.

.

της Ισμήνης Τριάντη

.

Η ζωή της πόλης στην Αθήνα ήταν συγκεντρωμένη από τα αρχαϊκά χρόνια (650-480 π.Χ.) γύρω από την Ακρόπολη, τον ιερό βράχο που φιλοξενούσε το ιερό της πολιούχου θεάς. Στα νότια, ιδρύθηκε το ιερό του .ιονύσου και το ιερό της Νύμφης, στα βόρεια η αρχαία Αγορά, στα βορειοδυτικά απλωνόταν η συνοικία των Κεραμέων, ο Κεραμεικός, και το νεκροταφείο της πόλης. Στα ανατολικά, ο χώρος του Ολυμπιείου ήταν αφιερωμένος στη λατρεία του Oλυμπίου Διός, ενώ στα δυτικά οργανώθηκε το πολιτικό κέντρο της Αθήνας, η Πνύκα. Σε αυτούς τους χώρους αναπτύχθηκαν οι τέχνες και μεταξύ τους η γλυπτική.

Οι γνώσεις μας για τη γλυπτική στην Αθήνα και την Αττική του 6^ου αι. π.Χ. βασίζονται στα αρχιτεκτονικά γλυπτά, τα αναθήματα στα ιερά και τα επιτύμβια μνημεία στα νεκροταφεία. Στα ιερά, τα μνημεία ήταν διακοσμημένα με γλυπτά, ενώ στο χώρο των ιερών αφιέρωναν οι πιστοί αναθηματικούς κούρους και κόρες, καθώς και ανάγλυφα. Στα νεκροταφεία έστηναν επάνω στους τάφους επίσης αγάλματα κούρων και κορών και επιτάφιες στήλες….
.
.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ
.
.
.

.

.

Η ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

.

Στη βόρεια πλαγιά του ομώνυμου λόφου., που δεσπόζει πάνω από την πόλη της Φλώρινας οι αρχαιολόγοι Α. Κεραμόπουλος και Γ. Μπακαλάκης ανέσκαψαν στα 1930 – 1934 τμήμα μιας αρχαίας πόλης, την οποία τοποθέτησαν χρονολογικά στην κλασική και ελληνιστική εποχή, σημειώνοντας παράλληλα τον εντοπισμό στοιχείων που πιστοποιούσαν την ύπαρξη οικισμού στο συγκεκριμένο σημείο των προϊστορικών χρόνων και συγκεκριμένα της Ύστερης Εποχής του Χαλκού και της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου (1600 – 600 π.Χ.)..

Τα συμπεράσματα των πρωτοπόρων της έρευνας στην περιοχή ήρθαν να επιβεβαιώσουν και να εμπλουτίσουν οι ανασκαφικές εργασίες της ΙΖ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων στη δεκαετία του ’80. Πρόκειται για πόλη, η οποία ιδρύθηκε στα χρόνια του Φιλίππου του Β΄, με αδιάλειπτη κατοίκηση από τον 3ο ως τον 1ο αιώνα π.Χ. Σε μια έκταση οχτώ περίπου στρεμμάτων έχουν αποκαλυφθεί τα οικιστικά λείψανα τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων της ελληνιστικής περιόδου, τα οποία χωρίζονται από τρεις κάθετους δρόμους πλάτους τριών περίπου μέτρων. Καθένα από αυτά περιλαμβάνει τέσσερα-πέντε σπίτια, με λίθινα θεμέλια και ανωδομή από πλιθιά και τοίχους συχνά επιχρισμένους με λευκό κονίαμα, ενώ τα δάπεδά τους ήταν συνήθως χωμάτινα και σπανιότερα στρωμένα με φυσικές ψηφίδες ή κομμάτια κεραμιδιών. Στους στεγασμένους χώρους των σπιτιών αποκαλύφθηκαν εστίες παρασκευής της τροφής, ενώ κάποιοι από τους χώρους αυτούς χρησιμοποιούνταν ως εργαστήρια κατασκευής ειδών κεραμικής ή σιδερένιων εργαλείων, όπως πιστοποιούν οι κλίβανοι που εντοπίστηκαν.

.

.

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ

.

.

.

.

.

ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΜΕΤΑΛΛΟΤΕΧΝΙΑ

 .

 .

Της Ρόζα Προσκυνητοπούλου

 .

Όταν μιλάμε για την αθηναϊκή τέχνη γενικά, συνήθως ανατρέχουμε στα κλασικά επιτεύγματα του 5ου κυρίως αι. π.X., τότε που στην πόλη της Παλλάδος όλα τα είδη τέχνης, ιδίως η μεγάλη γλυπτική και η αγγειογραφία, είχαν αγγίξει τον ύψιστο βαθμό δημιουργικής έκφρασης. H Aθήνα όμως είχε από παλιά αναπτύξει τις τέχνες, ίσως όχι σε τέτοιο επίπεδο, εφόσον σε κάποιες περιπτώσεις τα έργα των τεχνιτών της δεν φαίνεται να μπορούν να συναγωνιστούν, ως προς τη σύλληψη, την ποιότητα και τον αριθμό, εκείνα των «επαρχιακών» εργαστηρίων. Oι διαφορές, οι ομοιότητες και οι αλληλοεπιδράσεις των διαφόρων εργαστηρίων είναι φανερές σε πολλά είδη τέχνης, και βέβαια και στη μεταλλοτεχνία.

Tα αττικά εργαστήρια, τα οποία ήδη από τον 9ο αι. π.X. έχουν να επιδείξουν σημαντικές δημιουργίες σε πηλό, δεν ήταν δυνατό να υστερήσουν στην τέχνη της μεταλλουργίας. Aπό τον 8ο αι. π.X., και κυρίως στο β΄ μισό του αιώνα, μετέχουν και οι Aθηναίοι χαλκοπλάστες στην παραγωγή του χαρακτηριστικού είδους της εποχής, κύριου αναθήματος στα ιερά, δηλαδή των τριποδικών λεβήτων, των οποίων οι στρογγυλές λαβές διακοσμούνται με ανθρώπινες μορφές (πολεμιστές που θα κρατούσαν δόρυ, ηνιόχους), αλλά και με μυθολογικές μορφές και ζωάρια, κυρίως άλογα. Eιδώλια αλόγων, που ανήκαν στη διακόσμηση τριπόδων ή αποτελούσαν μεμονωμένες δημιουργίες, έχουν βρεθεί όχι μόνον στο ιερό της Aκρόπολης των Aθηνών, αλλά και σε άλλα ιερά, όπως στην Oλυμπία, τους 7ελφούς, το Άργος κ.α.

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

.

.

ΕΥΡΙΠΙΔΗ «ΑΡΧΕΛΑΟΣ» Ο ΜΑΚΕΔΩΝ

Από τον τραγικό μύθο στην ιστορική αλήθεια

και στην ποιητική διδαχή.

.

του ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΧ. ΜΠΑΡΜΠΑ

Δρ. Φ., Επ. Σχολικού Συμβούλου Μ.Ε.

.

Ο Ευριπίδης δίδαξε για τελευταία φορά τραγωδίες του στην Αθήνα το 408 π.Χ.. Αμέσως μετά τη διδασκαλία του «Ορέστου» φεύγει, πικραμένος από τους συμπολίτες του, για την αυλή του βασιλιά της Μακεδονίας Αρχελάου, ο οποίος βασίλευσε από το 413 έως το 399 π.Χ. και έδωσε αίγλη στο βασίλειό του.

Κατά τη σύντομη παραμονή του στη Μακεδονία ο Ευριπίδης έγραψε μερικές τραγωδίες του, ποικίλου περιεχομένου, όπως τις περίφημες «Βάκχες» του και τη γνωστή μας «Ιφιγένεια την εν Αυλίδι», που διδάχτηκαν στην Αθήνα μετά το θάνατο του ποιητή. Επίσης έγραψε και μια τριλογία με τις τραγωδίες «Τήμενος», «Τημενίδαι» και «Αρχέλαος», που την αφιέρωσε στον ομώνυμο προς τον ήρωα της τρίτης τραγωδίας βασιλιά της Μακεδονίας, ο οποίος φιλοξενούσε τον ποιητή.

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

.

.

Ένδυση

 .

Στη συνέχεια θα περιγράψουμε τούς βασικούς τύπους των ελληνικών ενδυμάτων. Σε αντίθεση με τα ενδύματα της μινωικής-μυκηναϊκής περιόδου (ιδιαίτερα δε τα γυναικεία, όπως φούστες με βολάν, φορέματα και μπλούζες με χειρίδες, τα οποία προϋποθέτουν ράψιμο και ειδικό κόψιμο),τουλάχιστον από την αρχαϊκή εποχή κι έπειτα —γιατί κατά τη γεωμετρική εποχή οι παραστάσεις είναι πολύ σχηματοποιημένες για να μπορούμε να κάνουμε ακριβείς αναπαραστάσεις— τα ενδύματα είχαν ως βάση ένα ύφασμα σε ορθογώνιο σχήμα, έτσι ακριβώς όπως έβγαινε από τον αργαλειό ή, αν δεν έφτανε το πλάτος του, περισσότερα κομμάτια υφάσματος ραμμένα μαζί. Για το γυναικείο ένδυμα, τον μάλλινο πέπλο —την εσθήτα Δωρίδα του Ηροδότου (V, 87)— το ορθογώνιο ύφασμα δεν χρειαζόταν να ραφτεί. Κατ’ αρχάς διπλωνόταν στο ένα τρίτο περίπου του ύψους του μια φορά προς τα έξω, σχηματίζοντας έτσι έναν υφασμάτινο όγκο, το απόπτυγμα, που έπεφτε προς τα έξω στην πλάτη και το στήθος….
.
.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.