.

.

Ο Ιέρων των Συρακουσών ως ηγεμών πανελληνίου κύρους.

Η συμβολή του Πινδάρου

 .

 .

Αντώνιος Β. Βράκας

 .

Ο Ιέρων είχε την εξουσία στις Συρακούσες για 12 σχεδόν έτη, από το 478/7 π.Χ., όταν διαδέχθηκε τον αδελφό του Γέλωνα, έως το 467/6 π.Χ., οπότε υπέκυψε στην χρόνια ασθένειά του. Μέσα σε αυτό το διάστημα διακρίθηκε στον πολιτικό και στον αθλητικό στίβο: κατετρόπωσε τους Ετρούσκους στην Κύμη της Κάτω Ιταλίας το 474 π.Χ. και τον Θρασυδαίο του Ακράγαντος το 472 π.Χ. Κέρδισε αρκετές πρωτιές στους Ολυμπιακούς και στους Πυθικούς Αγώνες.

Στόχος του ήταν να εδραιώσει την προσωπική του εξουσία στις Συρακούσες, να διατηρήσει την ηγεμονία της πόλεώς του στην ΝΑ Σικελία (την οποία κληροδότησε ο Γέλων), αλλά και να την διευρύνει κηδεμονεύοντας όσες περισσότερες πόλεις του νησιού και της Κάτω Ιταλίας μπορούσε. Προσωπικά πιστεύουμε ότι οι φιλοδοξίες του δεν ετερματίζοντο στα παραπάνω, αλλά ότι έφταναν μέχρι του σημείου να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των Ελλήνων ηγεμόνων όλου του ελληνικού κόσμου. Το αν το επέτυχε ή όχι είναι ζήτημα που υπερβαίνει τους στόχους της παρούσης εργασίας. Την ανωτέρω άποψή μας για την φιλοδοξία πρωτείου εκ μέρους του Ιέρωνος την στηρίζουμε στα εξής:

1. Τα ελληνικά κράτη της Σικελίας από το 480 π.Χ. κ. εξ. πλεονεκτούσαν έναντι των ελλαδικών στο ότι διέθεταν εδάφη πλουσιότερα και στο ότι δεν χρειάστηκε να πολεμήσουν με τους ξένους εχθρούς τους για πολλές δεκαετίες (με εξαίρεση την ναυμαχία της Κύμης που διεξήχθη εκτός Σικελίας). Αυτό συνέβαλε στην συσσώρευση πλούτου και στην γιγάντωση της αυτοπεποίθησης της ηγετικής ομάδος των Σικελιωτών, ιδιαίτερα δε των Δεινομενιδών….

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

Συντομευμένος σύνδεσμος :     http://wp.me/p12k4g-1Y5 

.

,

.

.

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΚΑI ΡΩΜΑΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

.

του Ευάγγελου Αλμπανίδη καθηγητή Φυσικής Αγωγής του ΔΠθ

 .

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο χώρος που φέρει το όνομα Θράκη από τους αρχαιότατους ακόμη χρόνους δεν είχε σαφή και καθορισμένα όρια. Στην έρευνά μας η Θράκη εξετάζεται με τα ευρύτερά της εθνολογικά και γεωγραφικά όρια τα οποία είναι ο Στρυμόνας δυτικά, ο Δούναβης βόρεια, το Θρακικό Πέλαγος νότια και ο Εύξεινος Πόντος και η Προποντίδα ανατολικά .¹

Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η συλλογή και επεξεργασία στοιχείων που αφορούν το θεσμό της εφηβείας κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Διερευνάται η διάδοση και η επικράτηση του ελληνικού αυτού θεσμού στη Θράκη και επιπρόσθετα επιχειρείται η κατανόηση και ο ρόλος που διαδραμάτιζε στην αγωγή των νέων αλλά και στη σύσφιγξη των σχέσεων των Ελλήνων με τους ντόπιους κατοίκους της περιοχής.

Ως πηγές χρησιμοποιήθηκαν επιγραφές ελληνιστικής και ρωμαϊκής επο- χής, οι οποίες εντοπίστηκαν κύρια στη συλλογή επιγραφών του G. Mihailov,² στο Inscriptiones Craecae³, στο Bulletin de Correspodance Hellenique ⁴και στο Revue de Philologie de Litterature et d’ Histoire anciennes⁵.

1.1 ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΘΕΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Ο θεσμός της εφηβείας και το γυμνάσιο ήταν τα σπουδαιότερα σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού. Το γυμνάσιο συνδεόταν στενά με το θεσμό της εφηβείας, αφού στις εγκαταστάσεις του λάμβανε χώρα η εκπαίδευση των εφήβων .Στις πόλεις μάλιστα όπου υπήρχαν γυμνάσια περισσότερα του ενός, το ένα εξ αυτών ή όσα αρκούσαν χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για τη γύμναση των εφήβων και τη λειτουργία του θεσμού.⁶ Τόσο το γυμνάσιο, όσο και ο θεσμός της εφηβείας υπήρξαν οι παράγοντες που έπαιξαν το σπουδαιότερο ίσως ρόλο στη διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας των Ελλήνων στις αποικίες και τα ελληνιστικά βασίλεια. Ταυτόχρονα αποτέλεσαν ισχυρά μέσα για τον εξελληνισμό ξένων λαών κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους.⁷ Ο θεσμός της εφηβείας μάλιστα, θεωρείται ο ελληνικός θεσμός με τη μεγαλύτερη αφομοιωτική ισχύ, θεσμός ο οποίος συνέβαλε τα μέγιmα στov εξελληνισμό άλλων λαών…..

.

.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

^.

^.

^.

.

.

Ο Έλγιν «χτυπάει» πολλές φορές

 .

Της Μαρίας Θερμού

 .

Όταν το 1802 ο Τόμας Μπρους, έβδομος κόμης του Ελγιν, αποσπούσε βίαια από τον Παρθενώνα τα καλύτερα σωζόμενα γλυπτά μέρη του, προκειμένου να τα μεταφέρει στη Βρετανία για να στολίσει την έπαυλή του, μπορεί να γνώριζε καλά την καταστροφή που επέφερε στο μνημείο ­ παρ’ ότι η δικαιολογία του ήταν η υποτιθέμενη διάσωσή τους ­ εκείνο που δεν γνώριζε όμως είναι ότι ο ίδιος θα γινόταν στο μέλλον ένα από τα πλέον μισητά πρόσωπα για έναν ολόκληρο λαό. Το δίκαιο του ισχυρότερου πάνω στο οποίο βασιζόταν ο Ελγιν ήταν παλαιό άλλωστε και δοκιμασμένο και σ’ αυτό στηρίχθηκαν τα μεγαλύτερα εγκλήματα και οι μεγαλύτερες αδικίες της ανθρωπότητας, μεταξύ των οποίων βεβαίως και η αφαίρεση των στοιχείων εκείνων που πιστοποιούν την ιστορία ενός λαού. Αν όμως ο 19ος αιώνας ως και τα μέσα περίπου του 20ού ευνόησαν τη λεηλασία των πολιτιστικών αγαθών από τις χώρες της καταγωγής τους, η συνέχεια, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο συγκεκριμένα, έμελλε να είναι διαφορετική. Τα κρούσματα σταμάτησαν, ένας μεγάλος αριθμός έργων τέχνης, που κατά τη διάρκεια του πολέμου είχαν αλλάξει χέρια, επιστράφηκαν στην πατρίδα τους, αλλά παρά την αλλαγή της νοοτροπίας που είναι πλέον εμφανής πολλά είναι ακόμη τα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδηθούν. Η Ελλάδα που ζητεί από τη Βρετανία την επιστροφή του κλεμμένου από τον Παρθενώνα γλυπτού διάκοσμου δεν είναι η μόνη με τέτοιο αίτημα.

Πρόσφατο σχετικά είναι το αίτημα της γερμανικής κυβέρνησης για την επιστροφή του περίφημου θησαυρού του Πριάμου από τη Ρωσία στη Γερμανία από όπου χάθηκε τις τελευταίες ημέρες του πολέμου. Παλαιότερο το αίτημα της Αιθιοπίας προς την Ιταλία για τον οβελίσκο του Αξούμ, που σήμερα βρίσκεται στη Ρώμη. Το περίφημο διαμάντι Κοχ-ι-Νουρ, που η βρετανική βασιλική οικογένεια κρατάει ως μέρος των κοσμημάτων του στέμματος, διεκδικεί η Ινδία, ενώ διεκδικήσεις για τον ίδιο θησαυρό έχουν εγείρει επίσης το Πακιστάν και το Ιράν. Η Αίγυπτος εξάλλου, η Κίνα, το Ιράκ, η Λιβύη, η Συρία ζητούν επίσης έργα τέχνης που απομακρύνθηκαν από τον τόπο τους…..

.

.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

.

.

.

.

.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΛΙΟΥ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ

.

Δοκίμιο για την συνάφεια μεταξύ των σύγχρονων γομφικών
Χορών και των γομφικών χορών της αρχαιότητας
Κωμικός ή σατυρικός χορός;
Ulf Buchheld
Κατά τις επισκέψεις μου στην Ελλάδα έκανα συχνό τη γενική διαπίστωση ότι το Τσιφτετέλλι θεωρείται τούρκικος χορός αραβικός ή τουλάχιστον ανατολίτικος. Η άποψη αυτή υποστηρίζεται και από επιστήμονες. Έτσι, και ο Γιώργος Λυκεσάς π.χ. χαρακτηρίζει το τσιφτετέλλι χορό ανατολίτικο. Ο Samuel Baud-Bovy παραθέτει χωρίο του Μαζαράκη, στο οποίο γίνεται λόγος για τούρκικα τσιφτετέλλια. Τέλος ο Πέτρος Μπεράτης θεωρεί το τσιφτετέλλι χορό θηλυπρεπή, χυδαίο, ηδυπαθή και ασιατικό και αποφαίνεται ότι δεν είχε καμιά θέση στην κλασική περίοδο του ρεμπέτικου.
Όταν το 1993 περίπου σε τηλεφωνική μου συνδιάλεξη με τη γνωστή φιλόλογο στη Γερμανία, Ισιδώρα Ρόζενταλ-Καμαρινέα, εξήγησα το αντικείμενο των ερευνών μου, δηλαδή ότι συνέκρινα τις μορφές του ρεμπέτικου με τις μορφές του δημοτικού τραγουδιού, μου αποκρίθηκε οργισμένη: “Μην ανακατεύετε το ρεμπέτικο με το άγιο δημοτικό τραγούδι! Αυτά τα δύο πράγματα δεν έχουν τίποτα το κοινό μεταξύ τους”.
Αυτές οι γνώμες υποστηρίζονται και από πλήθος δημοσιευμάτων των φιλολόγων του 19ου αιώνα. Έτσι, ανεκάλυψα π.χ. στο άρθρο του Hans Flach, καθηγητή στην Τυβίγγη, “Ο χορός παρά τοις Έλλησι” (1881), το εξής χαριτωμένο χωρίο: “Διότι όπως και στην αρχαιότητα, έτσι και σήμερα στις πανηγύρεις – προς τιμήν της Παρθένου ή ενός Αγίου, εορτάζεται από αγρότες και αγρότισσες με τραγούδια και χορούς, αλλά όπως ανταποκρίνονται όλες οι μαρτυρίες, το περιεχόμενο των τραγουδιών είναι συνήθως σοβαρό – γι’ αυτό και αποκαλούνται «τραγούδια», και οι ανάλογοι χοροί είναι ταιριαστοί και αξιοπρεπείς, ποτέ αμελείς και αναιδείς… Μόνο ένας και μοναδικός χορός είναι εδώ από όλους εξαιρετέος, τον οποίον έλαβε η Ελλάδα από τους φαύλους και εμπαθείς ανατολίτες, τον φρυγικό χορό του Διονύσου, που χορευόταν κατά παράδοσιν στα διάφορα Διονύσια υπό τη μανιώδη επίδραση του οίνου. Αυτός ο κόρδαξ, τον οποίον παρέλαβαν οι Έλληνες μαζί με καθετί το ευτελές από την ανατολή, ήταν χορός στροβιλικός, κατά τον οποίον κινούνται και στρέφονται κυρίως οι γοφοί’’.
Επομένως, στο πεδίο των δημοτικών χορών ζητάει κανείς μάταια το Τσιφτετέλλι, εφόσον δεν θεωρείται ελληνικός. Έτσι λοιπόν, η σχετική γραμματεία τον αγνοεί αποσιωπώντας τον. Συνεπώς, λείπει το Τσιφτετέλλι από τις εκδηλώσεις των δημοτικών χορών.
Το Τσιφτετέλλι κατατάσσεται στο ρεμπέτικο, που δίπλα στους ανδρικούς Ζεϊμπέκικο και Χασάπικο αποτελεί το γυναικείο ταίρι του.
Η προκατάληψη ότι το Τσιφτετέλλι δεν είναι ελληνικό, είναι βαθιά ριζωμένη στον ελληνικό λαό και συντηρείται από κάποιο ανώτερο κοινωνικό στρώμα. Στους αντιπροσώπους αυτούς του στρώματος πρέπει να αποδοθεί η μομφή, ότι ή δεν γνωρίζουν την ιστορία τους ή την παραποιούν. Για τον λόγο αυτόν ο Μάρκος Βαμβακάρης δε συνέθεσε ούτε ένα τσιφτετέλλι….
.
.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.