Γράφει ο Αθανάσιος Τσακνάκης
.

.
Ο θεσμός τής Τοπικής Αυτοδιοίκησης θεμελιώνεται επάνω στο δημοκρατικό πολίτευμα. Προκειμένου να εξυπηρετεί τον σκοπό, γιά τον οποίο υπάρχει και κοστίζει, οφείλει να ενεργεί σύμφωνα με τις αρχές αυτού τού πολιτεύματος. Βασική αρχή τής Δημοκρατίας είναι η ορθή εφαρμογή δίκαιων νόμων, άρα κάθε Δημοκρατία, που σέβεται τον εαυτό της, περιφρουρεί την «κοινή λογική», χωρίς την οποία δεν δύναται να γίνει αντιληπτή ούτε η έννοια «ορθός» ούτε η έννοια «δίκαιος». Εξάλλου, η επίκληση τού λεγόμενου «πολιτικού κόστους» (ενός όρου που χρησιμοποιείται αντί τού σωστότερου «κομματικό ή παραταξιακό ή προσωπικό κόστος») προκειμένου να μην εφαρμοσθούν οι δίκαιοι νόμοι ή να μην τιμωρηθούν οι παραβάτες τους, αποτελεί διολίσθηση προς την Ολιγαρχία, δηλαδή προς ένα καθεστώς που άδικα και καταχρηστικά τοποθετεί το συμφέρον τής ισχυρότερης μερίδας των εξουσιαστών επάνω από οποιοδήποτε άλλο.
Αδιαμφισβήτητη αρχή τής Ελληνικής Δημοκρατίας είναι η προστασία τής ζωής, τής υγείας και τής σωματικής ακεραιότητας των ανθρώπων που ζουν εντός των πολιτικών ορίων της. Σε καιρό ειρήνης, οι τρεις προαναφερόμενες αξίες δύνανται να απειληθούν κατά δύο τρόπους: εκτάκτως και τακτικώς. Έκτακτη απειλή κατά τής ζωής, τής υγείας και τής σωματικής ακεραιότητας των πολιτών θα ήταν ένας σεισμός, μία ξαφνική επιδημία ή μία εγκληματική ενέργεια. Τακτική απειλή είναι η καθημερινή συσσώρευση απορριμμάτων σε συγκεκριμένα σημεία των κατοικημένων περιοχών, η έκλυση βλαβερών αερίων λόγω τής χρήσης των μέσων μεταφοράς ή η δράση αδέσποτων σκύλων οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Το τελευταίο φαινόμενο, βέβαια, μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο, αποτελεί τακτική απειλή μόνον γιά την Ελλάδα, αφού σε καμμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν παρατηρείται κάποια παρόμοια, άθλια κατάσταση Συνέχεια ανάγνωσης ΤΟ ΔΑΓΚΩΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΟΠΩΝ →

Laboromniavincit

Ο κόπος τα πάντα νικά

γράφει ο Αθ. Τσακνάκης

Η ζωή είναι κίνηση προς το μέλλον. Η δημιουργία είναι βελτίωση τής ζωής. Ο κόπος είναι προϋπόθεση γιά την δημιουργία. Άρα ο κόπος είναι η πηγή γιά μιά καλύτερη ζωή.

Η νεολαία εκ φύσεως διαθέτει περισσότερο μέλλον. Εάν η νεολαία διδαχθεί να κοπιάζει, τότε οι πιθανότητες γιά την επίτευξη ενός ολοένα καλύτερου μέλλοντος αυξάνονται εμφανώς. Εάν δεν το διδαχθεί, η μόνη λύση, που απομένει, είναι η αναζήτηση των ανύπαρκτων «μαγικών συνταγών».

Η νεολαία παραδειγματίζεται κυρίως από τις προηγούμενες γενιές. Εάν βδελυρές συγκυρίες έχουν καθηλώσει τις προηγούμενες γενιές σε παρηκμασμένα ιδεολογήματα, όπως η επικροτούμενη ραθυμία, η θεσμοθετημένη οκνηρία, η ζηλευτή αδιαφορία, η κατοχυρωμένη κραιπάλη, η επιδοτούμενη αναίδεια, η αμειβόμενη επαιτεία, η υποκριτική δημοκρατικότητα, η εικονική εργασία, η ψευδεπίγραφη αγωνιστικότητα, η κίβδηλη παιδεία, η επιφανειακή γνώση, η ατιμώρητη παρανομία και άλλα, πολλά και παρόμοια, τότε η πορεία τής νεολαίας αναμένεται να είναι δικαίως καταστροφική.

Μέγιστη ζημία δεν είναι η απώλεια ενός νέου εξαιτίας των λανθασμένων επιλογών του, αλλά η απώλεια των νέων εξαιτίας τής συλλογικής, παθολογικά στρεβλής καθοδήγησής τους εκ μέρους των αμετανόητα ναρκωμένων προηγούμενων γενεών.

Στα χέρια των ολίγων φωτισμένων διδασκάλων επαφίεται η «κοπιαστική διδασκαλία τού κόπου», με την ελπίδα ότι, αργά ή γρήγορα, κάποιοι νέοι θα αποδεχθούν την μεγάλη αλήθεια: «ο κόπος τα πάντα νικά». Και αυτός ο κόπος τους θα τους αναδείξει νικητές…

 .

 .

Autinveniamviamautfaciam

Ή θα βρω δρόμο ή θα κατασκευάσω

.

.

του Αθ. Τσακνάκη

.

.

  Εφόσον είμαι πνευματικά ζωντανός, αισθάνομαι την φυσιολογική ανάγκη να εξελιχθώ διανοητικά, επειδή το πνεύμα τρέφεται από την αδιάλειπτη πορεία προς το άγνωστο. Βαδίζοντας συναθροίζω εμπειρία και γνώση, αντιλαμβανόμενος παράλληλα το γεγονός ότι όντως ζω. Αποφεύγω τα πισωγυρίσματα, επειδή το ήδη γνωστό δύναται μόνον να με συντηρήσει προσωρινά, αλλά αδυνατεί να με βοηθήσει να εξελιχθώ.

Διατηρώ γιά τον εαυτό μου το δικαίωμα τής εκούσιας επιλογής ενός μεταξύ δύο ή περισσότερων δρόμων. Θα ήθελα, βέβαια, να τους διάβαινα όλους, αλλά μού είναι εκ φύσεως αδύνατο. Πορευόμενος μαθαίνω να πορεύομαι καλύτερα, όπως σκεπτόμενος διδάσκομαι να σκέπτομαι ορθότερα.

Ενίοτε συναντώ εμπόδια. Ή θα τα ξεπεράσω ή θα αλλάξω πορεία, αλλά δεν θα επιλέξω την επιστροφή ή την παράλυση, επειδή η πρώτη με καταδικάζει σε ατροφία, ενώ η δεύτερη σε θάνατο. Ενίοτε σταματώ προσωρινά. Η κόπωση είναι ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο αντιμετωπίζεται με την ανάπαυση που μου χαρίζει η στάση, αλλά η παραίτηση είναι μία παρά φύση κατάσταση, η οποία με οδηγεί στην ανυπαρξία.

Κάποτε μού ζητήθηκε να σταματήσω, επειδή τάχα ο δρόμος είχε τελειώσει. Όμως εγώ αισθάνομαι ζωντανός και ασφαλώς δεν προδιατίθεμαι να αυτοκτονήσω. Πήρα, λοιπόν, μία απόφαση: ή θα βρω δρόμο ή θα κατασκευάσω. Καλή χρονιά και καλή πορεία!

 .

 .

.