.

.

Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός:
Ὁ ἱστορικὸς τῆς ἁλώσεως τῆς Θεσσαλονίκης ὑπὸ τῶν Τούρκων τὸ 1430
(Μικρὸν ἀφιέρωμα ἐπὶ τῇ 100ῆ ἐπετείῳ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς πόλεως)

Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ἐγεννήθη πρὶν 620 ἔτη εἰς τὴν Βασιλεύουσα ἐνῶ ἡ Πόλις ἐπολιορκεῖτο ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνών. Ἀφοῦ ἔλαβεν ἱκανὴν μόρφωσιν ὑπὸ τῶν πλέον φημισμένων διδασκάλων τῆς ἐποχῆς τοῦ καὶ διηύθυνε ἐπὶ μικρὸν τὴν σχολὴν τὴν ὁποίαν ἵδρυσεν ὁ πατέρας του ἐν συνεχείᾳ ἠκολούθησεν τὸν ἀγγελικὸν βίον.
Τὸ 1430, ὅταν «οἱ ἀπηνεῖς καὶ αἱμοβόροι καὶ δόλιοι τῆς δουλίδος Ἀγαρ οἱ ἀπόγονοι» (Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, Ἐπισκόπου Ἐφέσου, Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν τὴν Ὁδηγήτριαν.  Ὀκτὼ παρακλητικοὶ κανόνες. Ὀρθόδοξον Κέντρον Πατερικὼν Μελετῶν «Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός». Μεθώνη – Πιερίας, σ.66), κατελάμβανον τὴν Θεσσαλονίκην, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ἐμόναζε εἰς τὴν περίφημον Μονὴν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῶν Μαγγάνων εἰς τὴν Πόλιν.
Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνεκλόνισε τὴν εὐαίσθητον ψυχὴν τοῦ Ἁγίου μας καὶ τὸν ὤθησεν εἰς τὸ να περιγράψῃ, εἰς τὴν Μονῳδίαν τοῦ ἐπὶ τῇ ἁλώσει τῆς Θεσσαλονίκης τὴν κατάληψιν τῆς ὑπὸ τῶν βαρβάρων Ἀγαρηνών. Αἱ σκηναί πού περιγράφει ὁ Ἅγιος εἶναι ἀντάξιοι τῆς Τουρκικὴς θηριωδίας  ἡ ὁποία καὶ σήμερον παραμένει ἀμετάβλητος:
«Τὸ αἱμοχαρὲς καὶ ἀκόλαστον ἔθνος…. λεηλατοῦσε τὴν πόλη…. Ἔτσι ἀκάθαρτος βάρβαρος χόρευε πάνω σὲ ἅγια ἱερά…..Ἔρριχναν κατὰ γῆς εἰκόνες καὶ τὶς πατοῦσαν…. Σεμνὲς παρθένοι ἀποσποῦνταν ἀπὸ τὰ μοναστήρια τοὺς καὶ γίνονταν παίγνια στούς ἀκολάστους βαρβάρους… Νήπια στήν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας των σφάζονταν ἀπὸ τοὺς βαρβάρους… Τὰ φονικὰ θηρία σχεδιάζουν νά ἑξαφανίσουν ὅλο τὸ γένος μας καὶ να γίνουν κύριοι ὅλων τῶν ἐπὶ γῆς. (Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, Μητροπολίτου Ἐφέσου. Ἑάλω Θεσσαλονίκη. Θρῆνος για τὴν ἁλώσῃ τοῦ 1430. Ἐκδόσεις Παπαδημητρίου, Ἀθῆνα, 1997).
Ὁ Ἅγιος δέν μπορεῖ νά κρύψῃ τὴν ὀργὴν του κατὰ τῶν Λατίνων οἱ ὁποῖοι ἄφησαν τὴν πόλιν ἀπροετοίμαστον καὶ εἰς τάς πλέον κρισίμους στιγμὰς τῆς μάχης «αἰσχρῶς ἀνεχώρησαν» (Ἑάλω, σ.40). Ἐπαινεῖ ὅμως τοὺς Κρητικοὺς συμμάχους οἱ ὁποῖοι κατεκόπησαν ὑπὸ τῶν βαρβάρων καὶ «ἐντάφιον οὕτω καλὸν ἐπαγόμενοι τὴν ἀνδρείαν» (Ἑάλω, σ.40).
Ἡ Θεσσαλονίκη παρέμεινε ἐπὶ 482 ἔτη σκλαβωμένη εἰς τοὺς βαρβάρους καὶ ἀπηλευθερώθη τὴν 26ην Ὀκτωβρίου τοῦ 1912. Ἡ πόλις ὅμως αὐτὴ δεν ἐπρόδωσε τὴν Πίστιν μας καὶ ὁ τελευταῖος ἅγιος μητροπολίτης της Συμεὼν ἐπρέσβευε ὑπὲρ αὐτῆς.
Ἀντιθέτως ἡ ἡγεσία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐπρόδωσε τὴν Πίστιν μας καὶ ὁ τελευταῖος πρὸ τῆς πτώσεως Πατριάρχης της ὁ Γρηγόριος Μάμμας ή Μαμμῆς – ἀπηνὴς διώκτης τοῦ Ἁγίου μας ἀπέθανεν ὡς οὐνίτης εἰς τάς παπικὰς αὐλάς.
.
.
Μ.Π  .
19 Ἰανουαρίου 2012
Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Μάρκου Μητροπολίτου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ
.
Ὑπεύθυνος ὕλης Μάριος Ι. Πηλαβάκης. Τόπος ἐκδόσεως: Θεσσαλονίκη.

.
.
Σημείωση: Ευχαριστώ τον κύριο Πηλαβάκη για την ευγενική του παραχώρηση.
.
.
.

του Αθανάσιου Τσακνάκη – συγγραφέα

 

.
.

Ο στωικός φιλόσοφος Επίκτητος ο Ιεραπολίτης (50-130 μ.Χ.) ανήκει σ’ εκείνη την κατηγορία των διανοητών, οι οποίοι είτε υποτιμούν την εξουσία είτε αδιαφορούν γι’ αυτήν είτε την περιγελούν. Η στάση και η σκέψη του έναντι των αρχόντων και των αξιωμάτων είναι σαφείς, επίκαιρες και παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Τα ακόλουθα χωρία τού περίφημου «Εγχειριδίου» αντικατοπτρίζουν τις θέσεις τού Επίκτητου έναντι τής κοσμικής εξουσίας.
[ιθ΄] Δύνασαι να είσαι ανίκητος, εάν δεν κατεβαίνεις σε κανέναν αγώνα, στον οποίον η νίκη δεν εξαρτάται από εσένα. Κοίταξε μήπως κάποτε δεις κάποιον που τον προτιμούν ή κάποιον με μεγάλη δύναμη ή κάποιον που αλλιώς ευδοκιμεί, και τον μακαρίσεις, συναρπασμένος από την φαντασία γιατί, εάν η ουσία τού αγαθού είναι σε όσα εξαρτώνται από εμάς, ούτε γιά τον φθόνο ούτε γιά την ζηλοτυπία υπάρχει χώρος. Εσύ ο ίδιος δεν θα θελήσεις να γίνεις ούτε στρατηγός ούτε πρύτανης ή ύπατος. Μία είναι η οδός γι’ αυτό: η καταφρόνηση όσων δεν εξαρτώνται από εμάς.
[κδ΄] Να μην σε θλίβουν αυτοί οι διαλογισμοί: «εγώ θα ζήσω χωρίς τιμές, όντας κανείς στο πουθενά». Εάν, λοιπόν, η έλλειψη τιμών είναι κακό, δεν δύνασαι να βρεθείς στο κακό εξαιτίας άλλου, και πολύ περισσότερο να βρεθείς στην αισχρότητα. Μήπως είναι δικό σου έργο το να επιτύχεις ένα αξίωμα ή το να προσκληθείς σε μία συνεστίαση; Οπωσδήποτε όχι. Πώς αυτό, λοιπόν, είναι επιπλέον ατιμία; Πώς θα είσαι κανείς στο πουθενά, εσύ που πρέπει να είσαι κάποιος μόνον σε όσα εξαρτώνται από εσένα, στα οποία σου ταιριάζει να έχεις την περισσότερη αξία; […] Ποιός δύναται να δώσει σε άλλον αυτά που ο ίδιος δεν έχει; «Απόκτησε, λοιπόν», σου λένε, «ώστε να έχουμε κ’ εμείς». Εάν δύναμαι ν’ αποκτήσω τηρώντας τον εαυτό μου αιδήμονα και πιστό και μεγαλόφρονα, δείξε μου την οδό και θ’ αποκτήσω. Εάν, όμως, έχετε από εμένα την αξίωση ν’ απολέσω τα δικά μου αγαθά, ώστε εσείς να έχετε τα μη αγαθά, κοιτάξτε πόσο είστε άδικοι και αγνώμονες. Τι επιθυμείτε περισσότερο; Αργύρια ή φίλο πιστό και αιδήμονα; […]
[κε΄] Αντί γιά εσένα κάποιον άλλον προτίμησαν στην συνεστίαση ή στην προσφώνηση ή στην πρόσληψη συμβούλου; Εάν αυτά είναι αγαθά, πρέπει να χαίρεσαι, επειδή αυτά έτυχαν σ’ εκείνον. Εάν είναι κακά, μην δυσφορείς, αφού δεν έτυχαν σ’ εσένα. Να θυμάσαι ότι δεν δύνασαι να έχεις ίσες αξιώσεις, όταν δεν κάνεις τα ίδια μ’ εκείνους που προσδοκούν να επιτύχουν όσα δεν εξαρτώνται από εμάς. Πώς δύναται να έχει ίσες απολαβές όποιος δεν συχνάζει, με όποιον συχνάζει στην εξώθυρα κάποιου; Όποιος δεν τον συνοδεύει, με όποιον τον συνοδεύει; Όποιος δεν τον επαινεί, με όποιον τον επαινεί; Θα είσαι, λοιπόν, άδικος και άπληστος, εάν επιθυμήσεις να λάβεις αυτά δωρεάν, χωρίς να παράσχεις εκείνα, με τα οποία αυτά αγοράζονται. […] Δεν προσκλήθηκες στην συνεστίαση κάποιου; Αυτό συνέβη επειδή δεν έδωσες το αντίτιμο τού δείπνου σ’ αυτόν που προσκαλεί. Πουλά το δείπνο γιά έναν έπαινο ή γιά μιά υπηρεσία. Εάν σ’ ενδιαφέρει, δώσε του το αντίτιμο γιά το οποίο πωλείται. Αν, όμως, κ’ εκείνα θέλεις να μην δώσεις, και τούτα να λάβεις, είσαι άπληστος και αβέλτερος. Τίποτε, λοιπόν, δεν έχεις αντί γιά το δείπνο; Και βέβαια έχεις: το ότι δεν επαίνεσες εκείνον που δεν ήθελες και το ότι δεν εμποδίστηκες από τους δούλους που έχει στην είσοδό του.
.
.
.

.

.

.

Ικόνιο-Κόνια-Δανάεια

.
.
Πρωτεύουσα Βιλαετίου με 45.000 περίπου κατοίκους κτισμένη στα υψίπεδα της κεντρικής Ανατολίας.
Η ιστορία της χάνεται στα βάθη του χρόνου με την μυθολογία των Φρυγών να θέλει την πόλη να ξανακτίζεται μετά την “μεγάλη καταστροφή-κατακλυσμό”… και τον Δία να αναθέτει στον Προμηθέα και την Αθηνά την κατασκευή πήλινων ειδώλων (Εικόνων-Ικόνων) στα οποία διέταζε τους ανέμους να εμφυσήσουν την ζωή…
Έδρα του βυζαντινού θέματος της Ανατολής αλλά και έδρα μητροπόλεως είχε πολλές εκκλησίες μεταξύ των οποίων, του Χριστού Σωτήρος 17ος αιώνας, της Μεταμορφώσεως, του Αγίου Ευσταθίου… αλλά και τα μεγαλοπρεπή ανάκτορα των Σελτζούκων, το μαυσωλείο του φιλοσόφου και ποιητή Μεβλανά Τζελαλλεδίν Ρουμί…
Σύμφωνα με τον μύθο στην ακρόπολη της πόλης τάφηκε ο Πλάτωνας.
.
.
.

Αντί πηγής: Ευχαριστώ τον καλό φίλο Κων. Νίγδελη για την πανέμορφη κασετίνα που φέρει τον τίτλο ”Πατρίδες Ελλήνων” και, για την άδειά του προς δημοσίευση εικόνων.
.
.

.

.

Αφιερωμένο, εξαιρετικά στους…..ξενομανείς, που θέλουν να αφανίσουν την Ελληνική γλώσσα.

Ξέρεις ελληνικά; Τότε ξέρεις και αγγλικά! Το παρακάτω άρθρο είχε δημοσιευτεί πριν από καιρό σε βρετανικό περιοδικό τέχνης (;)    Αξίζει το κόπο να το διαβάσεις…!

 .

(το άρθρο προέρχεται από ιστολόγιο που τιμάει την ελληνική γλώσσα και με τιμά ιδιαίτερα με την φιλία του)

 .

Αλήθεια…Υπάρχει κανείς που δεν κατάλαβε τι έλεγε το παραπάνω άρθρο;

.

.

Πηγή: Το ιστολόγιο Ανάλυση Ελληνικών Επωνύμων

.

.

.

.

.

Σπάρτακος ανήρ Θραξ του γένους ελληνικώτερος,

ο διασημότερος ‘’αγανακτισμένος’’ της ιστορίας

.

γράφει ο Δημήτριος Τσιρόγλου, συγγραφέας

.

.

Ο Σπάρτακος καταγόταν από το θρακικό φύλο των Μαίδων (ή Μαιδών), το οποίο κατοικούσε στο κεντρικό και βόρειο τμήμα της κοιλάδας του ποταμού Στρυμόνα, δηλαδή ανατολικά και νοτιοανατολικά της λίμνης Κερκίνης. Το ανυπότακτο αυτό φύλο δεν επιθυμούσε την ένωση με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα και επαναστάτησε στην πανελλήνια ένωση, που είχε επιβάλει ο Φίλιππος Β’. Η επανάστασή του κατεστάλη το 340 π. Χ. από τον Αλέξανδρο τον Μέγα, ο οποίος τότε ήταν μόλις 16 ετών.

Οι περισσότερες ιστορικές αναφορές επικεντρώνονται στα γεγονότα, που αφορούν στην Επανάσταση των Μονομάχων ή, όπως συνήθως λέγεται, στην Επανάσταση του Σπάρτακου. Στους αρχαίους συγγραφείς, κυρίως Λατίνους, αναφέρεται συχνότερα ως ‘’Σπαρτάκειος Πόλεμος’’, ονομασία που επικράτησε τότε από την αναφορά του Πλουτάρχου. Η ονομασία φυσικά δεν είναι επινόηση του μεγάλου αυτού συγγραφέα, αλλά αυτή καθιερώθηκε τότε: ‘’ Ἡ δὲ τῶν μονομάχων ἐπανάστασις καὶ λεηλασία τῆς Ἰταλίας, ἣν οἱ πολλοὶ Σπαρτάκειον πόλεμον ὀνομάζουσιν’’.1 Επομένως ελάχιστοι αναφέρονται στα περί της καταγωγής αυτού του  μεγάλου συμπατριώτη των Θρακών. Καίτοι θα θέλαμε να επεκταθούμε διά του παρόντος άρθρου στην καταγωγή του, αυτό είναι αδύνατον. Οι λόγοι είναι κυρίως δύο: αφ’ ενός η πτωχεία των πηγών, αφ’ ετέρου οι αντιφάσεις των περισσοτέρων εξ αυτών. Εν πάση περιπτώσει η θρακική καταγωγή του είναι αδιαμφισβήτητη. Απλώς θα είχε ιστορικό ενδιαφέρον, αν ο Σπάρτακος καταγόταν από την Πέτρα (Πετρίτσι), το Μελένικο, την πρωτεύουσα Ιαμφορίνα ή άλλη πόλη των Μαίδων. Μπορούμε να εικάσουμε ότι, ο Σπάρτακος ανήκε στην αριστοκρατική τάξη, καθ’ ότι το όνομα αυτό ήταν σύνηθες στους Θράκες ηγεμόνες, στρατηγούς και βασιλείς.

Ο Πλούταρχος δεν φείδεται χαρακτηρισμών: ‘’ὧν πρῶτος ἦν Σπάρτακος, ἀνὴρ Θρᾷξ τοῦ Μαιδικοῦ γένους, οὐ μόνον φρόνημα μέγα καὶ ῥώμην ἔχων, ἀλλὰ καὶ συνέσει καὶ πρᾳότητι τῆς τύχης ἀμείνων καὶ τοῦ γένους ἑλληνικώτερος’’.2
Είναι άγνωστο, πώς ο Σπάρτακος κατέληξε στην Καπύη, πόλη της Καμπανίας στην Ιταλία, σε σχολή μονομάχων. Μερικές δεκάδες χρόνους μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση (146 π. Χ.) φαίνεται πως, δεν έχουν εκλείψει οι αντιστάσεις των κατακτημένων και, πιθανώς, ο Σπάρτακος συνελήφθη έπειτα από μία τέτοια εξέγερση. Πιθανόν πουλήθηκε ως δούλος και κατέληξε στην σχολή μονομάχων του Βατιάτου (Gnaeus Lentulus Batiatus). Κατόπιν πραγματοποιείται η εξέγερση με αρχικό πυρήνα 30-80 μονομάχους (73 π. Χ.). Τέσσερεις συγγραφείς δίνουν, δυστυχώς, τέσσερεις διαφορετικούς αριθμούς εξεγερμένων: Ο Πλούταρχος 78, ο Αππιανός 70 και οι Κικέρων και Φλώρος 50 και 30 αντιστοίχως.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου στον Θρακικό ΑντίκΤυπο
.
.
.