.

.

ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟ 1941

 .

 .

Στράτος Δορδανάς

 .

 .

Μια από τις πρώτες ενέργειες των γερμανικών στρατευμάτων, αμέσως μετά την εισβολή στην Ελλάδα, ήταν να διακηρύξουν, σε όλους τους τόνους, τα φιλικά αισθήματα που έτρεφαν για τον ελληνικό λαό. Έτσι, την ίδια ημέρα της εισόδου στη Θεσσαλονίκη, η Βέρμαχτ τοιχοκόλλησε στα κεντρικότερα σημεία της πόλης προκήρυξη, με την οποία τονίζονταν τα «φιλικά αισθήματα», η «αγάπη» και ο «θαυμασμός» που έτρεφαν οι Γερμανοί στρατιώτες για τον ελληνικό λαό. Η προκήρυξη έκλεινε με «αισιόδοξες υποσχέσεις», εξαρτώντας την ελευθερία και την πρόοδο της Ελλάδας και γενικότερα της Ευρώπης από την ήττα της Αγγλίας.

Τις αμέσως επόμενες ημέρες, η γερμανική στρατιωτική ηγεσία προχώρησε σε κινήσεις καλής θέλησης, με αποκορύφωμα τη διαταγή του Χίτλερ για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων Ελλήνων στρατιωτών. Στην πράξη, όμως, οι παραχωρήσεις αυτές έδωσαν τη θέση τους σε ένα πλήθος απαγορευτικών διατάξεων, η παράβαση των οποίων συνεπαγόταν αυστηρές κυρώσεις, στις οποίες περιλαμβάνονταν τα αντίποινα κατά του πληθυσμού. Ουσιαστικά, η αποφυγή ενεργειών που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως δολιοφθορές και η επιστροφή στις ειρηνικές ενασχολήσεις, αποτελούσαν τις προϋποθέσεις για το σεβασμό της ζωής και της περιουσίας των πολιτών από τη Βέρμαχτ.

Σύντομα, εμφανίστηκαν τα πρώτα προβλήματα στο ιδιόμορφο ειδύλλιο που έντεχνα προσπάθησε να καλλιεργήσει η γερμανική πλευρά. Έτσι, σχεδόν μια εβδομάδα μετά την είσοδο των Γερμανών στη Θεσσαλονίκη, έλαβαν χώρα οι πρώτες αντιγερμανικές ενέργειες, με το σχίσιμο των ανακοινώσεων που οι Αρχές Κατοχής είχαν τοιχοκολλήσει. Επίσης, τη νύχτα της 7ης Μαΐου 1941 σημειώθηκε και η πρώτη, τουλάχιστον καταγραμμένη στον ημερήσιο Τύπο της Θεσσαλονίκης, δολιοφθορά, με την ανατίναξη μιας αποθήκης πυρομαχικών στα Διαβατά. Μετά από το συμβάν αυτό, ο Γερμανός Φρούραρχος αναφέρθηκε, για πρώτη φορά, στην αρχή της συνυπευθυνότητας, προειδοποιώντας πως σε επανάληψη παρόμοιων περιστατικών «Θα συλληφθώσιν υπό των Γερμανικών στρατιωτικών αρχών ο Δήμαρχος ή ο Πρόεδρος Κοινότητος μετ’ αριθμού κατοίκων της περιφερείας και θα κρατηθώσιν μέχρις ανακαλύψεως του δράστου και υπαιτίου της καταστροφής»…..

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ

.

Του Σαράντου Καργάκου

Ιστορικού – Συγγραφέως

.

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο. Συνέχεια ανάγνωσης ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ →

,

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση. «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.  Συνέχεια ανάγνωσης Η ΜΕΤΑΚΑΤΟΧΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΑΝΑ (ΜΟΝΟ Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ….) →

.

.

Μνήμες της μαρτυρικής Λιλαίας (Κάτω Αγόριανη) του Νομού Φωκίδος.

.

Στις 6 Οκτωβρίου 1943, σμήνος αμερικανικών υπερφρουρίων περνούσε πάνω από το χωριό πάνω Αγόριανη επιστρέφοντας στις βάσεις του στην Ιταλία αφού είχε βομβαρδίσει εχθρικούς στόχους στην περιοχή – Ελευσίνας και Τατοίου Αττικής. Τα αμερικανικά υπερφρούρια καταδιώκονταν από Γερμανικά καταδιωκτικά Μέσσερσμιτ και ακριβώς πάνω από το χωριό ένα Γερμανικό καταδιωκτικό έπληξε και κατέρριψε ένα υπερφρούριο. Από το υπερφρούριο αυτό πριν συντριβεί στο έδαφος, ρίχτηκαν στο κενό με τα αλεξίπτωτά τους τα εννέα μέλη του πληρώματος. Συνέχεια ανάγνωσης ΜΝΗΜΕΣ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗΣ ΛΙΛΑΙΑΣ (ΚΑΤΩ ΑΓΟΡΙΑΝΗ) ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΦΩΚΙΔΟΣ →