.

.

Καππαδοκία

 .

Μιά μια χαμένη ελληνική περιοχή ανάμεσα σε πέτρινους κώνους

 .

«Το φεγγαρόφωτο δίνει στους κώνους και στο βαρειά παραπετάσματα των βράχων απαλούς τόννους τού γκρι, τού ροζ και τού χρυσού. Ο ουρανός έχει ένα θαυμάσιο μπλε χρώμα. Λίγο πιο μακριά, το λείψανα ενός μικροί θόλου προστατεύουν ακόμη με τρυφεράδα, όπως θα έκανε ή φούχτα τού χεριού, την ξεθωριασμένη τοιχογραφία ενός Αϊ – Γιώργη καβαλλάρη. Διασκορπισμένες όπου βρίσκεται λίγη γη, αυτή η άσπρη γη τής Καππαδοκίας, απιδιές, κολοκυθιές, βερυκοκκιές, κληματαριές».

Με τις λίγες αυτές, απλές αλλά τόσο υποβλητικές, γραμμές, ό μεγάλος Νεοέλληνας ποιητής Γ. Σεφέρης έδωσε μιά χαρακτηριστική εικόνα τής περιοχής πού ονομάσθηκε Καππαδοκία. Παλαιότερα, ή ονομασία αυτή είχε δοθή στο τμήμα τής Μικράς Ασίας πού περιλαμβανόταν ανάμεσα στους ποταμούς Άλυ και Ευφράτη και περιοριζόταν από την Κιλικία προς Νότον.

Συνέχεια ανάγνωσης ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ – ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΛΥΤΡΩΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ →

Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΩΝ ΒΡΕΦΩΝ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ

(ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΩΝ ΚΟΤΥΩΡΩΝ*)

ΤΡΟΦΗ

Κύρια τροφή των παιδιών, για τον πρώτο χρόνο τουλάχιστον, ήτανε το γάλα τής μάννας τους. Αν ήταν αρκετό και δεν υπήρχε άλλο κώλυμα, μπορούσε το παιδί να θηλάζει—να βυζάν’—και ως δυό, σπανίως ως τριών και σπανιότατα ως πέντε ετών. Αν δεν ήταν αρκετό το βάζανε να θηλάσει—δωρεάν πάντα —άλλες γυναίκες, συγγενές, φίλες, ή γειτόνισσες που είχαν άφθονο γάλα. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΩΝ ΒΡΕΦΩΝ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ →

..

Οι Κεχηναίοι

Πρόσωπα και Χαρακτήρες τής Κεχήνης

 ..

……….Η Κεχήνη είναι μία χώρα πολύ μακρινή. Βρίσκεται κυριολεκτικά σε άλλον πλανήτη. Εκεί κατοικεί το περήφανο κεχηναϊκό έθνος, οι Κεχηναίοι, και στα κείμενα που ακολουθούν θα επιχειρήσουμε να τους γνωρίσουμε. Κάποτε διάβασα σε ένα λεξικό ότι «κεχηναίος», στην αρχαία ελληνική, σημαίνει «χαχόλος», «χάνος», «αποβλακωμένος», αλλά νομίζω ότι πρόκειται γιά απλή σύμπτωση, αφού οι αρχαίοι Έλληνες δεν ταξίδεψαν ποτέ σε άλλους πλανήτες…

Αθανάσιος Τσακνάκης

.

Πουσταφά Ρεμάλ,

ο επονομαζόμενος «Πατσαβούρκ»

.

……….Ουψ! Παράκαμψη! Σε τούτο το επιστημονικότατο (όπως πάντα, άλλωστε!) κείμενό μου, σας την έφερα κανονικά και δεν πρόκειται να ασχοληθώ με κάποια γνήσια μορφή τού ηρωικού και τρισένδοξου κεχηναϊκού έθνους (που ακόμη δεν ψόφησε), αλλά με μία μορφή μπάσταρδη (δηλαδή, προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, εννοώ «μη γνήσια»). Συνέχεια ανάγνωσης ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ – ΠΟΥΣΤΑΦΑ ΡΕΜΑΛ Ο ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΟΣ «ΠΑΤΣΑΒΟΥΡΚ» →