Ο άλλος ήλιος

Olivier Clement

Δε μιλούσαν για τον Θεό, για τον ζωντανό Θεό. Όμως, o Θεός, η λέξη «Θεός» ήταν συχνά αυτό, που έχει πάψει νάναι σήμερα: ένα θέμα συνομιλίας. Γιατί σήμερα δεν έχουν πια ντροπή, όταν μιλούν για το σεξ, ωστόσο έχουν ντροπή, όταν μιλούν για τον Θεό. Την Κυριακή μαζευόταν η πατριά. Τουλάχιστο αυτά τα μέλη της, που ήταν καθηλωμένα στην πόλη. Κι αν δε γινόταν αυτό κάθε Κυριακή, πραγματοποιόταν οπωσδήποτε κάθε δεύτερη. Την επόμενη, η οικογένειά μου, με τη στενή έννοια, πήγαινε στο χωριό. Λοιπόν, κάθε δεκαπέντε, οι αδελφές της μάνας μου, που ήταν δασκάλες, έρχονταν να δειπνήσουν στο σπίτι (δείπνο εκεί κάτω είναι αυτό, που στο Παρίσι το λένε γεύμα). Ερχόταν κι o θείος μου o καμιονέρης, που είχε περάσει τη ζωή του περπατώντας με το ξύλινο πόδι του στους δρόμους του Λάνγκετοκ, γιατί τα καμιόνια του τα έσερναν άλογα κι ήταν υποχρεωμένος να τραβάει απ’ το χαλινάρι το ζώο, που πήγαινε μπροστά. Αυτός ήξερε από κουζίνα. Είχε μάθει στα πανδοχεία των καμιονέρηδων. Και συχνά, για να γίνει δεκτός, έφερνε ένα βουβό καναρίνι. Κείνα, που δε μιλούν, έλεγε, είναι καλύτερα. Ερχόταν, ακόμα κι o θείος μου, o υπάλληλος του σταθμού. Πολλοί χώνονταν στην «παρέα» εκείνων, που κατέβαιναν απ’ τις Σεβαίν. Η συζήτηση ήταν ζωντανή, ειλικρινής.

     Οι γυναίκες, διανοούμενες και χειραφετημένες, κυριαρχούσαν. Περίμενα με ευχαρίστηση το επιδόρπιο και τη συζήτηση πάνω στο πρόβλημα της ύπαρξης του Θεού. Οι θείες μου ήταν υπέρμαχες του θεϊσμού, στη γραμμή της παράδοσης του Ιουλίου Φερρύ. Ενώ οι γονείς μου, διευθυντές σχολείου κι αυτοί, είχαν γίνει άθεοι με τη μορφή της στράτευσης. Κανένας δε θύμωνε. Κανένας δεν προσπαθούσε να πείσει. Η συζήτηση έμοιαζε περισσότερο με φιλική μουσική. Κι o Θεός παράμενε o πιο ξένος στο βάθος του διαλόγου. Η φωνή δε χαμήλωνε, δεν κυμάτιζε, παρά μονάχα για τα μυστήρια της αγάπης, της πολιτικής και της αρρώστιας. Προ πάντων όταν γινόταν λόγος για τη φυματίωση (δε θάπρεπε η «μικρή» να παντρευτεί έναν φυματικό) και για τη διανοητική καθυστέρηση… Το υπέρτατο «Ον», αρκετά άρρωστο, μια και φαινόταν ανίκανο να τα τακτοποιήσει όλα κι αρνιόταν να κάνει παντού θαύματα, όπως λένε πως έκανε και κάνει στη Λούρδη, το «Ον» φάντασμα, χάνεται ανάμεσα στο άρωμα του καφέ και στο κουδούνισμα των πιατικών. Αυτές οι συζητήσεις δε μου άφησαν τίποτα. Ήταν o θόρυβος μιας απουσίας. Πιο σημαντικές αποδεικνύονταν οι σιωπές.

Το μητρικό σχολείο -που εκεί έμενε μια απ’ τις θειές μου- την Κυριακή το απόγευμα ή την Πέμπτη δεν ήταν παρά μια πελώρια σιωπή. Τα παιδιά, που φώναζαν και χειρονομούσαν, είχαν κατά κάποιο τρόπο λαξέψει τη σιωπή. Στο τέλος της άνοιξης, περίμενα την κραυγή του βραδινού. Χιλιάδες σπουργίτια χτυπιόνταν πάνω στα πλατάνια και στις ακακίες της αυλής. Όταν η νύχτα σταματούσε να σταλάζει μέσα στο χαλαρό σπερνό κι άναβε το πρώτο αστέρι, όλοι οι σπουργίτες άρχιζαν να τιτιβίζουν. Τα δέντρα πετούσαν σκιερές σπίθες και κραυγές. Στον πρώτο καιρό του Χριστιανισμού -τόμαθα αργότερα- σκέφτονταν, πως σ’ ορισμένες ώρες τα ζώα δίνονταν στην προσευχή.

Τότε έπαιρνα τη μοτοσυκλέττα μου και πήγαινα προς τη θάλασσα.

.

Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο Ο άλλος ήλιος, του Olivier Clement με μετάφραση του Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημου.

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

.

.

του Αθανάσιου Τσακνάκη – συγγραφέα

.
.

Ο στωικός φιλόσοφος Επίκτητος ο Ιεραπολίτης (50-130 μ.Χ.) ανήκει σ’ εκείνη την κατηγορία των διανοητών, οι οποίοι είτε υποτιμούν την εξουσία είτε αδιαφορούν γι’ αυτήν είτε την περιγελούν. Η στάση και η σκέψη του έναντι των αρχόντων και των αξιωμάτων είναι σαφείς, επίκαιρες και παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Τα ακόλουθα χωρία τού περίφημου «Εγχειριδίου» αντικατοπτρίζουν τις θέσεις τού Επίκτητου έναντι τής κοσμικής εξουσίας.
[ιθ΄] Δύνασαι να είσαι ανίκητος, εάν δεν κατεβαίνεις σε κανέναν αγώνα, στον οποίον η νίκη δεν εξαρτάται από εσένα. Κοίταξε μήπως κάποτε δεις κάποιον που τον προτιμούν ή κάποιον με μεγάλη δύναμη ή κάποιον που αλλιώς ευδοκιμεί, και τον μακαρίσεις, συναρπασμένος από την φαντασία γιατί, εάν η ουσία τού αγαθού είναι σε όσα εξαρτώνται από εμάς, ούτε γιά τον φθόνο ούτε γιά την ζηλοτυπία υπάρχει χώρος. Εσύ ο ίδιος δεν θα θελήσεις να γίνεις ούτε στρατηγός ούτε πρύτανης ή ύπατος. Μία είναι η οδός γι’ αυτό: η καταφρόνηση όσων δεν εξαρτώνται από εμάς.
[κδ΄] Να μην σε θλίβουν αυτοί οι διαλογισμοί: «εγώ θα ζήσω χωρίς τιμές, όντας κανείς στο πουθενά». Εάν, λοιπόν, η έλλειψη τιμών είναι κακό, δεν δύνασαι να βρεθείς στο κακό εξαιτίας άλλου, και πολύ περισσότερο να βρεθείς στην αισχρότητα. Μήπως είναι δικό σου έργο το να επιτύχεις ένα αξίωμα ή το να προσκληθείς σε μία συνεστίαση; Οπωσδήποτε όχι. Πώς αυτό, λοιπόν, είναι επιπλέον ατιμία; Πώς θα είσαι κανείς στο πουθενά, εσύ που πρέπει να είσαι κάποιος μόνον σε όσα εξαρτώνται από εσένα, στα οποία σου ταιριάζει να έχεις την περισσότερη αξία; […] Ποιός δύναται να δώσει σε άλλον αυτά που ο ίδιος δεν έχει; «Απόκτησε, λοιπόν», σου λένε, «ώστε να έχουμε κ’ εμείς». Εάν δύναμαι ν’ αποκτήσω τηρώντας τον εαυτό μου αιδήμονα και πιστό και μεγαλόφρονα, δείξε μου την οδό και θ’ αποκτήσω. Εάν, όμως, έχετε από εμένα την αξίωση ν’ απολέσω τα δικά μου αγαθά, ώστε εσείς να έχετε τα μη αγαθά, κοιτάξτε πόσο είστε άδικοι και αγνώμονες. Τι επιθυμείτε περισσότερο; Αργύρια ή φίλο πιστό και αιδήμονα; […]
[κε΄] Αντί γιά εσένα κάποιον άλλον προτίμησαν στην συνεστίαση ή στην προσφώνηση ή στην πρόσληψη συμβούλου; Εάν αυτά είναι αγαθά, πρέπει να χαίρεσαι, επειδή αυτά έτυχαν σ’ εκείνον. Εάν είναι κακά, μην δυσφορείς, αφού δεν έτυχαν σ’ εσένα. Να θυμάσαι ότι δεν δύνασαι να έχεις ίσες αξιώσεις, όταν δεν κάνεις τα ίδια μ’ εκείνους που προσδοκούν να επιτύχουν όσα δεν εξαρτώνται από εμάς. Πώς δύναται να έχει ίσες απολαβές όποιος δεν συχνάζει, με όποιον συχνάζει στην εξώθυρα κάποιου; Όποιος δεν τον συνοδεύει, με όποιον τον συνοδεύει; Όποιος δεν τον επαινεί, με όποιον τον επαινεί; Θα είσαι, λοιπόν, άδικος και άπληστος, εάν επιθυμήσεις να λάβεις αυτά δωρεάν, χωρίς να παράσχεις εκείνα, με τα οποία αυτά αγοράζονται. […] Δεν προσκλήθηκες στην συνεστίαση κάποιου; Αυτό συνέβη επειδή δεν έδωσες το αντίτιμο τού δείπνου σ’ αυτόν που προσκαλεί. Πουλά το δείπνο γιά έναν έπαινο ή γιά μιά υπηρεσία. Εάν σ’ ενδιαφέρει, δώσε του το αντίτιμο γιά το οποίο πωλείται. Αν, όμως, κ’ εκείνα θέλεις να μην δώσεις, και τούτα να λάβεις, είσαι άπληστος και αβέλτερος. Τίποτε, λοιπόν, δεν έχεις αντί γιά το δείπνο; Και βέβαια έχεις: το ότι δεν επαίνεσες εκείνον που δεν ήθελες και το ότι δεν εμποδίστηκες από τους δούλους που έχει στην είσοδό του.
.
.
.

.

.

Αφιερωμένο, εξαιρετικά στους…..ξενομανείς, που θέλουν να αφανίσουν την Ελληνική γλώσσα.

Ξέρεις ελληνικά; Τότε ξέρεις και αγγλικά! Το παρακάτω άρθρο είχε δημοσιευτεί πριν από καιρό σε βρετανικό περιοδικό τέχνης (;)    Αξίζει το κόπο να το διαβάσεις…!

 .

(το άρθρο προέρχεται από ιστολόγιο που τιμάει την ελληνική γλώσσα και με τιμά ιδιαίτερα με την φιλία του)

 .

Αλήθεια…Υπάρχει κανείς που δεν κατάλαβε τι έλεγε το παραπάνω άρθρο;

.

.

Πηγή: Το ιστολόγιο Ανάλυση Ελληνικών Επωνύμων

.

.

.

.

.

Δημήτριος Τσιρόγλου, συγγραφέας-αγιογράφος

.

.
Εν σχέση με την δεσποτική εορτή της Χριστού Γεννήσεως, της ενσαρκώσεως του Λόγου, ουκ ολίγες είναι οι προφητείες εκείνες οι αναφερόμενες στην ένσαρκο οικονομία του Χριστού. Δεν θα αναφερθώ σε εκείνες του προφητάνακτος ή των άλλων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά σ΄ αυτές των μεγάλων Ελλήνων σοφών, που ως άστρα εξακολουθούν ακόμη να λάμπουν διά της  ες αεί κρυσταλλίνου και αδαμαντίου σκέψης των.

Αναφέρονται, λοιπόν, στην Ένσαρκο Οικονομία αποδιδόμενες στους Αρχαίους Έλληνες σοφούς, όπως αναγιγνώσκονται στα ειλητάριά κατά την αγιογραφική απεικόνιση των μεγάλων αυτών μορφών του αρχαιοελληνικού πνεύματος, σε νάρθηκες (προνάους) πολλών ιστορικών μονών, είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό. Οι τοιχογραφίες του είδους βρίσκονται στις περισσότερες μονές του Αγίου Όρους (Ι. Μ. Βατοπεδίου, Ι.Μ. Ιβήρων κ.ά.), στην Μονή των Φιλανθρωπινών στο νησί της Παμβώτιδος λίμνης στα Ιωάννινα, σε μονές της Μακεδονίας, στο Μεγάλο Μετέωρο κ.α. Πρόκειται κυρίως για τοιχογραφίες της Παλαιολόγιας περιόδου και εντεύθεν, χωρίς να λείπουν και σύγχρονες δημιουργίες σε νεώτερους ναούς.

Εικόνα 1. Ο Χίλων (και Χείλων) ο Λακεδαιμόνιος στον νάρθηκα της του παρεκκλησίου της Πορταϊτίσσης στην Ι. Μ. Ιβήρων, Άγιον Όρος. © Δημ. Τσιρόγλου, λήψη 2004.

Χαρακτηρίζονται από δύο κυρίως ιδιομορφίες. Οι παραστάσεις αφ’ ενός δημιουργούνται άνευ φωτοστεφάνου, αφού πρόκειται για ‘’προ Χριστού Χριστιανούς’’, και αφ’ ετέρου αγιογραφούνται αποκλειστικά, όπως ήδη αναφέραμε, στους νάρθηκες των ναών (προνάους) μαζί με παραστάσεις από την Κρίση των νεκρών ή την Δευτέρα Παρουσία. Βλέπουμε δηλαδή ότι υπάρχει απόλυτη τάξη στον αγιογραφικό διάκοσμο των ναών. Υπάρχει, βέβαια, σχετική ελευθερία στην ενδυματολογία των μορφών, που σημαίνει ότι δεν είναι απαραίτητο ο παρατηρητής να βλέπει πάντοτε αρχαιοελληνικούς χιτώνες και μανδύες. Υπάρχει μία σχετική ελευθερία στον ρουχισμό. Οι μορφές όμως εξακολουθούν να είναι οι ίδιες, συνήθως, αυστηρές μορφές της βυζαντινής τεχνοτροπίας, μακεδονικής ή κρητικής τεχνικής. Συνέχεια ανάγνωσης ΑΝΙΣΤΟΡΗΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΣΕ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ →

.

.

.

του Αθανάσιου Τσακνάκη
.

.
ΒΗΜΑ ΠΡΩΤΟ: Φέτος θα κάνουμε τις λίγες ή πολλές, πλούσιες ή φτωχικές αγορές μας μόνον από τα καταστήματα τής Ξάνθης, γιατί το θεωρούμε τιμή μας (και «μαγκιά» μας!) να θέλουμε να στηρίζουμε τους συμπολίτες μας.
ΒΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ: Γιά τον εαυτό μας θα αγοράσουμε μόνον τα απολύτως αναγκαία (και μακάρι να μην χρειαζόμαστε απολύτως τίποτε!), ενώ με τα διαθέσιμα χρήματά μας θα καλύψουμε σιωπηλά, κομψά και αποφασιστικά τις άμεσες ανάγκες των απολυμένων, ανέργων, πολυτέκνων, φτωχών, φυλακισμένων και αρρώστων Ξανθιωτών αδελφών μας. Αλλιώς, γιά ποιόν Χριστό και γιά ποιά Χριστούγεννα μιλάμε;
ΒΗΜΑ ΤΡΙΤΟ: Θα μειώσουμε στο μισό τις ώρες τής διασκέδασής μας (καφέδες, τραπεζώματα, περιπάτους, επισκέψεις) και στον χρόνο, που οπωσδήποτε θα μας περισσέψει, θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά, γιά να εντοπίσουμε και να εξυπηρετήσουμε και να φροντίσουμε με πλατύ χαμόγελο τους γέροντες και τους ανήμπορους τής πολυκατοικίας, τής γειτονιάς, τής πόλης μας.
ΒΗΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ: Θα κλείσουμε τις τηλεοράσεις (που μακάρι να τις κλείναμε μιά γιά πάντα!) και θα βγούμε έξω γιά να επισκεφτούμε εκείνους τους συμπολίτες μας, με τους οποίους βριστήκαμε, μαλώσαμε, παρεξηγηθήκαμε ή ψυχρανθήκαμε κατά την διάρκεια τής χρονιάς που φεύγει. Εμείς θα κάνουμε το πρώτο βήμα, γιατί ο Έλληνας ξέρει να αναγνωρίζει τα λάθη του και ξέρει να ζητά και να δέχεται την «συγγνώμη» με μεγάλη και καθαρή καρδιά (και σ’ όποιον αρέσουμε!).
ΒΗΜΑ ΠΕΜΠΤΟ: Δεν θα επιτρέψουμε (με τίποτε!) ούτε στον εαυτό μας ούτε σε κανέναν συμπολίτη μας να λιποψυχήσει, να απογοητευθεί, να μαραζώσει ή να έρθει σε απόγνωση εξαιτίας τού γενικότερου κλίματος τής λεγόμενης «οικονομικής κρίσης», η οποία δολίως επιβλήθηκε στην Πατρίδα μας και σκόπιμα συντηρείται με κάθε μέσο, με απώτερο σκοπό να κάμψει το ηθικό μας, ώστε να μας υποδουλώσει πνευματικά και πολιτισμικά σε ξένα κέντρα ελέγχου των κοινωνιών («κούνια που τους κούναγε» όλους αυτούς, γιατί δεν μας ξέρουνε καλά!). Εμείς θα διώξουμε την κρίση από την Πόλη μας!
ΒΗΜΑ ΕΚΤΟ: Θα βρίσκουμε δέκα λεπτά κάθε μέρα και θα επαναλαμβάνουμε στον εαυτό μας, μέχρι να το κατανοήσει πλήρως και να το χωνέψει καλά-καλά (και να δείτε τι όμορφα και ανάλαφρα που θα νιώσει!), ότι «είμαστε θνητοί, η ζωή είναι σύντομη, τίποτε δεν παίρνουμε μαζί μας, τα περισσότερα και τα παραπανίσια και τα περιττά τα χρωστάμε σε κάποιον συμπολίτη μας». Ε, λοιπόν, τι περιμένουμε γιά να του τα χαρίσουμε;
ΒΗΜΑ ΕΒΔΟΜΟ: Θα το πούμε και θα το γράψουμε και θα το διαδώσουμε παντού, ότι η Επανάσταση των Χριστουγέννων τού 2010 ξεκίνησε από την Ξάνθη μας και στρέφεται ενάντια σε κάθε τι που μας στερεί το αδελφικό χαμόγελο, την εγκάρδια χειραψία, την χαρούμενη «καλημέρα», το καθαρό βλέμμα, την μεγαλοψυχία, την καλή καρδιά, την ανθρωπιά, το κοινό ψωμί, την κοινή ελπίδα. Η Ξάνθη είναι «Όμορφη Πόλη». Από αύριο ας την κάνουμε και «Άκαμπτη Πόλη»!
Χρόνια Πολλά και Δημιουργικά σε Όλους!
.
.
.

.

.

.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΩΝΙΑ

Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού

Καθηγητού Πανεπιστημίου

   Η Ιωνία, η ασιατική ακτή δηλαδή τού Αιγαίου από τη Μίλητο ως τη Φώκαια, αποικίσθηκε από Ίωνες της κυρίως Ελλάδος. Γρήγορα η περιοχή έλαβε μεγάλη ανάπτυξη και διαμορφώθηκε η Ιωνική Δωδεκάπολις, στην οποία θα προστεθεί στα τέλη τού η’ π.Χ. αιώνα και η αιολική αρχικά Σμύρνη. Αυτό που έχει για το θέμα μας σημα­σία, είναι ο τρόπος διατηρήσεως της ενότητας μεταξύ των πόλεων, που εξασφάλιζε συγχρόνως τη συντήρηση της μνήμης της κοινής προελεύσεως τους. Δεν ήταν φυλετικός – ρατσιστι­κός ο δεσμός τους, αλλά πνευματι­κός. Διατηρώντας την ανεξαρτησία τους κάθε μία από τις Ιωνικές πό­λεις, συνδέονταν μεταξύ τους με δεσμό θρησκευτικό, που συνιστούσε και τη βάση της ενότητάς τους. Έδρα της υπαρκτής ενότητάς τους ήταν το Κοινόν Ιερόν, το Πανιώνιον, στο ακ­ρωτήριο της Μυκάλης. Ο Πανενωτικός αυτός πνευματικός δεσμός δια­τηρούσε την ελληνικότητά τους μέσα από τη θρησκευτικότητα. Η κοινή θρησκευτική πίστη απέβαινε γι’ αυτές δεσμός «εθνικός».

Η Ιωνία έμεινε, έτσι, πιστή στην ελληνικότητα, που δεν εγκλωβίστηκε ποτέ μόνο σε δεσμούς αίματος, δημιουργώντας συν­είδηση ρατσιστική, αλλά σε δεσμούς πνευματικούς, και μάλιστα θρησκευ­τικούς, την ενιαία θρησκευτική (κατ’ εξοχήν, δηλαδή, πνευματική) συνεί­δηση. Η κοινή καταγωγή και τα κοινά ήθη θα αποτελούν παραμέ­τρους αυτής της συνειδήσεως, αλλά ποτέ την πεμπτουσία της, το επίκε­ντρο της. Αυτή η κοινή θρησκευτική συνείδηση θα σωθεί ακέραια και μέσα στη χριστιανική παράδοση τού Ελ­ληνισμού γενικότερα, αλλά θα απο­τελέσει, όπως θα δούμε, και τη μεγα­λύτερη δυσκολία για το πέρασμα από την ειδωλολατρία στη χριστιανική πίστη.

.

.

Η συνέχεια ΕΔΩ

.

.

.