.

.

.

Ἡ εἰσαγωγὴ τῆς Ἑλληνικῆς Ἰατρικῆς στὸ Θιβὲτ τὸν 7ο καὶ 8ο αἰῶνα μ.X.

.

”  Ἡ παραίνεση τοῦ Ἕλληνα ΓΑΛΗΝΟΥ πρὸς τοὺς Θιβετάνους μαθητὲς του, νὰ μὴν κάνουν διακρίσεις στοὺς ἀσθενεῖς ὡς πρὸς τὴν θεραπεία, συνάδει μὲ τὶς βασικὲς ἀρχὲς τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ” 

.

Τοῦ Christopher I. Beckwith καθηγητή KENTPIKΩN EYPAΣIATIKΩN ΣΠOYΔΩN

στὸ Indiana University Bloomington, Indiana.

.

«Παρά τὶς μέχρι σήμερα ἀντιλήψεις ὡς πρὸς τὴν προέλευση τῆς Θιβετάνικης Ἰατρικῆς, νέα στοιχεῖα μᾶς ὑποχρεώνουν ν’ ἀλλάξουμε γνώμη.

Στὴν διαμόρφωση τῆς Θιβετάνικης Ἰατρικῆς ἔπαιξε σημαντικότατο ρόλο καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Ἰατρικὴ παράδοση, ἀλλὰ καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Ἰατρικὴ σκέψη, ἡ ὁποῖα εἶναι καὶ ἡ κυρίαρχη.

Διαπιστώνουμε μέσα ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς πηγὲς, ὅτι οἱ προσωπικοὶ γιατροὶ ὅλων τῶν Θιβετάνων βασιλέων τῆς ἐποχῆς, προέρχονται ἀπὸ τὴν Khrom (τὸ Θιβετάνικο ὄνομα γιὰ τὴν Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία).

Οἱ Πέρσες, ἤδη ἀπὸ τοὺς Ἑλληνιστικοὺς χρόνους, εἶναι ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Ἰατρικὴ ἀλλὰ καὶ τὴν περίοδο ἐκείνη (γύρω στὰ μέσα τοῦ 7ου μ.Χ. αἰῶνα), διατηροῦν μία περίφημη Ἰατρικὴ Σχολὴ μὲ τὸ ὄνομα Gundsabur (βλ. Elgood) ἡ ὁποῖα διδάσκει οὐσιαστικὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἰατρικὴ (στὰ ἀραβικὰ al tibb al yunaniyy).

Κατὰ τὴν χρονικὴ περίοδο αὐτὴ (7ος-8ος αἰῶνας μ.Χ.), οἱ Ἕλληνες γιατροὶ τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας εἶναι γνωστοὶ σὲ ὅλο τὸν τότε [γνωστὸ] κόσμο ὡς ἐπιδέξιοι χειρουργοὶ καὶ θεραπευτὲς τῆς κεφαλῆς.»……

.

.

Διαβᾶστε τὴν συνέχεια τοῦ ἄρθρου στὸ : www.e-istoria.com

,

.,,

,

Ἀναδημοσίευση ἐπιβάλλεται μὲ τὴν αὐτονόητη ἀναφορά στὴν πηγὴ

,

.,

.

.

.

«…Ἡ ναυτιλία καὶ τὸ ἐμπόριον, κατέστησαν τὴν Χίον κατὰ τοὺς Ε’ καὶ Δ’ π.Χ. αἰῶνας, τὴν πλουσιωτέραν νῆσον τοῦ Αἰγαὶου, ἐπέτρεψε δε εἰς τοὺς Χίους νὰ προβοῦν εἰς τὴν κοπὴν ἀφθόνων καὶ ὑγιῶν νομισμάτων, τὰ ὁποῖα ἐπεβλήθησαν ταχέως εἰς τὰς ἀγορᾶς…»….

.

.

.

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ  ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

Πιθανὸν νὰ ἀντιμετωπίσετε πρόβλημα στὸ ἄνοιγμα τοῦ συνδέσμου μέσω τῆς Google chrome

.

.

.

Ἀναδημοσίευσις ἐπιβάλλεται μὲ τὴν αὐτονόητη πάντοτε ἀναφορᾶ στὴν πηγῆ

.

.

.

.

.

ΟΙ ΕΝΟΠΛΙΟΙ ΧΟΡΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

 .

Marie-Helene Delavaud-Roux

 .

“Οφείλουμε επίσης να μην παραλείψουμε στους χορούς τη μίμηση των κινήσεων που απαιτούνται, όπως για παράδειγμα τους ενόπλιους χορούς των Κουρητών στην Κρήτη και των Διοσκούρων στη Σπάρτη. Στην Αθήνα πάλι, η παρθένα Αθηνά, γοητευμένη απ’ το χορό, και μη θέλοντας να έχει άδεια τα χέρια της, φόρεσε πανοπλία κι αποτελείωσε το χορό της μ’ αυτόν τον τρόπο. Τ’ αγόρια και τα κορίτσια μας πρέπει να μιμούνται αυτές τις ενέργειες, για να τιμήσουν το παράδειγμα της θεάς, το οποίο αυξάνει την επιδεξιότητά τους τόσο στον πόλεμο όσο και στις γιορτές. Τα παιδιά, από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους μέχρι την ηλικία που θα πάνε στον πόλεμο πρέπει να μετέχουν στις πομπές και τις λιτανείες προς τιμήν των θεών με όπλα και άλογα. Οφείλουν να υμνούν τους θεούς και τα παιδιά των θεών με πορείες και χορούς, άλλοτε ζωηρούς και άλλοτε πιο συγκρατημένους. Μόνο γι’ αυτόν το λόγο πρέπει να γυμνάζεται κάποιος που επιδίδεται σε αγώνες και τίποτε άλλο. Τα υπόλοιπα είδη σωματικών ασκήσεων, είτε γίνονται για σοβαρό σκοπό είτε για διασκέδαση, είναι ανάξια για ελεύθερους ανθρώπους’”.

Τόσο μεγάλη εκτίμηση τρέφει ο Πλάτωνας για τους ενόπλιους χορούς:

Θεωρεί ότι είναι οι πιο χρήσιμες ορχηστικές εκδηλώσεις της κοινότητας. Αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται για έναν κόσμο που αντιμετωπίζει διαρκή κίνδυνο πολέμου και το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωση και την ανάπτυξή του είναι οι νικηφόρες στρατιωτικές επιχειρήσεις, μπορούμε εύκολα να δικαιολογήσουμε μια τέτοια γνώμη: “καμιά περιουσία και κανένα έργο δεν θα έχουν οποιανδήποτε αξία αν χάσουμε τον πόλεμο, όλα τα αγαθά των νικημένων περνούν στα χέρια των νικητών”. Αυτή η κατάσταση πραγμάτων καθιστά απαραίτητη τη συνεχή προπαρασκευή για την μάχη. Οι επιταγές της στρατηγικής του πολέμου, βασισμένες κυρίως στην απόλυτη συνοχή των στρατιωτών, απαιτούν απ’ αυτούς αυστηρή σωματική πειθαρχία, κινήσεις αποτελεσματικές και τέλεια συντονισμένες. Περισσότερο από οποιανδήποτε άλλη άσκηση, σ’ αυτόν τον σκοπό ανταποκρίνονται οι ενόπλιοι χοροί (πάλη ή ένοπλος αγώνας). ….

.
.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.
.
.

.

.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ

.

Τα κείμενα που ακολουθούν αποτελούν ένα ελάχιστο κομμάτι από το υπέροχο βιβλίο «συμβολαί εις την διγλωσσίαν των Μακεδόνων» με υπότιτλο «εκ συγκρίσεως της σλαβοφανούς μακεδονικής γλώσσης προς την ελληνικήν».

Στα κείμενα αυτά λοιπόν θα βρείτε μια πανάρχαια γλώσσα, η οποία δεν είναι άλλο από ένα ελληνικότατο ιδίωμα, αλλά και πόσο βαθιά επηρέασε την γλώσσα άλλων λαών, όπως τονίζουμε στον τίτλο που δώσαμε.

.
.

Ακολούθησε τον σύνδεσμο

.
.
.

.

.

ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΜΕΤΡOΥ ΣΤΟ

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΦΟΛΚΛΟΡ

 .

Αποσπάσματα από τη μελέτη και ανακοίνωση τού Βουλγάρου μουσικολόγου κ. Στογιάν Μπούντζεφ.

—«Η προφορική παράδοση, από πατέρα σε γυιό, είναι δυναμικός παράγων μεταφοράς ανάμεσα στους αιώνες. Έτσι μέσα στα λαϊκά μας τραγούδια και χορούς βρίσκομε ίχνη από αρχαίες κλίμακες, αρχαία μέτρα ποιητικά και μουσικά, πού μεταδόθηκαν ανάμεσα στους αιώνες, παρόλες τις αλλαγές και παραλλαγές και διαφοροποιήσεις, φυσικές ανάλογα με τις διάφορες καταστάσεις και περιπτώσεις πού διεμόρφωσαν τούς λαούς…».

—«Υπάρχουν, στη λαϊκή μας μουσική, ίχνη από πολλές κλίμακες τής αρχαιότητας: αιολική, δωρική, ιωνική. λυδική κλπ. Το ίδιο και ρυθμοί»… «Στις αρχαίες γλώσσες — ελληνικά, ρωμαϊκά, σανσκριτικά — το μουσικό μέτρο είχε τη βάση στο ποιητικό μέτρο».

—«Βλέπει κανείς σαφώς, στα έργα των αρχαίων θεωρητικών και συγγραφέων, ότι το ποιητικό μέτρο, στις αρχές του, δεν διέφερε καθόλου από το μουσικό μέτρο και ό ρυθμός τής μουσικής των αρχαίων μελωδιών ήτανε καθωρισμένος από τα μέτρα τού ποιητικού κειμένου: στην ποιητική προφορά υπήρχαν οι μακρές συλλαβές και οι βραχείες, και οι μακρές είχαν τη διπλή αξία και διάρκεια των βραχειών…».

«…Βεβαίως οι γλώσσες αλλοιώνονται, αλλά το ρυθμικό μέτρο παραμένει στον οργανοπαίκτη ή και στον χορευτή, και γίνεται πια ένα στερεότυπο πάνω στο οποίο δημιουργεί άλλες μελωδίες, και ό τραγουδιστής άλλα τραγούδια, τα οποία ακολουθεί ό χορευτής. Και έτσι ή παράδοση τα μεταφέρει από μέρος σε μέρος, από τόπο σε τόπο, όπου ανάλογα με τη γλώσσα πού μιλούνε, προσαρμόζονται στο ρυθμικό μέτρο. Και είναι φυσικό, γιατί ή μουσική δεν χρειάζεται γλώσσα για να μείνει στο μνημονικό τού καθενός».

—«…Βλέπομε ότι οι μελωδίες τής αρχαιότητος δανειζόντουσαν τον ρυθμό τους από το ποιητικό μέτρο και ότι, π.χ. ένα παιωνικό τετράμετρο, όπως αυτό των Ευμενίδων τού Αισχύλου: «Καταφέρω ποδός άκμαν σφαλερά γάρ ταχυδρόμοις» (5/8 ή 5/4, αναλόγως με την ταχύτητα τής εκτελέσεως) θα γεννούσε ένα «μουσικό ρυθμό» τού ιδίου είδους, πού θα μπορούσε να υπάρξει ανεξάρτητα από τα λόγια και τις συγκεκριμένες μελωδίες. Ένας ρυθμός πού θα γινότανε πια αυτοτελής και πάνω στον οποίο χιλιάδες άλλα τραγούδια θα μπορούσαν να προσαρμοσθούν…». ….

.
.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.