.

.

.

.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ

.

.

Οἱ ἀπαρχές του, ὀδηγοῦν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, καὶ ὁ σκοπὸς της, ἡ μαγικὴ ὑποβοήθηση τῆς γῆς νὰ βλαστήσῃ μὲ βοήθεια χορῶν, πηδημάτων, ποικίλων λαϊκῶν δρωμένων καὶ μεταμφιέσεων, μὲ σκοπὸ νὰ ἐξευμενισθοῦν τὰ βλαπτικὰ πνεύματα.

Βασικὸ γνώρισμα τῶν μασκαράδων, εἶναι ἡ μάσκα, ποὺ θεωρεῖται ἀπόγονος τῶν ἀρχαίων κωμικῶν καὶ σατυρικῶν προσωπείων ποὺ φοροῦσαν οἱ ἠθοποιοί ὅταν ἔπαιζαν κωμωδίες καὶ σατυρικὰ δράματα. Ἦταν πήλινες καὶ ὅμοιες μεταξὺ τους.

.

(…) Γνωρίσματα τοῦ καρναβαλιοῦ

.

Οἱ ἀνοιξιάτικες γιορτὲς, ὅπως ἀναφέρει ὁ λαογράφος Δημήτριος  Λουκᾶτος στὸ βιβλίο του : “Εἰσαγωγή στὴν Ἑλληνική Λαογραφία”, ἀρχίζουν μὲ τὸ ἔθιμο τοῦ καρναβαλιοῦ. Οἱ διασκεδάσεις καὶ οἱ μεταμφιέσεις του, εἶναι προέκταση τῶν ἐορτῶν τῆς Πρωτοχρονιᾶς, ὅπως τὶς γιόρταζαν οἱ Ρωμαῖοι καὶ οἱ Βυζαντινοὶ, ἐνῷ οἱ ἀπαρχές τοῦ καρναβαλιοῦ,  μᾶς ὀδηγοῦν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα.

Σκοπὸς τῆς κοσμικῆς ἀποκριᾶς, σύμφωνα μὲ τὸν Λουκᾶτο, εἶναι ἡ μαγικὴ ὑποβοήθηση τῆς γῆς νὰ βλαστήσῃ μὲ τὴν βοήθεια τῶν χορῶν-πηδημάτων, τῶν ποικίλων λαϊκῶν δρωμένων καὶ τῶν μεταμφιέσεων, μὲ σκοπὸ νὰ ἐξευμενίσουν τὰ βλαπτικὰ πνεύματα. Γι’ αὐτό καὶ τὰ κύρια στοιχεῖα – γνωρίσματα τοῦ καρναβαλιοῦ εἶναι:

α) Οἱ μεταμφιέσεις καὶ οἱ ἄσεμνες παραστάσεις, ποὺ ὅπως οἱ ἀρχαίες διονυσιακὲς γιορτὲς, ἔχουν σὰν στόχο τὴν βλάστηση καὶ τὴν καρποφορία τῆς γῆς, ποὺ ὅλο τὸν χειμῶνα βρισκόταν σὲ νάρκη, ἐνῷ τώρα τὴν Ἄνοιξη ἀνασταίνεται, μιᾶς καὶ ἀνοίγει ὁ καιρὸς.

Καλόγεροι: Ἀντιπροσωπευτικό εἶναι τὸ ἔθιμο τῶν καλογέρων, γνωστὸ καὶ μὲ ἄλλα ὀνόματα, ὅπως Κούκερος ἤ Χούχουτος ἤ Σταχτᾶς ἤ Μπέης ἤ Κιόρμπεκς.

Πρόκειται, ὅπως γράφει ὁ λαογράφος Γ.Α.Μέγας, γιὰ μία τελετὴ ποὺ τὴν συναντοῦμε στὴν Ἀνατολική καὶ στὴν Βόρεια Θράκη, ὄχι βέβαια μὲ τὴν ἴδια, ὅπως στὴν Βιζύη θεατρικὴ ἀνάπτυξη, ἀλλά μὲ μιμικὲς πράξεις.

.

(…)  Ἱστορική ἀναδρομή τοῦ καρναβαλιοῦ

(…)  α) Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα: Στὴν Ἀττική τῶν ἀρχαίων χρόνων, ἀπό τὸ μεσοχείμωνο μέχρι τὴν Ἄνοιξη, τελοῦντο πρὸς τιμὴν τοῦ Διονύσου ἤ Βάκχου, οἱ διονυσιακὲς ἤ βακχικὲς γιορτὲς. Σύμφωνα μὲ ἀντιλήψεις τῶν ἀρχαίων, ὁ Διόνυσος, σὰν σύμβολο τῆς ζωῆς ποὺ ἀναγεννᾶται τὴν Ἄνοιξη, φεύγει τὸ χειμῶνα σὲ χώρα μακρινὴ, καὶ τὴν Ἄνοιξη ἐπανέρχεται διασχίζοντας μὲ πλοῖο τὴν θάλασσα. Τὸ πλοῖο τοῦ θεοῦ φορτώνεται μετὰ σὲ ἄμαξα, γιὰ νὰ μεταδοθῇ παντοῦ ἡ εὐετηρία [καλὴ χρονιὰ]. Ὁ θεὸς ποὺ ἐρχόταν ἀπό τὴν θάλασσα ἦταν θεὸς τῆς βλάστησης καὶ τῆς γονιμότητας….

,

,

,

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

.

.

Συντομευμένος σύνδεσμος —  http://wp.me/p12k4g-40i

,

,

.

.

.

 

.

.