλου…
Εμείς με τη σειρά μας προσπαθήσαμε, ανακαλύψαμε, καταγράψαμε και παρουσιάζουμε δυστυχώς ελάχιστα εξ αυτών των μνημείων του λόγου.
.
.
Η συνέχεια ΕΔΩ
.
.
.

ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΡΑΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ

Μετέπειτα πρόσφυγες Καππαδόκες της Νεοκαισάρειας Ιωαννίνων

.

.

ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΡΑΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ, ΙΔΙΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
.

.
Από τους Έλληνες που συρρέουν προς διάφορα μέρη του εσωτερικού της Μ. Ασίας και προς την Κωνσταντινούπολη μέσω Σκούταρι (σύγχρονα φαίνεται με Αρμενίους φορείς του εμπορίου της Ανατολής) οι περισσότεροι είναι κάτοικοι της Καραμανίας, Καππαδοκίας και του Πόντου. Οι χώρες αυτές υπήρξαν τα ζωτικά κέντρα του ελληνισμού επί τουρκοκρατίας στην Μ. Ασία, οι κιβωτοί που τον γλύτωσαν από τον μεγάλο κατακλυσμό.
Η φτώχια των κατοίκων των περιοχών αυτών, αλλά και οι επιδρομές των γειτονικών Τούρκων, και γενικά οι επισφαλείς συνθήκες ζωής, για τις οποίες μιλούν ακόμη οι αόριστες κατά τόπους παραδόσεις και οι σωζόμενες πανάρχαιες τρωγλοδυτικές οικήσεις ή καταφύγια (καπάγγια ή τρόχια, όπως λεγόνταν στην Σινασό, καταφύδια ή κεκέρια, στα Σύλατα) ή οι απόμεροι μακριά από τους δημοσίους δρόμος συνοικισμοί σε υψώματα του Ταύρου (όπως π.χ. οι γύρω από την Νίγδη), φαίνεται ότι υπήρξαν τα κύρια αίτια των μετακινήσεων. Από την Καππαδοκία έχουμε κάθοδο κατοίκων ιδίως προς τον Εύξεινο Πόντο, με τον οποίο άλλωστε γειτονεύει (λεγόνταν και η Καππαδοκία η εν Πόντω) και είχε πάντοτε επικοινωνία..
.
.
Η συνέχεια ΕΔΩ
.
.
.

ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΑΡΡΑΒΩΝΑ ΚΑΙ ΓΑΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ

 

 

 

ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΑΡΡΑΒΩΝΑ ΚΑΙ ΓΑΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ

 

Γενικά
Εξέχουσα θέση ανάμεσα στα πολυάριθμα Καππαδοκικά έθιμα κατέχουν αυτά που αφορούν τον γάμο, μιας και αναγνωρίζεται η ζωτική του σημασία όχι μόνο ως θεμελίου της οικογένειας, της διαιώνισης του ανθρώπινου είδους, αλλά και αυτής της κοινωνικής διάρθρωσης…
Έθιμα που αναδεικνύονται στο διάβα του χρόνου, που με αξιοσημείωτη συνοχή «μεταφέρουν» το γεγονός, συμβάλλουν στην περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων, την ενίσχυση της ομάδας…
Με μια αξιοθαύμαστη μοναδικότητα, αυτήν της «ράτσας», μιας παράδοσης αρχέγονης που ξεκινά από το «τότε», μη προσδιορισμένης μεν ακριβώς, ούτε καταγεγραμμένης βιβλιογραφικώς αλλά… αλλά τηρουμένης με θρησκευτική ευλάβεια, με αρχές, κανόνες και τύπους αναλλοίωτους στο διάβα του χρόνου από όλους, συστηματικά και αδιάλειπτα.
Βασικός σκοπός και επιδίωξη:
Μα η διατήρηση των πολύτιμων, η ενεργή συμμετοχή της κληροδοτημένης παράδοσης στο εκάστοτε σήμερα, η αποφυγή αλλοτρίωσης της εθνικής ταυτότητας, η αφομοίωση γνώσεων και αξιών πολλών γενεών…
Και το σημαντικότερο.
Θεωρούσαν και εξακολουθούν, ίσαμε σήμερα, τον γάμο ως ένα από τα κορυφαία γεγονότα της ζωής τους, σημαντικότατο σταθμό από τον οποίο εκπορεύονταν η χαρά και η ευτυχία, η δημιουργικότητα, η ζωντάνια της ζωής… Γι’ αυτό και τον ονόμαζαν και «χαρά»…

 

 

…………………………………………………..

 


Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

 


.