Τομπάζης Ἐμμανουήλ (Ὕδρα, 1784-1831)

 .

.

Πρόκριτος τῆς Ὕδρας, ναυμάχος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης καὶ ἁρμοστῆς τῆς Κρήτης (1823-24). Ἀπὸ μικρὸς ἀσχολήθηκε μὲ τὸ ναυτικὸ ἐπάγγελμα. Ἀντιτάχτηκε στὴν ἀρχὴ στὸν ξεσηκωμὸ τῆς Ὕδρας, ἀλλὰ στὴ συνέχεια πῆρε ἐνεργὸ μέρος στὶς ἐπιχειρήσεις. Σημαντικότερη ἦταν ἡ συμμετοχή του στὴ ναυμαχία τῆς Πάτρας. Ὡς πληρεξούσιος τῶν Ὑδραίων συμμετεῖχε στὶς Ἐθνοσυνελεύσεις Ἐπιδαύρου (1822) καὶ Ἄστρους (1823). Τὸ 1823 διορίστηκε ἁρμοστὴς τῆς Κρήτης μετὰ ἀπὸ πρόταση τῶν Κρητικῶν. Ἡ παρουσία του ἀναζωογόνησε τὴν Κρητικὴ Ἐπανάσταση καὶ ἐξομάλυνε τὶς ἀντιθέσεις τῶν Σφακιανῶν μὲ τοὺς ἄλλους Κρητικοὺς ὁπλαρχηγούς.Ὅμως δὲ μπόρεσε νὰ γεφυρώσει τὶς ἐσωτερικὲς ἀντιθέσεις, ἐνῶ ἡ ἀποβίβαση μεγάλων Τουρκοαιγυπτιακῶν δυνάμεων καθιστοῦσε προβληματικὴ τὴν ἐξέλιξη τῆς Κρητικῆς Ἐπανάστασης, ἀφοῦ δὲ μποροῦσε νὰ ἐξασφαλίσει τὴν πειθαρχία τῶν ὁπλαρχηγῶν. Τὸ 1824 ἐπέστρεψε στὴν Ἑλλάδα. Πῆρε μέρος στὴν ἐπιχείρηση τῶν Ψαρῶν καὶ στὴ Ναυμαχία τοῦ Γέροντα (1824).

.

.

Κουρμούλης Μιχάλης (Μεσσαρὰ Κρήτης 1765 – Ὕδρα 1824)

Ὁπλαρχηγὸς τοῦ 1821. Στὴν προεπαναστατικὴ περίοδο ὡς μουσουλμάνος εἶχε ὑπηρετήσει στὸν τουρκικὸ στρατό. Διέθετε μεγάλη δύναμη στὴ Μεσσαρὰ καὶ ὡς «κρυπτοχριστιανός» ἐξυπηρετοῦσε τὰ συμφέροντα τῶν ὁμογενῶν του. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἔκρηξη τῆς Ἐπανάστασης πρωτοστάτησε στὸν ξεσηκωμὸ τῆς Κρήτης. Τὸ 1823 τοποθετήθηκε ἀπὸ τὸν Ἐμμανουὴλ Τομπάζη ὑπαρχηγὸς τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καὶ ἀντιστάθηκε στὶς ἐπιδρομὲς τοῦ Χουσεῒν Πασᾶ. Μετὰ τὴν ὑποταγὴ τῆς Κρήτης ἀκολούθησε τὸν Τομπάζη στὴν Ὕδρα.

.

Άλλη Πηγή

.

.

.

.

.

.

.

Μαυρογένους Μαντώ (Τεργέστη 1796/7 – Πάρος 1840)

.

῎

Καταγόταν ἀπὸ οἰκογένεια ποὺ εἶχε ἀναλάβει ὑψηλὰ ἀξιώματα στὴ Βλαχία καὶ στὴ συνέχεια ἀπέκτησε μεγάλη περιουσία στὴν Βιέννη καὶ τὴν Τεργέστη. Ἡ Ἐπανάστασις τὴν βρῆκε στὴν Τῆνο, ἀπ᾿ ὅπου πῆγε στὴ Μύκονο καὶ τέθηκε ἐπικεφαλῆς τῶν ἐπαναστατημένων συμπατριωτῶν της. Ξένοι ἱστορικοὶ καὶ περιηγητὲς ἐξαίρουν τὴ συμμετοχή της στὰ πεδία τῶν μαχῶν, κάτι ποὺ δὲν προκύπτει ἀπὸ ἑλληνικὲς πηγές. Μὲ ἐπιστολές της πρὸς τοὺς γυναικείους κυρίως φιλελληνικοὺς κύκλους τῆς Εὐρώπης, συνέβαλε στὴν τόνωση τοῦ φιλελληνικοῦ ρεύματος. Ἐργάστηκε ἰδιαιτέρως γιὰ τὴν ἠθικὴ ἐνίσχυση τῶν ἀγωνιστῶν καὶ διέθεσε ὁλόκληρη τὴν οἰκογενειακή της περιουσία γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ Ἀγώνα.

Κατέληξε ἔτσι νὰ ζητάει ἀπὸ τὴν Ἐθνοσυνέλευση τοῦ 1827 κατοικία στὸ Ναύπλιο, ποὺ τῆς τὴν παραχώρησε ὁ Ι. Καποδίστριας ὡς ἀναγνώριση τῆς προσφορᾶς της. Πέθανε ξεχασμένη καὶ πάμττωχη στὴν Πάρο τὸ 1840, ἔχοντας ὑποβάλει λίγο πιὸ πρὶν ἐπιστολὴ στὸν Ὄθωνα μὲ τὴν ὁποία ζητοῦσε οἰκονομικὴ ἐνίσχυση γιὰ τὸ σύνολο τῆς προφορᾶς της στὸν Ἀγώνα.

.

.

.

Ἐκτενέστερο βιογραφικό διαβᾶστε στὸ : http://argolikivivliothiki.gr/

.

.

.

Ἀναδημοσίευσις ἐπιβάλλεται, μὲ τὴν αὐτονόητον πάντοτε ἀναφορά στὴν πηγὴ

.

.

.

.

.

Ούτος κατήγετο εκ Βυτίνης. Υπηρέτησε δε πολιτικώς καὶ στρατιωτικώς. Εγένετο μέλος της εφορείας των Τρικόρφων επὶ της προεδρείας του Κανέλου Δεληγιάννη. Ευρέθη δε εις πολλὰς μάχας, και ιδίως εις την μάχην του Δερβενακίου κατά του Δράμαλη. Εφονεύθη εις την ατυχή μάχην των Τρικόρφων επί του Ιβραήμ πασά. Η πολυμελής αύτη οικογένεια των Ταμπακοπούλων πολύ εχρησίμευσε κατὰ την επανάστασιν, και προ πάντων ο ιεροδιάκονος Ιωσὴφ, ο γνωστός εις Αθήνας, και χρηματίσας ηγούμενος της μονῆς Καισαριανής, όστις επολέμησε κατὰ την πολιορκίαν της ακροπόλεως, και άφησε μνήμην της παληκαριάς του.

 .

.