,
……….Μελετώντας την ιστορία της Μονής και συγκεκριμένα το συγκλονιστικό γεγονός της πολιορκίας της από τα στρατεύματα του Κιουταχή τον Μάιο του 1826, αντιλαμβάνεται κανείς την συνδρομή και προστασία της Θεομήτορος προς τούς πολιορκημένους Μοναχούς και στρατιωτικούς. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
.
.
.
……….Ἡ ἀνάμνηση τῆς ὑπέροχης αὐτοθυσίας του, ἑνὸς μαρτυρικοῦ τέλους, ποὺ μόνο ὁ Χρυσόστομος μποροῦσε νὰ ὑπομείνῃ, δὲν ἀφήνει τὴν πληγὴ νὰ κλείσῃ, τὴ λήθη νὰ σβήσῃ τὸ παρελθόν. Ὁ Χρυσόστομος ἦταν ὁ Παλαιολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας κι ἀκόμη πιὸ μεγάλος. Ὁ τελευταῖος τῆς στρατιᾶς τοῦ μαχόμενου Κλήρου μας· κι ἔπεσε στὶς ἐπάλξεις – στὴν πύλη τοῦ Ρωμανοῦ. Συνέχεια ανάγνωσης ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ-Η ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΗ ΘΥΣΙΑ
.
.
……….Ο μεγάλος αυτός εθνικός και κοινωνικός εργάτης γεννήθηκε στο Κεντρικό Άρτης. Επτά χρόνων τον πήρε υπό την προστασίαν του ο θείος του, ιερομόναχος Βικέντιος. Τον βοήθησε να σπουδάσει στην Ιερατική Σχολή Άρτης που ανθούσε τότε. Την τελείωσε αριστούχος το 1922. Υπηρέτησε τρία χρόνια ως δάσκαλος (1913-1916). Τότε στρατεύθηκε και παρασημοφορήθηκε «επ’ ανδραγαθία». Γύρισε στο χωριό του μετά την καταστροφή τού ‘22 και συνέχισε το έργο τού δασκάλου. Συνέχεια ανάγνωσης ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ – ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ
.
.
.
Ὁ Μάϊος, εἶναι ὁ μῆνας τῶν λουλουδιῶν καὶ τῆς βλάστησης. Ἀναλόγως μὲ τὶς περιοχές τῆς Πατρίδας, ἔχει διάφορα ὀνόματα. Στὴν Τῆνο ὀνομάζεται «βροχάρης». Στὴ Μακεδονία ὀνομάζεται «Κερασάρης», στὸν Πόντο «Καλομῆνας», στὴν Κύπρο «Πεντεφᾶς ἤ Πενταδείλινος».
.
Ἐκτός ἀπὸ τὸ παραδοσιακὸ πλέξιμο τοὺ στεφανιοῦ, τὸ ὁποῖο καίγεται στις 24 Ἰουνίου , τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη, ἕνα ἄλλο ἔθιμο τοῦ Μαῒου ποὺ συναντᾶται σὲ ἀρκετὰ μέρη τῆς Ἑλλάδος εἶναι τοῦ Κλήδονα.
Ὁ Κλήδονας βασίζεται πάνω σὲ μία ὁλόκληρη διαδικασία καὶ ἔχει ὡς στόχο τὴν ἀποκάλυψη τῆς μοῖρας, τοῦ πεπρωμένου, μέσα ἀπὸ μία σειρᾶ τελετουργικῶν, εἰδικὰ γιὰ τὰ νέα κορίτσια ποὺ προσπαθούσαν νὰ μάθουν μέσω τοῦ Κλήδονα “τὰ ριζικὰ” τους.
«Στὴν Κύπρο τὴν πρῶτη μέρα τοῦ Μαΐου, ὅλες οἱ ἀνύπανδρες κοπέλες, ἔβγαιναν ἔξω ἀπὸ τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριὰ καὶ πήγαιναν στοὺς κάμπους.
Κάθονταν σὲ κύκλο, τρώγαν, καὶ ἔπιναν, ἀστειεύονταν μεταξὺ τους, τραγουδοῦσαν, καὶ χόρευαν. Μετὰ, οἱ νεαρὲς κοπέλες τοποθετοῦσαν τὸ μαγικὸ δοχεῖο τοῦ Κλήδονα ἤ ἀλλιῶς τοῦ Μὰ. Τὸ συγκεκριμένο αὐτὸ δοχεῖο ἦταν μία μεγάλη λεκάνη, ἤ ἕνα μεγάλο ἀγγεῖο, ποὺ ἔφερναν μαζὶ τους οἱ κοπέλες ποὺ συμμετεῖχαν στὴ γιορτὴ….»….
,
.
Διαβᾶστε τὴν συνέχεια τοῦ ἄρθρου στὸ : www.e-istoria.com
Πηγή: Το Ε Ξ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο blog : http://noctoc-noctoc.blogspot.com/
.
.
.
.
.
.
.
Ο Θεόδωρος Αδάμ γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Νιζόπολη Πελαγονίας (σήμερα στην ΠΓΔΜ).
Οργάνωσε από πολύ νωρίς (πριν το 1903) την Εθνική επιτροπή της γενέτειράς του Νιζόπολης, και συγκρότησε ένοπλη ομάδα της οποίας τέθηκε επικεφαλής. Αντιμετώπισε τη Βουλγαρική ένοπλη δράση στις περιοχές Πελαγονίας και Φλώρινας έως το 1904, όταν κατέφθασαν αξιωματικοί από το Ελληνικό κράτος.
Στη συνέχεια το σώμα του συνεργάστηκε σε πολλές επιχειρήσεις με τον αξιωματικό Ιωάννη Καραβίτη από την Κρήτη έως το 1907. Το 1908, το σώμα του που αποτελούνταν κυρίως από Νιζοπολίτες, συμπτύχθηκε σε ενιαίο σώμα υπό τις γενικές οδηγίες του Κρητικού Παν. Γερογιάννη, προκειμένου να αντιμετωπίζονται οι πολυάριθμες Βουλγαρικές τσέτες.
.
Η δράση του συνεχίστηκε έως τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1912 καθώς ακόμα και μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων, διάφορα Βουλγαρικά ένοπλα σώματα τρομοκρατούσαν την περιοχή Πελαγονίας.
.
.
.
.
.
.
.
.
Ὄμορφο φωτογραφικὸ ὑλικὸ στὸ ὁποῖο ἀπαθανατίζεται ἡ ζωὴ μιὰς καθημερινῆς ἡμέρας στὸ κέντρο τῆς πόλης… μὲ χαρακτηριστικὴ τὴν ἀπουσία τοῦ γυναικείου φύλου καὶ τὴ διαφορετικότητα στὴν ἀμφίεση.
.
.
Αντί πηγής: Ευχαριστώ τον καλό φίλο Κωνσταντίνο Νίγδελη για την πανέμορφη κασετίνα που φέρει τον τίτλο ”Θεσσαλονίκη 1912-2012: Ψηφίδες μνήμης” και, για την άδειά του προς δημοσίευση εικόνων
.
.
.