.

.

Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝ

 .

Με τέτοια έργα βεβαιωνόμαστε πόσο βαθιά και πλατιά υπήρξε ή ανανεωτική πνοή της κλασσικής γενεάς ωστόσο εκεί όπου συγκεντρώνεται, κατά μοναδική συγκυρία, όλο το απαράμιλλο θησαύρισμα της Αττικής αρχιτεκτονικής των κλασσικών χρόνων είναι ο ιερός βράχος της Ακροπόλεως. τα παλαιά κτίρια των αρχαϊκών χρόνων και ο ναός της Παρθένου, που είχε αρχίσει ύστερα από τον Μαραθώνα (490 π.Χ.), είχαν πυρποληθεί και καταστραφεί από τους Πέρσες. Πιστοί, φαίνεται, στον όρκο τους οι Αθηναίοι δεν επιχείρησαν την αποκατάσταση των κατεστραμμένων ναών, ως τη στιγμή που ο Περικλής, με την έκκληση του για την ανοικοδόμηση των Ιέρων της Ελλάδος, δείχνει τις μεγαλόπνοες τάσεις του.

Όλα τα οικοδομήματα που υψώνονται από το 447 π.Χ. ως το 406 π.Χ. στην Ακρόπολη, ο Παρθενών, τα Προπύλαια, ο ναός της Αθηνάς Νίκης, το Ερεχθείο, πρέπει να υποθέσουμε ότι προγραμματίσθηκαν από τον Περικλή και το επιτελείο του με βάση ένα ενιαίο «χωροταξικό» σχέδιο. Από το καλλιτεχνικό επιτελείο του Περικλέους γνωρίζουμε τα ονόματα των αρχιτεκτόνων Ικτίνου, Μνησικλέους και Καλλικράτους, καθώς και του Φειδία, που ήταν γλύπτης, αλλά είχε πολύ μεγαλύτερη δικαιοδοσία κατά τον Πλούταρχο, στην οικοδόμηση του Παρθενώνος ήταν «πάντων επίσκοπος». Αυτή η θέση του εξηγεί ίσως τόσο την ασυνήθιστη σχεδίαση του Παρθενώνος, όσο και την ανορθόδοξη προσθήκη της ζωφόρου, όπως και το μοναδικό φαινόμενο ότι οι 92 μετόπες του είχαν όλες ανάγλυφη διακόσμηση.

Ό Παρθένων αποτελεί το λαμπρό μνημείο της αθηναϊκής πολιτείας του Περικλέους και όπως εκείνη κατόρθωσε να φθάσει σε μιαν ανεπανάληπτη έκφραση της δημοκρατίας, έτσι και αυτό υψώνεται μοναδικό και ανεπανάληπτο. Γιατί ο ναός αυτός αφιερώνεται σε μια θεότητα, την Αθηνά, που αποτελεί κατά κάποιο τρόπο την αποθέωση της αθηναϊκής πολιτείας ή καλύτερα τη θεϊκή ουσία της ή μορφή της Παρθένου είναι άρρηκτα και υποστασιακά δεμένη με την Αθηνά και ο οίκος της λατρείας της, όπως τον οραματίστηκε ο Περικλής και οι σύμβουλοί του, αποτελεί τη λαμπρή προβολή του μεσουρανήματος του ίδιου του κράτους που την έχει «αρχηγό»…..

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

.

.

Ο Ιέρων των Συρακουσών ως ηγεμών πανελληνίου κύρους.

Η συμβολή του Πινδάρου

 .

 .

Αντώνιος Β. Βράκας

 .

Ο Ιέρων είχε την εξουσία στις Συρακούσες για 12 σχεδόν έτη, από το 478/7 π.Χ., όταν διαδέχθηκε τον αδελφό του Γέλωνα, έως το 467/6 π.Χ., οπότε υπέκυψε στην χρόνια ασθένειά του. Μέσα σε αυτό το διάστημα διακρίθηκε στον πολιτικό και στον αθλητικό στίβο: κατετρόπωσε τους Ετρούσκους στην Κύμη της Κάτω Ιταλίας το 474 π.Χ. και τον Θρασυδαίο του Ακράγαντος το 472 π.Χ. Κέρδισε αρκετές πρωτιές στους Ολυμπιακούς και στους Πυθικούς Αγώνες.

Στόχος του ήταν να εδραιώσει την προσωπική του εξουσία στις Συρακούσες, να διατηρήσει την ηγεμονία της πόλεώς του στην ΝΑ Σικελία (την οποία κληροδότησε ο Γέλων), αλλά και να την διευρύνει κηδεμονεύοντας όσες περισσότερες πόλεις του νησιού και της Κάτω Ιταλίας μπορούσε. Προσωπικά πιστεύουμε ότι οι φιλοδοξίες του δεν ετερματίζοντο στα παραπάνω, αλλά ότι έφταναν μέχρι του σημείου να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των Ελλήνων ηγεμόνων όλου του ελληνικού κόσμου. Το αν το επέτυχε ή όχι είναι ζήτημα που υπερβαίνει τους στόχους της παρούσης εργασίας. Την ανωτέρω άποψή μας για την φιλοδοξία πρωτείου εκ μέρους του Ιέρωνος την στηρίζουμε στα εξής:

1. Τα ελληνικά κράτη της Σικελίας από το 480 π.Χ. κ. εξ. πλεονεκτούσαν έναντι των ελλαδικών στο ότι διέθεταν εδάφη πλουσιότερα και στο ότι δεν χρειάστηκε να πολεμήσουν με τους ξένους εχθρούς τους για πολλές δεκαετίες (με εξαίρεση την ναυμαχία της Κύμης που διεξήχθη εκτός Σικελίας). Αυτό συνέβαλε στην συσσώρευση πλούτου και στην γιγάντωση της αυτοπεποίθησης της ηγετικής ομάδος των Σικελιωτών, ιδιαίτερα δε των Δεινομενιδών….

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

Συντομευμένος σύνδεσμος :     http://wp.me/p12k4g-1Y5 

.

,

.

.

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΚΑI ΡΩΜΑΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

.

του Ευάγγελου Αλμπανίδη καθηγητή Φυσικής Αγωγής του ΔΠθ

 .

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο χώρος που φέρει το όνομα Θράκη από τους αρχαιότατους ακόμη χρόνους δεν είχε σαφή και καθορισμένα όρια. Στην έρευνά μας η Θράκη εξετάζεται με τα ευρύτερά της εθνολογικά και γεωγραφικά όρια τα οποία είναι ο Στρυμόνας δυτικά, ο Δούναβης βόρεια, το Θρακικό Πέλαγος νότια και ο Εύξεινος Πόντος και η Προποντίδα ανατολικά .¹

Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η συλλογή και επεξεργασία στοιχείων που αφορούν το θεσμό της εφηβείας κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Διερευνάται η διάδοση και η επικράτηση του ελληνικού αυτού θεσμού στη Θράκη και επιπρόσθετα επιχειρείται η κατανόηση και ο ρόλος που διαδραμάτιζε στην αγωγή των νέων αλλά και στη σύσφιγξη των σχέσεων των Ελλήνων με τους ντόπιους κατοίκους της περιοχής.

Ως πηγές χρησιμοποιήθηκαν επιγραφές ελληνιστικής και ρωμαϊκής επο- χής, οι οποίες εντοπίστηκαν κύρια στη συλλογή επιγραφών του G. Mihailov,² στο Inscriptiones Craecae³, στο Bulletin de Correspodance Hellenique ⁴και στο Revue de Philologie de Litterature et d’ Histoire anciennes⁵.

1.1 ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΘΕΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Ο θεσμός της εφηβείας και το γυμνάσιο ήταν τα σπουδαιότερα σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού. Το γυμνάσιο συνδεόταν στενά με το θεσμό της εφηβείας, αφού στις εγκαταστάσεις του λάμβανε χώρα η εκπαίδευση των εφήβων .Στις πόλεις μάλιστα όπου υπήρχαν γυμνάσια περισσότερα του ενός, το ένα εξ αυτών ή όσα αρκούσαν χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για τη γύμναση των εφήβων και τη λειτουργία του θεσμού.⁶ Τόσο το γυμνάσιο, όσο και ο θεσμός της εφηβείας υπήρξαν οι παράγοντες που έπαιξαν το σπουδαιότερο ίσως ρόλο στη διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας των Ελλήνων στις αποικίες και τα ελληνιστικά βασίλεια. Ταυτόχρονα αποτέλεσαν ισχυρά μέσα για τον εξελληνισμό ξένων λαών κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους.⁷ Ο θεσμός της εφηβείας μάλιστα, θεωρείται ο ελληνικός θεσμός με τη μεγαλύτερη αφομοιωτική ισχύ, θεσμός ο οποίος συνέβαλε τα μέγιmα στov εξελληνισμό άλλων λαών…..

.

.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

^.

^.

^.

.

.

Ο Έλγιν «χτυπάει» πολλές φορές

 .

Της Μαρίας Θερμού

 .

Όταν το 1802 ο Τόμας Μπρους, έβδομος κόμης του Ελγιν, αποσπούσε βίαια από τον Παρθενώνα τα καλύτερα σωζόμενα γλυπτά μέρη του, προκειμένου να τα μεταφέρει στη Βρετανία για να στολίσει την έπαυλή του, μπορεί να γνώριζε καλά την καταστροφή που επέφερε στο μνημείο ­ παρ’ ότι η δικαιολογία του ήταν η υποτιθέμενη διάσωσή τους ­ εκείνο που δεν γνώριζε όμως είναι ότι ο ίδιος θα γινόταν στο μέλλον ένα από τα πλέον μισητά πρόσωπα για έναν ολόκληρο λαό. Το δίκαιο του ισχυρότερου πάνω στο οποίο βασιζόταν ο Ελγιν ήταν παλαιό άλλωστε και δοκιμασμένο και σ’ αυτό στηρίχθηκαν τα μεγαλύτερα εγκλήματα και οι μεγαλύτερες αδικίες της ανθρωπότητας, μεταξύ των οποίων βεβαίως και η αφαίρεση των στοιχείων εκείνων που πιστοποιούν την ιστορία ενός λαού. Αν όμως ο 19ος αιώνας ως και τα μέσα περίπου του 20ού ευνόησαν τη λεηλασία των πολιτιστικών αγαθών από τις χώρες της καταγωγής τους, η συνέχεια, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο συγκεκριμένα, έμελλε να είναι διαφορετική. Τα κρούσματα σταμάτησαν, ένας μεγάλος αριθμός έργων τέχνης, που κατά τη διάρκεια του πολέμου είχαν αλλάξει χέρια, επιστράφηκαν στην πατρίδα τους, αλλά παρά την αλλαγή της νοοτροπίας που είναι πλέον εμφανής πολλά είναι ακόμη τα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδηθούν. Η Ελλάδα που ζητεί από τη Βρετανία την επιστροφή του κλεμμένου από τον Παρθενώνα γλυπτού διάκοσμου δεν είναι η μόνη με τέτοιο αίτημα.

Πρόσφατο σχετικά είναι το αίτημα της γερμανικής κυβέρνησης για την επιστροφή του περίφημου θησαυρού του Πριάμου από τη Ρωσία στη Γερμανία από όπου χάθηκε τις τελευταίες ημέρες του πολέμου. Παλαιότερο το αίτημα της Αιθιοπίας προς την Ιταλία για τον οβελίσκο του Αξούμ, που σήμερα βρίσκεται στη Ρώμη. Το περίφημο διαμάντι Κοχ-ι-Νουρ, που η βρετανική βασιλική οικογένεια κρατάει ως μέρος των κοσμημάτων του στέμματος, διεκδικεί η Ινδία, ενώ διεκδικήσεις για τον ίδιο θησαυρό έχουν εγείρει επίσης το Πακιστάν και το Ιράν. Η Αίγυπτος εξάλλου, η Κίνα, το Ιράκ, η Λιβύη, η Συρία ζητούν επίσης έργα τέχνης που απομακρύνθηκαν από τον τόπο τους…..

.

.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ

.

.

.