.
.
……….«Τὸ νὰ σοῦ παραδώσω τὴν πόλη, δὲν εἶναι θέμα οὔτε δικὸ μου οὔτε ἄλλου κατοίκου της, καθὼς μὲ κοινὴ ἀπόφαση, ὅλοι αὐτοπροαίρετα θὰ πεθάνουμε καὶ δὲ θὰ λογαριάσουμε τὴ ζωὴ μας» Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥ
.
1453
Η Άλωσις της Πόλεως
και το Δράμα των Εθνικών μας Διχασμών
Η 29η Μαΐου 1453 είναι ημέρα πένθους για τον Ελληνισμό, διότι κατ αυτήν έπεσε η Πόλη, η δεύτερη ιστορική πρωτεύουσά του μετά την Αθήνα και άρχισε η μακρόσυρτη νύχτα της δουλείας. Εξ ίσου, όμως, αποφράς είναι για το Γένος μας και η 13η Απριλίου 1204, διότι κατ αυτήν έπεσε η Πόλη στους Φράγκους της Δʹ Σταυροφορίας. Το δεύτερο αυτό γεγονός δεν υστερεί καθόλου σε σημασία και συνέπειες έναντι του πρώτου. Υπάρχει, μάλιστα, γενετική σχέση μεταξύ τους. Συνέχεια ανάγνωσης Η Άλωσις της Πόλεως και το Δράμα των Εθνικών μας Διχασμών
_by_Florentine_cartographer_Cristoforo_Buondelmonte.jpg/250px-Map_of_Constantinople_(1422)_by_Florentine_cartographer_Cristoforo_Buondelmonte.jpg)
.
.
Η άμυνα της Πόλης
.
Σύμφωνα με τον Φραντζή, οι υπερασπιστές της Πόλης ήταν 4.973 Κωνσταντινουπολίτες και 2.000 εθελοντές, από Γένοβα, Βενετία, Ισπανία, Ρώμη και Κρήτη. Υπό τον αυτοκρατορικό θυρεό είχε τεθεί και ο τούρκος πρίγκιπας Ορχάν, εχθρός του Μωάμεθ, που σπούδαζε στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά η πολυτιμότερη προσθήκη στις τάξεις των αμυνομένων ήταν οι 700 σιδηρόφρακτοι άνδρες που έφερε μαζί του ο Ιωάννης Ιουστινιάνης, ο κεντρικός υπερασπιστής της Πόλης. Δίπλα του βρέθηκαν και άλλοι δυτικοί, περιπλανώμενοι ιππότες προσωπικών σταυροφοριών. Οι περισσότεροι αδικήθηκαν από την ιστορική καταγραφή, δεν έχουν τη θέση που τους αξίζει στη συλλογική μνήμη, όπως, για παράδειγμα, ο ισπανός ιππότης Φραγκίσκο ντε Τολέντο. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
.
.
Ζουνγουλδάκ ή Ζουνγκουλντάκ
.
Μικρό χωριό με περίπου 2.000 κατοίκους κοντά στο Ερέγλι, που ανήκε στο Σαντζάκι (Επαρχία) της Σινώπης, γνωστότατο από τα μεταλλεία άνθρακα τα οποία απασχολούσαν πολλούς εργαζόμενους.
.
.
Αντί πηγής: Ευχαριστώ τον καλό φίλο Κων. Νίγδελη για την πανέμορφη κασετίνα που φέρει τον τίτλο ”Πατρίδες Ελλήνων” και, για την άδειά του προς δημοσίευση εικόνων.
.
.
.
Η ΓΥΝΑΙΚΟΚΡΑΤΙΑ (ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ) ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΜΕ ΤΙΣ ΛΑΖΑΡΙΝΕΣ
.
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
Γενικά
Το θέμα τής εργασίας πού κρατάτε στα χέρια σας είναι μιά συμβολή, από ελληνική πλευρά, σ’ ένα πελώριο κεφάλαιο τής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, πού έχει τον τίτλο Γυναικοκρατία’, αυτόν πού προτιμήσαμε από τον παρόμοιο ‘Μητριαρχία’.
Η συμβολή συνίσταται στην προβολή μερικών στοιχείων από την παμπάλαια εκείνη περίοδο τής ανθρώπινης κοινωνίας, απ’ αυτά πού διασώθηκαν μέχρι σήμερα, στη γλώσσα μας, στη λαϊκή μας Παράδοση και στην πολύτιμη κληρονομιά των αρχαίων δραματικών κειμένων. Ή παράθεση των στοιχείων αυτών, δεν είναι εξαντλητική, το τονίζω και θα το ξανατονίσω στα κεφάλαια πού ακολουθούν. Είναι ενδεικτική, και μάλιστα θα ευχόμουν να είναι, μιά παρότρυνση σε άλλους ερευνητές —ιδιαίτερα τής νεώτερης σειράς, να συνεχίσουν. Ή ανασκαφή στο απέραντο ορυχείο τής αρχαίας — μεσαιωνικής και νεοελληνικής γραμματείας μπορεί να φέρει εντυπωσιακά ευρήματα, όπως εκείνα πού αρχίζοντας από τον Ν. Πολίτη, τον Παναγή Λεκατσά — μέχρι σήμερα με τούς ελλαδικούς και Κύπριους ερευνητές, ήρθαν στο φως. Πλουτίζοντας έτσι την εθνολογική επιστήμη, πάνω στο σπουδαίο αυτό κεφάλαιό της, τη Γυναικοκρατία.
Οφείλουμε, τώρα, μερικά λόγια πάνω στην έννοια και τις διαστάσεις τής εποχής εκείνης, πού ονομάσθηκε τον περασμένο αιώνα Μητριαρχία (ή Μητριαρχική Κοινωνία Μητρικό Δίκαιο). Προτιμήσαμε τον όρο Γυναικοκρατία, γιατί είναι πλατύτερος, πράγμα πού συντέλεσε πιστεύω και στη χρήση του από σοφούς μελετητές, όπως ό Σπ. Λάμπρος (1906) και ό Παν. Κανελλόπουλος (1930). Και είναι πλατύτερος, γιατί ή πολύχρονη εκείνη περίοδος τής ανθρώπινης κοινωνίας, είχε επικρατούσα μορφή όχι απλά τη Μητέρα, αλλά τη Γυναίκα, σ’ όλες τις εμφανίσεις της, δηλ. την κόρη, την ύπανδρη, τη μητέρα — την εργάτρια, τη δημιουργό, την ηγέτιδα, τη ‘βασίλισσα’, την τοτεμική Νύμφη και την κατοπινή Θεά ή ‘Ημίθεα. Έτσι, αν περιοριστούμε μόνο στο μητρικό της ρόλο, ακρωτηριάζουμε την τεράστια, την κυριαρχική σημασία τού γυναικείου φύλου στην εποχή πού εξετάζουμε, και στη χειρότερη περίπτωση, παρασυρόμαστε (θεμιτά αθέμιτα) στη ριζωμένη μεταγενέστερα πεποίθηση για τον γενετήσιο αποκλειστικά ρόλο αυτού τού φύλου. Πού δεν είναι σωστό, από όποια θέση κι’ αν το δούμε….
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.
,
……….Στο Κεράσοβο (Κερασοχώρι) γεννήθηκε το 1770 ο Κώστας Στεργιόπουλος ο οποίος έμεινε γνωστός σαν Κώστας Βελής, όπως δηλαδή τον είχε ονομάσει ο Αλή πασάς, ο οποίος τον είχε στην αυλή του από νεαρή ηλικία όπου τον εκπαίδευσε στα άρματα αλλά και τον σπούδασε στα γράμματα. Συνέχεια ανάγνωσης ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21 – ΒΕΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ