,
.
.
Από όσα μπορούμε να διακρίνουμε στον μινωικό αστικό κώδικα, που έπρεπε να είναι ένα σύνολο από ήθη και έθιμα, δυο είδη δικαιωμάτων είναι ιδιαίτερα σημαντικά: το πρώτιστο δικαίωμα της πατριάς σε ό,τι αφορούσε στην ιδιοκτησία και, μέσα στην πατριά αυτή, την μητριαρχική διαδοχή. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΜΙΝΩΙΚΗ ΚΡΗΤΗ
.
,
.
……….Ο Γάλλος καθηγητής τού Πανεπιστημίου Nancy, Ε. Will, επισημαίνει τα μέτρα που λαμβάνουν οι Ρωμαίοι γιά την ανακούφιση των απλών Μακεδόνων, όπως μείωση κατά 50% τής φορολογίας, παροχή δυνατοτήτων εξευρέσεως εργασίας, ιδίως στην διαφύλαξη των βορείων συνόρων τής Μακεδονίας με τα praesidia armata, συνάμα δε των συγκοινωνιακών κόμβων προς εξασφάλιση τής ελεύθερης μεταφοράς αγαθών και μετακινήσεως επισκεπτών, κρατικών υπαλλήλων, στρατευμάτων, οπότε και η γλωσσική επίδραση αποβαίνει αναπόφευκτη. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟ ΒΛΑΧΩΝ
.
.
Ἀπὸ τὶς σημαντικότερες πολιτικὲς προσωπικότητες τῆς Ἐπανάστασης. Γιὸς τοῦ λόγιου ἀξιωματούχου στὶς παραδουνάβιες Ἡγεμονίες Νικολάου Μαυροκορδάτου ἀπέκτησε ἐπιμελημένη μόρφωση κατάλληλη γιὰ νὰ ἀναλάβει δημόσια ἀξιώματα. Ἔφτασε στὸ Μεσολόγγι τὸν Ἰούλιο τοῦ 1821 συνοδευόμενος ἀπὸ ὁμογενεῖς καὶ φιλέλληνες μὲ στόχο τὴν ἐπέκταση τῆς Ἐπανάστασης, τὴν ὀργάνωση καὶ πολιτικὴ ἐνοποίηση τῶν ἐξεγερμένων τόπων καὶ τὴ συγκέντρωση τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας στὸ πλαίσιο μιᾶς «Ἐθνικῆς Διοίκησης». Συνέβαλε στὴ συγκρότηση τοπικοῦ πολιτεύματος στὴ Δυτικὴ Ἑλλάδα καὶ στὴ σύγκληση τῆς Α´ Ἐθνοσυνέλευσης. Ἀναδείχθηκε πρόεδρός της καὶ πρόεδρος τῆς ἐπιτροπῆς ποὺ συνέταξε τὸ προσωρινὸ πολίτευμα τῆς Ἑλλάδας. Οἱ πολιτικὲς ἀρχὲς ποὺ ὑπαγορεύονται σ᾿ αὐτὸ φανερώνουν τοὺς σαφεῖς ἰδεολογικοὺς καὶ πολιτικούς του προσανατολισμοὺς ποὺ εἶναι διαποτισμένοι ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ φιλελευθερισμοῦ.
Δραστηριοποιήθηκε καὶ στρατιωτικά, ὅπου βαρύνεται μὲν μὲ τὴν καταστροφὴ στὸ Πέτα (4 Ἰουλ. 1822), ἀλλὰ εἶναι κι αὐτὸς ποὺ πρωτοστάτησε στὴν ὀργάνωση τῆς ἄμυνας τοῦ Μεσολογγίου ποὺ ἀποδείχθηκε σωτήρια κατὰ τὴν πρώτη πολιορκία τῆς πόλης.
Υἱοθέτησε μία σταθερὰ ἀγγλόφιλη πολιτική, γιατί πίστευε ὅτι ἡ Ἀγγλία καὶ λόγω τῶν συμφερόντων της στὴν Ἀνατολὴ ἦταν ἡ μόνη δύναμη, ποὺ μποροῦσε νὰ ἀντιταχθεῖ στὰ ἐπεκτατικὰ σχέδια τῆς Ρωσίας καὶ ἐπειδὴ θεωροῦσε ὅτι ἀντιπροσώπευε πρότυπο πολιτικῆς, οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ὀργάνωσης.
Μὲ τὴν ἰδιότητά του ὡς ἀρχηγοῦ τοῦ «ἀγγλικοῦ κόμματος» ζήτησε μὲ ἐπιστολή του ἀπὸ τὸν Τζὼρζ Κάνιγκ νὰ ἀντισταθεῖ στὸ ρωσικὸ σχέδιο γιὰ τὴ δημιουργία τριῶν ἡγεμονιῶν στὴν ἐπαναστατημένη Ἑλλάδα μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον τῆς Ἀγγλίας καὶ τῆς Εὐρώπης ἡ ἵδρυση ἀνεξάρτητου ἑλληνικοῦ κράτους.
Οἱ ἀπόψεις καὶ οἱ ἐνέργειές του αὐτὲς δημιούργησαν ἀρκετὲς ζυμώσεις ποὺ κατέληξαν στὴ συνθήκη τοῦ Λονδίνου (6 Ἰουλίου 1827).
Ἡ πολιτική του δράση συνεχίστηκε καὶ μετὰ τὴν ἄφιξη τοῦ Καποδίστρια ὅταν ἀνέλαβε καὶ ὑπουργικὰ καθήκοντα. Ἀποσύρθηκε ὅμως τὸ 1830 καὶ ἀναδείχθηκε ἡγέτης τῆς ἀντιπολίτευσης. Σὲ ὅλη σχεδὸν τὴ διάρκεια τῆς ἀπολυταρχικῆς περιόδου τῆς βασιλείας τοῦ Ὄθωνα παρέμεινε ἐκτὸς Ἑλλάδας ὡς πρεσβευτής. Ὑποχρεώθηκε, ὡστόσο, ὁ Ὄθων νὰ τὸν χρησιμοποιήσει ὡς πρωθυπουργὸ τὸ 1841, 1844 καὶ 1854, ἀλλὰ κάθε φορὰ τὸν ὑπονόμευε προκαλώντας ἄμεσα ἢ ἔμμεσα τὴν παραίτησή του.
Ὁ ἴδιος ἔμεινε νομιμόφρων πρὸς τὸν βασιλιὰ καὶ μόνο ἀργότερα μεταστράφηκε καὶ εἶχε ἀνάμειξη στὶς διεργασίες ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἔξωσή του τὸ 1862. Στὸ τέλος τῆς σταδιοδρομίας του ἐκλέχτηκε πληρεξούσιος Εὐρυτανίας στὴν Ἐθνοσυνέλευση τοῦ 1862 καὶ πρόεδρος τῆς ἐπιτροπῆς σύνταξης τοῦ Συντάγματος. Τυφλὸς καὶ κατάκοιτος δὲν πῆρε ἐνεργὸ μέρος στὶς ἐργασίες της, διατήρησε ὅμως τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὰ κοινὰ καὶ τὴ σπάνια πνευματική του διαύγεια ὡς τὸ θάνατό του.
..
..
…
.jpg)
.
.
ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΡΑΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ, ΙΔΙΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
.
.
Από τους Έλληνες που συρρέουν προς διάφορα μέρη του εσωτερικού της Μ. Ασίας και προς την Κωνσταντινούπολη μέσω Σκούταρι (σύγχρονα φαίνεται με Αρμενίους φορείς του εμπορίου της Ανατολής) οι περισσότεροι είναι κάτοικοι της Καραμανίας, Καππαδοκίας και του Πόντου. Οι χώρες αυτές υπήρξαν τα ζωτικά κέντρα του ελληνισμού επί τουρκοκρατίας στην Μ. Ασία, οι κιβωτοί που τον γλύτωσαν από τον μεγάλο κατακλυσμό.
Η φτώχια των κατοίκων των περιοχών αυτών, αλλά και οι επιδρομές των γειτονικών Τούρκων, και γενικά οι επισφαλείς συνθήκες ζωής, για τις οποίες μιλούν ακόμη οι αόριστες κατά τόπους παραδόσεις και οι σωζόμενες πανάρχαιες τρωγλοδυτικές οικήσεις ή καταφύγια (καπάγγια ή τρόχια, όπως λεγόνταν στην Σινασό, καταφύδια ή κεκέρια, στα Σύλατα) ή οι απόμεροι μακριά από τους δημοσίους δρόμος συνοικισμοί σε υψώματα του Ταύρου (όπως π.χ. οι γύρω από την Νίγδη), φαίνεται ότι υπήρξαν τα κύρια αίτια των μετακινήσεων. Από την Καππαδοκία έχουμε κάθοδο κατοίκων ιδίως προς τον Εύξεινο Πόντο, με τον οποίο άλλωστε γειτονεύει (λεγόνταν και η Καππαδοκία η εν Πόντω) και είχε πάντοτε επικοινωνία..
.
.
Η συνέχεια ΕΔΩ
.
.
.
του Αθανάσιου Τσακνάκη
.
Η έκδοση εφημερίδων αποτελεί ένα σημαντικότατο επίτευγμα τής ανθρώπινης κοινωνίας. Η εφημερίδα είναι μέσο πληροφόρησης, χώρος ανταλλαγής απόψεων και αρχείο τού μελλοντικού ερευνητή. Η ανάπτυξη τής ελληνικής τυπογραφίας, σε συνδυασμό με την διεύρυνση τής δημοκρατικής νοοτροπίας, έχουν εφοδιάσει την Πατρίδα μας με έναν ικανοποιητικό αριθμό εφημερίδων, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν οι επαρχιακές, όπου καθημερινά φιλοξενούνται ειδήσεις και ιδέες από κάθε πολιτιστικό, πολιτικό, κοινωνικό, επαγγελματικό και οικονομικό χώρο σκέψης και δράσης. Συνέχεια ανάγνωσης Η διαδικτυακή κάθειρξη των εφημερίδων
.
.
Οι φυλακές στο Βυζάντιο
.
Ωσάν κολάζοντ’ οι ψυχές εκεί στον κάτω κόσμον, έτσι κολάζει ή φυλακή τούς ζωντανούς ανθρώπους».
Μέ τούς σύντομους αυτούς στίχους ό Βυζαντινός ποιητής Στέφανος Σαχλίκης έδωσε, μέ τόν πιό ζωντανό ίσως τρόπο, όλο το δράμα καί την δυστυχία τών ανθρώπων, πού είχαν την ατυχία να φυλακισθούν, άλλος δίκαια καί άλλος άδικα, στους μακρούς χρόνους υπάρξεως τής Μεσαιωνικής Ελληνικής Πολιτείας. Είναι αλήθεια, πώς ή φυλάκισις, εν σχέσει μέ άλλες ποινές, όπως ή θανάτωσις, ή τύφλωσις, ή χειροκοπία κ.λπ., ήταν ή ελαφρότερη, αλλά, κάτω από τις συνθήκες που διαβιούσαν οι κατάδικοι τής εποχής, καταντούσε αληθινά αβάσταχτο μαρτύριο, το οποίο καί ό πιό στυγνός εγκληματίας μόλις κατόρθωνε να υποφέρη.
Φυλακές, τις οποίες οι Βυζαντινοί πρόγονοί μας ονόμαζαν καί ειρκτές καί δεσμωτήρια καί δεσμοφυλακεία, υπήρχαν στις σπουδαιότερες πόλεις όλόκληρης τής αυτοκρατορίας. Οι πιό γνωστές όμως, μνημονευόμενες άπό πολλούς συγγραφείς, αναφέρονται στην Κωνσταντινούπολι. Μετά την μεταφορά τής πρωτευούσης τού κράτους στην πόλι τού Βύζαντα, υπήρχαν εκεί φυλακές στο λεγόμενο Στρατήγειο. Οι φυλακές εκείνες λειτούργησαν ως τούς χρόνους τής βασιλείας τού Φωκά. Τότε, αναφέρει ό χρονογράφος Θεοφάνης, ή χήρα Πατρικία Μαίρη, έπειτα από μιά επίσκεψί της στα απαίσια εκείνα κτίρια, στα όποία είδε τούς φυλακισμένους να βασανίζωνται από το σκοτάδι καί την δυσοσμία, αποφάσισε να δωρήση το σπίτι της στόν αυτοκράτορα Φωκά, μέ την παράκλησι να μετατραπή σέ φυλακή, πράγμα πού έγινε. Η φυλακή αυτή, που βρισκόταν κοντά στόν Άγιο Διομήδη, ήταν γνωστή έκτοτε καί ως Πραιτώριον. Γενικά, όμως, φυλακές μέ την σημερινή έννοια τού όρου, δεν υπήρχαν στην Κωνσταντινούπολι. Γιά τόν εγκλεισμό τών καταδίκων χρησιμοποιούνταν, εκτός τών ορισμένων οικοδομημάτων, καί οι πύργοι τών τειχών καί μερικά μοναστήρια…
.
.
Η συνέχεια ΕΔΩ
.
.
.