.

 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΑΡΤΗΣ

Ιερ. ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ

.

……….Ο μεγάλος αυτός εθνικός και κοινωνικός εργάτης γεννήθηκε στο Κεντρικό Άρτης. Επτά χρόνων τον πήρε υπό την προστασίαν του ο θείος του, ιερομόναχος Βικέντιος. Τον βοήθησε να σπουδάσει στην Ιερατική Σχολή Άρτης που ανθούσε τότε. Την τελείωσε αριστούχος το 1922. Υπηρέτησε τρία χρόνια ως δάσκαλος (1913-1916). Τότε στρατεύθηκε και παρασημοφορήθηκε «επ’ ανδραγαθία». Γύρισε στο χωριό του μετά την καταστροφή τού ‘22 και συνέχισε το έργο τού δασκάλου.

……….Ήλθε σ’ ηλικία και στις 12 Δεκεμβρίου 1925 πραγματοποιήθηκε ο παιδικός του πόθος. Χειροτονήθηκε και τοποθετήθηκε εφημέριος στην Αγ. Παρασκευή Ράμιας. Η κοινότης αυτή των χιλίων κατοίκων, που απλώνεται σε μεγάλη ορεινή περιοχή πάνω στα Τζουμέρκα, έδωσε ευρύ πεδίο στον π. Χρίστο γιά να δράση. Ο καλός ιερεύς δεν άφησε την ευκαιρία.

……….Η ιερατική του ζωή ήταν μία συνεχής προσπάθεια εντατικής καλλιέργειας θρησκευτικού φρονήματος στους ενορίτας του. Είχε κατάρτιση και πίστη βαθιά. Αναζωογονούσε πάντα το χάρισμα τής ιερωσύνης με την προσευχή και την μελέτη τού λόγου τού Θεού. Ζούσε έντονα την μυστηριακή ζωή κι ακτινοβολούσε αγάπη και καλωσύνη. Όλα αυτά τον βοηθούσαν γιά να ενισχύσει την πνευματική πρόοδο των χριστιανών του. Συμβιβαστικός και συμβουλευτικός αλλά και ελεγκτικός κατά την περίσταση. Σκοπός του, να τους προαγάγει στην αρετή. Ωργάνωνε συχνά «εξελάσεις» προς ενίσχυση φτωχών, αρρώστων, θλιμμένων.

……….Πολλά κοινωφελή έργα στο χωριό του, είναι δικά του. Συχνά άρπαζε στα χέρια το φτυάρι και την σκαπάνη, δουλεύοντας ως κοινός εργάτης, γιά την ύδρευση, μιά γέφυρα και ό,τι άλλο. Μα και στην οικονομική του συνδρομή δεν ήταν φειδωλός. Το Δημοτικό Σχολείο έγινε κυρίως από την εκποίηση ενός μέρους από την κτηματική του περιουσία.

……….Και ως οικογενειάρχης ο π. Χρίστος έδωσε αξιομίμητο παράδειγμα. Φιλόξενος και ελεητικός. Δραστήριος και αισιόδοξος πάντα. Ήταν καλός αρχηγός στην πολυμελή οικογένειά του «τέκνα έχων πιστά. . . μετά πάσης σεμνότητος». Από τα παιδιά που τού άφησε ο Θεός, ένας είναι ιερεύς και δύο έγιναν θεολόγοι.

……….Ανεκτίμητες ήσαν οι υπηρεσίες του κατά τις κρίσιμες στιγμές τού Έθνους τής τελευταίας περιόδου. Στην επιστράτευση γιά το Αλβανικό ο π. Χρίστος συγκεντρώνει όλους που ήταν να φύγουν, τους μιλά μ’ ενθουσιασμό, κάμει ολονυκτία γι’ αυτούς, τους προπέμπει με στοργή κι αγάπη. Κι όταν αυτοί πολεμούσαν, ο π. Χρίστος φρόντιζε γιά τις οικογένειές τους.

……….Στην Κατοχή πάλι ο π. Χρίστος έχει να πολεμήσει με την πείνα γιά να σώσει τους ενορίτας του. Νέες φροντίδες κι ανησυχίες τού δημιουργούν οι κομμουνισταί. Τους θεωρεί καταστροφείς των εθνικοθρησκευτικών μας παραδόσεων. Τους κηρύσσει θαρρετά τον αγώνα.

……….Ο περιβόητος καπετάν Τζαβέλλας ήρθε κάποτε στην Κοινότητα και ζήτησε από τον π. Χρίστο να γίνει μέλος τού ΕΑΜ. —«Εγώ μόνο υπέρ των σκοπών τής Εκκλησίας εργάζομαι και είμαι πρόθυμος και τη ζωή μου ακόμα να θυσιάσω. Οι δικοί σας σκοποί είναι αντίθετοι προς τους σκοπούς τής Εκκλησίας και γι’ αυτό αρνούμαι να συνεργασθώ μαζί σας». Αυτή ήταν η παλληκαρίσια απάντησις τού Έλληνος κληρικού.

……….Ο ίδιος ήλθε σ’ επαφή με τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα και κατά σύστασή του  ωργάνωσε εσωτερική ασφάλεια τής κοινότητος. Φρόντιζε να σώσει τούς ενορίτας του από τις παγίδες τού ΕΑΜ. Η προσπάθειά του αυτή τού κόστισε τον φόβο δύο αποπειρών δολοφονίας.

……….Τους Εαμίτας τους πρόλαβαν οι Γερμανοί. Στις 3 Μαΐου τού ‘43 ο π. Χρίστος ήταν στο χωριό Βουλγαρέλι, στο Γενικό Αρχηγείο τού ΕΔΕΣ. Μιά βόμβα των Γερμανών που βομβάρδιζαν την περιοχή τον έκαμε κομμάτια.

……….Η ενορία τής Ράμιας θρήνησε το θάνατο τού πνευματικού της πατέρα. Ο π. Χρίστος ήταν ο πρωτομάρτυρας τού Νομού Άρτης,

***

Ἐπιμέλεια κειμένου:  « Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο »

Πηγή το βιβλίο: “Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1941-1949″. 

Γι' αὐτό, τῶν ἱερέων ποὺ ἐμαρτύρησαν γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος τους,  ἄς εἶναι ἡ μνήμη αἰωνίᾳ.