.
.
Οι φυλακές στο Βυζάντιο
.
Ωσάν κολάζοντ’ οι ψυχές εκεί στον κάτω κόσμον, έτσι κολάζει ή φυλακή τούς ζωντανούς ανθρώπους».
Μέ τούς σύντομους αυτούς στίχους ό Βυζαντινός ποιητής Στέφανος Σαχλίκης έδωσε, μέ τόν πιό ζωντανό ίσως τρόπο, όλο το δράμα καί την δυστυχία τών ανθρώπων, πού είχαν την ατυχία να φυλακισθούν, άλλος δίκαια καί άλλος άδικα, στους μακρούς χρόνους υπάρξεως τής Μεσαιωνικής Ελληνικής Πολιτείας. Είναι αλήθεια, πώς ή φυλάκισις, εν σχέσει μέ άλλες ποινές, όπως ή θανάτωσις, ή τύφλωσις, ή χειροκοπία κ.λπ., ήταν ή ελαφρότερη, αλλά, κάτω από τις συνθήκες που διαβιούσαν οι κατάδικοι τής εποχής, καταντούσε αληθινά αβάσταχτο μαρτύριο, το οποίο καί ό πιό στυγνός εγκληματίας μόλις κατόρθωνε να υποφέρη.
Φυλακές, τις οποίες οι Βυζαντινοί πρόγονοί μας ονόμαζαν καί ειρκτές καί δεσμωτήρια καί δεσμοφυλακεία, υπήρχαν στις σπουδαιότερες πόλεις όλόκληρης τής αυτοκρατορίας. Οι πιό γνωστές όμως, μνημονευόμενες άπό πολλούς συγγραφείς, αναφέρονται στην Κωνσταντινούπολι. Μετά την μεταφορά τής πρωτευούσης τού κράτους στην πόλι τού Βύζαντα, υπήρχαν εκεί φυλακές στο λεγόμενο Στρατήγειο. Οι φυλακές εκείνες λειτούργησαν ως τούς χρόνους τής βασιλείας τού Φωκά. Τότε, αναφέρει ό χρονογράφος Θεοφάνης, ή χήρα Πατρικία Μαίρη, έπειτα από μιά επίσκεψί της στα απαίσια εκείνα κτίρια, στα όποία είδε τούς φυλακισμένους να βασανίζωνται από το σκοτάδι καί την δυσοσμία, αποφάσισε να δωρήση το σπίτι της στόν αυτοκράτορα Φωκά, μέ την παράκλησι να μετατραπή σέ φυλακή, πράγμα πού έγινε. Η φυλακή αυτή, που βρισκόταν κοντά στόν Άγιο Διομήδη, ήταν γνωστή έκτοτε καί ως Πραιτώριον. Γενικά, όμως, φυλακές μέ την σημερινή έννοια τού όρου, δεν υπήρχαν στην Κωνσταντινούπολι. Γιά τόν εγκλεισμό τών καταδίκων χρησιμοποιούνταν, εκτός τών ορισμένων οικοδομημάτων, καί οι πύργοι τών τειχών καί μερικά μοναστήρια…
.
.
Η συνέχεια ΕΔΩ
.
.
.
