ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΦΟΥΛΑΤΖΙΚ ΒΙΘΥΝΙΑΣ (23/6/1920)

,

Ἡ ἐπιζήσασα Χορὸζ Βασιλικὴ μὲ τὴν κόρη της, πάνω στὸ πλοῖο τῆς προσφυγιᾶς.
Ἡ ἐπιζήσασα Χορὸζ Βασιλικὴ μὲ τὴν κόρη της, πάνω στὸ πλοῖο τῆς προσφυγιᾶς.

 

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΦΟΥΛΑΤΖΙΚ ΒΙΘΥΝΙΑΣ ΣΤΙΣ 23 ΙΟΥΝΙΟΥ 1920

 

……….Τὸ χωριὸ Φούλατζικ («Φωλίτσα») τῆς Βιθυνίας, ἦταν μία ἀκμάζουσα Ἑλληνορθόδοξη, πλὴν τουρκόφωνη, κοινότητα στὸ μέσο τῆς ἀποστάσεως μεταξὺ τῆς παραθαλάσσιας πολίχνης Καραμουσᾶλ (ποὺ εἶναι κτισμένη στὴν νότια ἀκτὴ τοῦ Ἀστακηνοῦ Κόλπου, στὴν θέση τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς πόλεως Πραίνετον) καὶ τῆς Νίκαιας.

……….(…) Οἱ κάτοικοι τοῦ Φούλατζικ, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, κατ’ ἀρχὴν ἑλληνόφωνες, στὰ σκληρὰ χρόνια τῆς Σουλτανικῆς καταπιέσεως, καὶ περιβαλλόμενοι ἀπό συμπαγὴ τουρκικὸ πληθυσμό, παρὰ τὶς προσπάθειες τῶν τούρκων, ὄχι μόνο δὲν ἐξισλαμίσθηκαν, ἀλλά ἀντίθετα ἀντιστάθηκαν καὶ ὑπέστησαν παντὸς εἴδους διώξεις.

……….Ὡς πρῶτο βήμα τοῦ ἐξισλαμισμοῦ τους ἦταν ἡ ἀπαγόρευση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας μὲ βάρβαρες τιμωρίες (κοπὴ γλώσσας κ.λ.π.) γιὰ τὴν περίπτωση ποὺ δὲν συμμορφώνονταν. Τὸ μέτρο αὐτὸ ἐπέτυχε, ὅμως οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ διατήρησαν καὶ τὴν θρησκεία τους, καὶ τὰ ἀρχαιοπρεπῆ βαφτιστικὰ τους ὀνόματα (λ.χ. Ὀδυσσέας, Ξενοφῶν, Πατρίκιος, Ἀντίκλεια, Ἐριφύλη, Εὐλαμπία, Εὐθαλία, Θάλεια, Καλλιόπη, Καλλιθέα κ.λ.π.). Μάλιστα στὴν πρώτη εὐκαιρία ποὺ τοὺς δόθηκε (ὅταν δηλ. τὰ μέτρα ἐναντίον τους χαλάρωσαν), μετέφεραν τὸν ἀρχικὸ οἰκισμὸ στὸ ὀροπέδιο, γιὰ νὰ μὴν εἶναι ὑπό τὴν ἄμεση ἐπιτήρηση τῶν τούρκων.

……….Μὲ σκοπὸ τὴν ἐκμάθηση τῆς πάτριας γλώσσας, τὸ Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἴδρυσε Ἀστική Σχολὴ καὶ Παρθεναγωγεῖο, τὸ ὁποῖο στὴν συνέχεια διατηροῦσε ἡ Κοινότητα μὲ εἰσφορές τῶν κατοίκων, ὅπου «…λίαν φιλοτίμως καλλιεργείται ἡ θρησκεία, ἡ πάτριος γλῶσσα καὶ τὰ γράμματα…», ὅπως ἀναφέρει ὁ Θεόδωρος Μαρκουΐζος στὸ βιβλίο του «Ἀπό Κωνσταντινουπόλεως εἰς Νίκαιαν Βιθυνίας» (ἐκδ. 1909).

……….Ἐπίσης τὸ Πατριαρχεῖο, γιὰ τὶς ἄμεσες λατρευτικὲς ἀνάγκες, μετέφρασε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὰ λειτουργικὰ βιβλία στὴν τουρκικὴ (μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες, διότι οἱ Φουλατζικιῶτες δὲν γνώριζαν τὴν ἰσχύουσα τότε, ἀραβικὴ γραφὴ παρὰ μόνο τὸ ἐλληνικό ἀλφάβητο) καὶ ἐξόπλισε μὲ τουφέκια μιὰ ὁμάδα εἴκοσι (20) ἀνδρῶν, ὑπό τὸν καπετάνιο τοῦ χωριοῦ, Ἠλία Ντεληγιάννη, γιὰ τὴν προστασία τοῦ πληθυσμοῦ.

……….(…) Τὸ τραγικὸ εἶναι ὅτι, ὅταν ἀποφασίσθηκε καὶ πραγματοποιήθηκε ἀπό τοὺς τούρκους ἡ σφαγὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Βιθυνίας, ὀ Ἑλληνικὸς Στρατὸς εἶχε ἤδη καταλάβει τὸ Μπαλίκεσερ (19 Ἰουνίου 1920) καὶ προχωροῦσε νικηφόρος πρὸς τὴν Βιθυνία, ἡ πρωτεύουσα τῆς ὁποίας, Προῦσα, ἀπελευθερώθηκε στὶς ἀρχές Ἰουλίου. Ἐκεῖ ἔφτασαν στὸ ἐπιτελεῖο τῆς προελαύνουσας μεραρχίας Ἀρχιπελάγους φῆμες γιὰ τὶς σφαγὲς καὶ ἐστάλησαν περίπολοι γιὰ ἐπιβεβαίωση.

……….Τελικὰ τὴν 40η ἡμέρα ἀπό τὴν σφαγὴ (2 Αὐγούστου 1920), καὶ ἐνῷ εἶχε ἀπελευθερωθεῖ ἡ περιοχὴ ἀπό τὸ Καραμουσᾶλ μέχρι τὴν Νικομήδεια, ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς περιέθαλψε τοὺς Φουλατζικλῆδες καὶ στὴν συνέχεια, μὲ πλοῖα τοὺς διεκπεραίωσε, ἀρχικὰ ἀπό τὸ Καραμουσᾶλ στὴν Νικομήδεια καὶ ἀπό ἐκεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου, μὲ τὴν μέριμνα τοῦ Πατριαρχείου, ἐγκαταστάθηκαν στὸ βυζαντινὸ Διπλοκιόνιον (Μπεσίκτας), τελοῦντες πλέον ὑπό τὴν προστασία τῆς διασυμμαχικῆς ἀρχῆς κατοχῆς.

……….Οἱ τοῦρκοι,ἐπειγόμενοι νὰ προλάβουν τὴν ἄφιξη τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ, ποὺ τὸν Ἰούνιο τοῦ 1920 προήλαυνε πρὸς τὴν Βιθυνία, ὀργάνωσαν ἐκστρατεία γιὰ νὰ κάψουν τὸ Φούλατζικ, ποὺ τὸ ἀποκαλοῦσαν «Κιουτσοῦκ Γιουνανιστᾶν» (=Μικρὴ Ἑλλάδα), νὰ σφαγιάσουν τοὺς κατοίκους του, καὶ νὰ ληστέψουν τὶς περιουσίες τους. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό συγκεντρώθηκαν περίπου ἑξακόσιοι (600) ἄτακτοι ὁπλοφόροι (τσέτες), μὲ ἐπικεφαλῆς τοὺς Ἐμίν Μπέη, Ἰσμίν Εϊλί Χασᾶν Ἀγᾶ καὶ Νταοῦτ Τσαοὺς ἀπό τὸ γειτονικὸ τουρκοχῶρι Τσιφλὶκ Κίοϊ, ἀλλά καὶ τακτικὸς στρατὸς μὲ διοικητὴ τὸν ὁπλαρχηγό Χατζῆ Μεχμὲτ, διοικητὴ χωροφυλακῆς τοῦ Καραμουσᾶλ. Γενικὸς διοικητὴς ὅλης αὐτῆς τῆς συμμορίας, ἦταν ὁ Τζεμᾶλ μπέης, στρατιωτικὸς διοικητὴς τοῦ Καραμουρσᾶλ, ὁ ἴδιος ποὺ, μετὰ λίγες ἡμέρες, κατακρεούργησε καὶ τοὺς Ἕλληνες τῆς Νίκαιας.

Ἡ συνέχεια τοῦ ἄρθρου στό : http://mikrasiatis.gr/

Αφήστε μια απάντηση