.

. 

Η ελληνική κοινότητα της Barletta στην Νότια Ιταλία κατά το Α’ μισό του 19ου αιώνα

 .

Τα γεγονότα που οδήγησαν στην Ποιμαντορική Επίσκεψη του 1839 και οι πληροφορίες που αντλούμε από αυτή

 .

Βασίλειος Μήλιος

 .

Η πορεία μέσα στην ιστορία της ελληνικής κοινότητας στην Barlettaτης Νότιας Ιταλίας είναι το θέμα της διδακτορικής μου διατριβής, που βρίσκεται σε εξέλιξη με επόπτη καθηγητή τον κ. Ζαχαρία Τσιρπανλή.

Στην ανακοίνωσή μου στο περσινό «ΚΔ Συνέδριο της Ελληνικής Ιστορικής Εταιρείας» προσπάθησα να δώσω ένα πρώτο συνοπτικό πανόραμα, ας μου επιτραπεί η αδόκιμη ίσως έκφραση, της διαδρομής της κοινότητας αυτής, όσο μου το επέτρεπε μια πρώτη προσέγγιση και μελέτη στις σωζόμενες ιστορικές πηγές. Κι όταν λέμε πρωτογενείς «πηγές», σ’ αυτήν την περίπτωση, εννοούμε κυρίως διάφορα έγγραφα που αφορούν την κοινότητα αυτή ή μεμονωμένα μέλη της. Δυστυχώς το αρχείο της κοινότητας δεν σώζεται, οπότε μιλάμε κυρίως για ληξιαρχικές πράξεις γάμων και συμβολαιογραφικά έγγραφα για την πρώτη περίοδο. Δηλαδή από το 1532 που ιδρύεται «επίσημα» η πρώτη κοινότητα από τους Έλληνες φυγάδες της Κορώνης της Πελοποννήσου, οι οποίοι με επικεφαλής τον Επίσκοπό τους Βενέδικτο εγκαταλείπουν σύσσωμοι την πατρίδα τους, την οποία κατέλαβαν οι Τούρκοι, και ένα μέρος από αυτούς εγκαθίσταται στην Barletta.

Η κοινότητα αυτή των Κορωναίων — από ότι φαίνεται μέσα από τα έγγραφα που σώζονται — ήταν αρκετά μεγάλη αριθμητικά και πολύ δραστήρια οικονομικά. Ορισμένα από τα μέλη της ήταν πολύ πλούσιοι και πριν εγκατασταθούν στην Barletta και θεωρούνταν ήδη «ευγενείς» όταν εγκαταστάθηκαν εκεί.

Η οικονομική ευρωστία και η υψηλή θέση των Ελλήνων μέσα στην κοινωνία της Barletta είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό σε όλη την πορεία της κοινότητας. Το να είναι κάποιος μέλος της ελληνικής κοινότητας της Barletta, δεν σήμαινε ότι ήταν ένας φτωχός κατατρεγμένος Έλληνας φυγάς από την τουρκοκρατούμενη πια Ελλάδα, μα ότι ανήκε σε μια προνομιούχα κοινωνική ομάδα των κατοίκων της Barletta, πολλά από τα μέλη της οποίας θεωρούνταν «ευγενείς». Με εισαγωγικά ή και ορισμένες φορές και χωρίς εισαγωγικά.

Η πρώτη αυτή ομάδα Ελλήνων εγκατέλειψε την Κορώνη οργανωμένα και μεταφέρθηκε στο Βασίλειο της Νεαπόλεως, που περιλάμβανε όλη τη Νότια Ιταλία και τη Σικελία, και που αυτή την εποχή είναι ισπανική κτήση με επικεφαλής έναν αντιβασιλιά, με πλοία που διέθεσε ο Βασιλιάς της Ισπανίας και αυτοκράτορας Κάρολος Ε’ των Αψβούργων.

.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.

….

.

.

…

.

Η ΙΘΑΚΗ ΤΟ 1821

 .

.

ΙΘΑΚΗ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣΙΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

,

Όταν ξεκινά η Επανάσταση του 1821, η Αγγλία είναι ένα από τα πέντε μέλη της Ιερής Συμμαχίας – ενός συνασπισμού ευρωπαϊκών δυνάμεων, που μοναδικό στόχο έχει τη διατήρηση της «νέας τάξης πραγμάτων» όπως αυτή είχε διαμορφωθεί με τη Συνθήκη του Παρισιού το 1815: διαφύλαξη – εδραίωση των ανελεύθερων – δεσποτικών καθεστώτων και κατάπνιξη κάθε φιλελεύθερου – επαναστατικού κινήματος.

Για τα δικά της γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο έχει ταχθεί – τουλάχιστο μέχρι το 1823 τυπικά και ουσιαστικά – υπέρ της ακε­ραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και επομένως κατά του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων.

Συνέχεια ανάγνωσης Η ΙΘΑΚΗ ΣΤΑ1821 →

.

.

Εγνατία οδός

.

Ο Φαρδύς δρόμος των αρχών του αιώνα άρχιζε από την Χρυσή ττύλη του Βαρδαρίου και τελείωνε στην Πύλη της Καλαμαρίας ή Κασσανδρεωτική…

Στρωμένη με κυβόλιθους διασχιζότανε από το τραμ που πήγαινε στο Μπεχτσινάρ και τον σιδηροδρομικό σταθμό. Μεταξύ των πλέον σημα­ντικών κτισμάτων που υπήρχαν δεξιά και αριστερά του δρόμου ήταν: το Μπούρμαλη τζαμί, το Χαμζά Μπέη τζαμί, τα λουτρά παράδεισος, η Καμάρα, το σιντριβάνι…

.

.

Αντί πηγής: Ευχαριστώ τον καλό φίλο Κων. Νίγδελη για την πανέμορφη κασετίνα που φέρει τον τίτλο ”Θεσσαλονίκη 1912-2012: Ψηφίδες μνήμης” και, για την άδειά του προς δημοσίευση εικόνων.

.

.

.

.

.

ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΪΑ

(αδελφοποιτοί – βλάμηδες)

 .

Αδελφοποιΐα είναι η δημιουργία αδελφικού δεσμού μεταξύ δύο ή και περισσοτέρων ατόμων με κάποια μαγική πράξη ή θρησκευτική λειτουργία. Μετά την αδελφοποίησή τους τα άτομα αυτά έχουν ιερή υποχρέωση να αλληλοβοηθούνται σ’ όλη τους τη ζωή. Ο δεσμός τους δεν είχε όρια. Σε περίπτωση που ο ένας από τους δύο έπεφτε θύμα εγκληματικής πράξης ο άλλος είχε την υποχρέωση να ανταποδώσει το κακό, να πάρει πίσω το αίμα του αδελφοποιού του.

Η αδελφοποιΐα είναι έθιμο από τα πολύ παλιά χρόνια και γνωστό σε πάρα πολλούς λαούς. Από σχετικές πληροφορίες γνωρίζουμε πως ήταν έθιμα των Λυδών, των Σκυθών, των Θρακών, των Γερμανών και των Κελτών. Σήμερα είναι γνωστό το έθιμο σ’ όλες τις Ηπείρους. Για τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους δεν υπάρχουν πειστικές πληροφορίες για την ύπαρξη του εθίμου. Οι φιλίες των Αχιλλέα-Πατρόκλου και Δάμωνα-Φεντία δε θεωρούνται αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη του εθίμου. Το έθιμο γίνεται γνωστό μετά τις κατακτήσεις του Μ. Αλεξάνδρου και την επικράτηση των Ρωμαίων. Τότε έγιναν πολλές μετακινήσεις των λαών «Ανατολή και Δύση» με αποτέλεσμα να μεταδοθούν όχι μόνο οι πνευματικές γνώσεις αλλά και διάφορα ήθη και έθιμα μεταξύ των λαών της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Σχετικές πληροφορίες για το έθιμο έχουμε από τη ρωμαϊκή νομοθεσία, τη βυζαντινή ιστορία και τη συλλογή εκκλησιαστικών νόμων και κανόνων «νομοκάνονας». Απ’ αυτές τις πληροφορίες μαθαίνουμε πως ακόμα και υψηλά πολιτικά πρόσωπα γίνονταν αδελφοποιοί. Όπως οι Ιουστιανιανός με το μάγιστρο Στρατήγιο, ο Βασίλειος ο Μακεδόνας με το Μιχαήλ τον Γ΄ κλπ. Από δημοτικά τραγούδια της Καππαδοκίας μαθαίνουμε πως αδελφοποίηση έχουμε μεταξύ Ελλήνων και Σαρακηνών όπως ο ακρίτας Ανδρόνικος με το Σαρακηνό Συριόπουλο….
.
.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ
.
.
.