.

.

Τερματίζοντας το θέμα τού Καραγκιόζη

.

του Αθ. Τσακνάκη

.

Έχοντας μελετήσει πολύ προσεκτικά τις σεβαστές αντιδράσεις πολλών αξιότιμων συμπολιτών μου έναντι τού άρθρου «Με σύμβολο τον Καραγκιόζη», και έχοντας διαπιστώσει ότι μάλλον δεν έγινε εντελώς κατανοητό, σπεύδω να διασαφηνίσω τα ακόλουθα:

1. Το ανωτέρω άρθρο δεν άπτεται ούτε κατ’ ολίγον τής καταγωγής ή τής ιστορίας τού Θεάτρου Σκιών, άρα κάθε σχετικό σχόλιο είναι εκτός θέματος.

2. Η ιδέα τής εισόδου τής Ξάνθης μας στο βιβλίο Guinness είναι προφανώς έξοχη και τιμά όλους όσους την συνέλαβαν και την προωθούν. Η Ξάνθη μας, όμως, είναι μία ελληνική πόλη και οφείλουμε να την προβάλλουμε στο εν λόγω βιβλίο με αφορμή ένα λαμπρό και αξιοπρεπές ελληνικό σύμβολο (γιά παράδειγμα: ένα διονυσιακό προσωπείο), το οποίο θα γεμίζει υπερηφάνεια τις χιλιάδες άξιων Ελλήνων που κατοικούν, εργάζονται, παράγουν και δημιουργούν στην πόλη μας.

3. Στο ανωτέρω άρθρο δεν αμφισβητείται το γεγονός ότι ο Καραγκιόζης είναι «Έλληνας», μόνο που αντιπροσωπεύει μία από τις διαχρονικά χειρότερες και αναξιοπρεπέστερες κατηγορίες «Ελλήνων»: εκείνη τού οσφυοκάμπτη, οκνηρού, πονηρού, χαιρέκακου, αμόρφωτου, ανεπάγγελτου, κόλακα, ψιθυριστή, αργόσχολου και γελοίου δούλου τής πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

4. Εάν το προσωπείο («μάσκα»), που θα εισέλθει στο βιβλίο Guinness, πρέπει οπωσδήποτε να εμπνέεται από τον χώρο τού Θεάτρου Σκιών, θα ήταν προτιμότερο να απεικόνιζε τον «Μπάρμπα-Γιώργο» (το όνομα «Γεώργιος» δεν είναι τυχαίο), ο οποίος όντως είναι ένας Έλληνας λαϊκός ήρωας, αφού συμβολίζει τον ατρόμητο, ετοιμοπόλεμο, θαρραλέο και ατίθασο Κλεφταρματολό, δηλαδή τον αντιστασιακό μαχητή των μαύρων χρόνων τής επάρατης τουρκοκρατίας.

5. Η μελέτη και η χρήση των συμβόλων είναι μία εξαιρετικά σοβαρή εργασία, και ακριβώς γι’ αυτό αποτελεί κλάδο τής επιστήμης τής Σημειολογίας. Η απόφαση γιά την χρήση ενός συμβόλου, και μάλιστα τού συμβόλου μίας γενναίας πόλης που θα αναφέρεται στο βιβλίο Guinness, δεν μπορεί να λαμβάνεται εκ τού προχείρου ούτε να επηρεάζεται από συναισθηματισμούς των παιδικών μας χρόνων. Αλίμονό μας εάν επιτρέψουμε στους λαούς τής υφηλίου να μας συσχετίσουν, αν όχι και να μας ταυτίσουν, με ένα αξιοθρήνητο υποκείμενο που κάνει κωλοτούμπες ενώπιον σουλτάνων και βεζίρηδων, όσο «αστείο» ή «χαριτωμένο» και να μας φαίνεται αυτό.

Περατώνω αυτές τις αναγκαίες επισημάνσεις με την βεβαιότητα ότι, τόσο εκ μέρους των διοργανωτών τής Ξανθιώτικης Αποκριάς, όσο και εκ μέρους των συμμετεχόντων σε αυτήν, θα καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε η πόλη μας να εορτάσει ανεπανάληπτα, αλλά και να εισέλθει υπερήφανα στο βιβλίο Guinness, μία τιμή που, μεταξύ πολλών άλλων τιμών, αναμφισβήτητα δικαιούται.

.

.

Σημείωση: το κείμενο είναι συνέχεια του θέματος “Με σύμβολο τον Καραγκιόζη“, που δημοσιεύθηκε στις 14 Ιουλίου.

 .

.

.

.

.

της Ισμήνης Τριάντη

.

Η ζωή της πόλης στην Αθήνα ήταν συγκεντρωμένη από τα αρχαϊκά χρόνια (650-480 π.Χ.) γύρω από την Ακρόπολη, τον ιερό βράχο που φιλοξενούσε το ιερό της πολιούχου θεάς. Στα νότια, ιδρύθηκε το ιερό του .ιονύσου και το ιερό της Νύμφης, στα βόρεια η αρχαία Αγορά, στα βορειοδυτικά απλωνόταν η συνοικία των Κεραμέων, ο Κεραμεικός, και το νεκροταφείο της πόλης. Στα ανατολικά, ο χώρος του Ολυμπιείου ήταν αφιερωμένος στη λατρεία του Oλυμπίου Διός, ενώ στα δυτικά οργανώθηκε το πολιτικό κέντρο της Αθήνας, η Πνύκα. Σε αυτούς τους χώρους αναπτύχθηκαν οι τέχνες και μεταξύ τους η γλυπτική.

Οι γνώσεις μας για τη γλυπτική στην Αθήνα και την Αττική του 6^ου αι. π.Χ. βασίζονται στα αρχιτεκτονικά γλυπτά, τα αναθήματα στα ιερά και τα επιτύμβια μνημεία στα νεκροταφεία. Στα ιερά, τα μνημεία ήταν διακοσμημένα με γλυπτά, ενώ στο χώρο των ιερών αφιέρωναν οι πιστοί αναθηματικούς κούρους και κόρες, καθώς και ανάγλυφα. Στα νεκροταφεία έστηναν επάνω στους τάφους επίσης αγάλματα κούρων και κορών και επιτάφιες στήλες….
.
.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ
.
.
.

.

.

Η ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

.

Στη βόρεια πλαγιά του ομώνυμου λόφου., που δεσπόζει πάνω από την πόλη της Φλώρινας οι αρχαιολόγοι Α. Κεραμόπουλος και Γ. Μπακαλάκης ανέσκαψαν στα 1930 – 1934 τμήμα μιας αρχαίας πόλης, την οποία τοποθέτησαν χρονολογικά στην κλασική και ελληνιστική εποχή, σημειώνοντας παράλληλα τον εντοπισμό στοιχείων που πιστοποιούσαν την ύπαρξη οικισμού στο συγκεκριμένο σημείο των προϊστορικών χρόνων και συγκεκριμένα της Ύστερης Εποχής του Χαλκού και της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου (1600 – 600 π.Χ.)..

Τα συμπεράσματα των πρωτοπόρων της έρευνας στην περιοχή ήρθαν να επιβεβαιώσουν και να εμπλουτίσουν οι ανασκαφικές εργασίες της ΙΖ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων στη δεκαετία του ’80. Πρόκειται για πόλη, η οποία ιδρύθηκε στα χρόνια του Φιλίππου του Β΄, με αδιάλειπτη κατοίκηση από τον 3ο ως τον 1ο αιώνα π.Χ. Σε μια έκταση οχτώ περίπου στρεμμάτων έχουν αποκαλυφθεί τα οικιστικά λείψανα τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων της ελληνιστικής περιόδου, τα οποία χωρίζονται από τρεις κάθετους δρόμους πλάτους τριών περίπου μέτρων. Καθένα από αυτά περιλαμβάνει τέσσερα-πέντε σπίτια, με λίθινα θεμέλια και ανωδομή από πλιθιά και τοίχους συχνά επιχρισμένους με λευκό κονίαμα, ενώ τα δάπεδά τους ήταν συνήθως χωμάτινα και σπανιότερα στρωμένα με φυσικές ψηφίδες ή κομμάτια κεραμιδιών. Στους στεγασμένους χώρους των σπιτιών αποκαλύφθηκαν εστίες παρασκευής της τροφής, ενώ κάποιοι από τους χώρους αυτούς χρησιμοποιούνταν ως εργαστήρια κατασκευής ειδών κεραμικής ή σιδερένιων εργαλείων, όπως πιστοποιούν οι κλίβανοι που εντοπίστηκαν.

.

.

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ

.

.

.

.

.

ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΜΕΤΑΛΛΟΤΕΧΝΙΑ

 .

 .

Της Ρόζα Προσκυνητοπούλου

 .

Όταν μιλάμε για την αθηναϊκή τέχνη γενικά, συνήθως ανατρέχουμε στα κλασικά επιτεύγματα του 5ου κυρίως αι. π.X., τότε που στην πόλη της Παλλάδος όλα τα είδη τέχνης, ιδίως η μεγάλη γλυπτική και η αγγειογραφία, είχαν αγγίξει τον ύψιστο βαθμό δημιουργικής έκφρασης. H Aθήνα όμως είχε από παλιά αναπτύξει τις τέχνες, ίσως όχι σε τέτοιο επίπεδο, εφόσον σε κάποιες περιπτώσεις τα έργα των τεχνιτών της δεν φαίνεται να μπορούν να συναγωνιστούν, ως προς τη σύλληψη, την ποιότητα και τον αριθμό, εκείνα των «επαρχιακών» εργαστηρίων. Oι διαφορές, οι ομοιότητες και οι αλληλοεπιδράσεις των διαφόρων εργαστηρίων είναι φανερές σε πολλά είδη τέχνης, και βέβαια και στη μεταλλοτεχνία.

Tα αττικά εργαστήρια, τα οποία ήδη από τον 9ο αι. π.X. έχουν να επιδείξουν σημαντικές δημιουργίες σε πηλό, δεν ήταν δυνατό να υστερήσουν στην τέχνη της μεταλλουργίας. Aπό τον 8ο αι. π.X., και κυρίως στο β΄ μισό του αιώνα, μετέχουν και οι Aθηναίοι χαλκοπλάστες στην παραγωγή του χαρακτηριστικού είδους της εποχής, κύριου αναθήματος στα ιερά, δηλαδή των τριποδικών λεβήτων, των οποίων οι στρογγυλές λαβές διακοσμούνται με ανθρώπινες μορφές (πολεμιστές που θα κρατούσαν δόρυ, ηνιόχους), αλλά και με μυθολογικές μορφές και ζωάρια, κυρίως άλογα. Eιδώλια αλόγων, που ανήκαν στη διακόσμηση τριπόδων ή αποτελούσαν μεμονωμένες δημιουργίες, έχουν βρεθεί όχι μόνον στο ιερό της Aκρόπολης των Aθηνών, αλλά και σε άλλα ιερά, όπως στην Oλυμπία, τους 7ελφούς, το Άργος κ.α.

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.