.
.
Μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 20 Δεκεμβρίου 1652.
Ο άγιος καταγόταν από το χωριό Μαριές της Θάσου. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών τον έφεραν κάποιοι συμπατριώτες του στην Κωνσταντινούπολη, όπου τον οδήγησαν σε κάποιο Χριστιανό στον Γαλατά , για να μαθαίνει ράφτης. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΑΦΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΣΟ
.
.
.
Εσωτερικές ανωμαλίες στην Χίο και κατάληψή της από τούς Τούρκους στα 1566.
Ή θέση των Γενουατών στην Χίο, στην πιο σπουδαία κτήση τους στην Ανατολή, είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνη από την εποχή ακόμη πού οι Τούρκοι είχαν καταλάβει την Ρόδο. Το ειδυλλιακό νησί του Ομήρου, «ο επιφανέστερος τόπος της Ελλάδος» και το «δεξί μάτι των Γενουατών», είχε γίνει τώρα ή ακροτελεύτια προφυλακή της χριστιανοσύνης απέναντι από την Σμύρνη. Βρισκόταν στην αρχή ενός εμπορικού και στρατηγικού δρόμου προς το εσωτερικό της Ασιατικής Τουρκίας, καθώς και σε επίκαιρη θέση ως προς τον θαλάσσιο δρόμο, πού οδηγούσε από την Κωνσταντινούπολη προς την Συρία και την Αίγυπτο. Επομένως ήταν όχι μόνο κέντρο του μεγάλου διεθνούς εμπορίου προς την Ανατολή, αλλά και θαυμάσια βάση για μια ενδεχόμενη συγκέντρωση και εξόρμηση των χριστιανικών δυνάμεων στην απέναντι ακτή· γι’ αυτό θα έπρεπε να εκμηδενιστή. Έτσι οι πρώτες προφάσεις και αιτίες για την μεταβολή τής στάσης της Τουρκίας απέναντι της γενουατικής εμπορικής εταιρείας του νησιού, της Μαόνας (Mahona), πού ήταν ή κυρίαρχη του νησιού, δεν άργησαν να εκδηλωθούν. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι αιτιάσεις τής Τουρκίας άρχισαν κυρίως ύστερ’ από τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις του τουρκικού στόλου με τον Γενουάτη ναύαρχο του Καρόλου Ε’, τον Antonio Giustiniani, στα ΝΔ παράλια του ελληνικού χώρου. Συγκεκριμένα κατά τα τέλη, του 1533 και αρχές του 1534 ό μέγας βεζίρης και σερασκέρης Ιμπραχίμ πασάς κάλεσε εμπρός του τον Antonio Giustiniani, απεσταλμένο των Maonesi στην Κωνσταντινούπολη (βλ. πίν. XV, 1 και 2, όπου φωτογραφίες σαρκοφάγων μελών του οίκου Giustiniani*) και του δήλωσε ότι ό σουλτάνος δεν ανέχεται να διοικήται ή Χίος με διοικητή (podesta) και άλλους αξιωματούχους σταλμένους από την Γένουα και ότι στο εξής πρέπει να κυβερνάται με τούς δικούς της άρχοντες, όπως και ή Ραγούζα. Έτσι οι Μαονέζοι, οι έμποροι και οι πολίτες, αναγκάστηκαν ν’ απομακρύνουν τον podesta και να τον περιορίσουν στο Πυργί, ένα ορεινό χωριό πού διασώζει ως σήμερα τον γραφικό μεσαιωνικό του χαρακτήρα (πίν. XVI, 1. Πρβλ. και XVI, 2). Λίγο αργότερα, ύστερ’ από τις ίδιες πάλιν αιτιάσεις του σουλτάνου, συνήλθε νέα γενική συνέλευση, στην οποία πήραν μέρος και Έλληνες πρόκριτοι, και εξέλεξε ανάμεσά τους podesta τον Alessandro Grimaldi Paterio.
Μολαταύτα ή ατμόσφαιρα δεν είναι ήρεμη στην Χίο. Συνεχώς διάχυτοι είναι οι φόβοι των κατοίκων από τις απειλές των Τούρκων, από την αγωνία των κυβερνητών να εξοικονομούν τον οφειλόμενον ετήσιο φόρο του νησιού προς την Πύλη και από τις δυσκολίες τους να εναρμονίσουν την πολιτική τους θέση απέναντι στην μητρόπολή τους Γένουα. Χαρακτηριστική είναι ή σχετική αλληλογραφία τους με αυτήν για τα διάφορα ζητήματα, πού ανακύπτουν κατά την ταραγμένη εκείνη περίοδο. Κοντά σ’ αυτά ας προστεθούν οι συχνές επιδρομές των Τούρκων πειρατών με όλες τις συνεπόμενες ζημίες.
Ενώ οι εξωτερικοί αυτοί κίνδυνοι απειλούσαν το νησί, μέσα σ’ αυτό είχε αρχίσει μία διένεξη μεταξύ του καθολικού επισκόπου και των πολιτικών αρχών σχετικά με τα όρια τής δικαιοδοσίας τους — ζήτημα πού με το πέρασμα του χρόνου και με την ανάμειξη προσωπικών συμφερόντων και αντιπαθειών έπαιρνε διαστάσεις και νέες μορφές, πού είχαν βέβαια δυσάρεστες επιπτώσεις στην γενική εσωτερική κατάσταση. Η αναταραχή αυτή κυρίως αρχίζει στα 1555, όταν οι δυό επίτροποι (commissari) τής Γένουας Giovanni Battista Gentile και Baldassare Giustiniani, πού αντικαθιστούν προσωρινά τον podesta, ήλθαν σε ρήξη με τον τοποτηρητή του επισκόπου (vicario vescovile) εξ αιτίας του δικαστικού αγώνα ενός Εβραίου, ό οποίος μη ικανοποιημένος από την εμμονή των commissari στην εφαρμογή των νομικών τύπων είχε προσφύγει στο εκκλησιαστικό δικαστήριο. Τελικά οι αλλεπάλληλες προστριβές και αντεγκλήσεις θρησκευτικών και πολιτικών αρχών είχαν ως αποτέλεσμα ν’ αναγκαστούν οι commissari να εξορίσουν τον ιεροεξεταστή (inquisitore) fra Antonio Giustiniani και 3 άλλους κληρικούς.
Η Γένουα όμως, πού έβλεπε ότι δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να δυσαρεστήση την καθολική Ισπανία τώρα μάλιστα πού ή Αντιμεταρρύθμιση βρισκόταν στην πλήρη εξέλιξή της, αντικαθιστά στα 1558 τούς δύο commissari με τον Gianbattista Giustiniani. ….
.
.
.
.
.
.
.
Πανοραμική φωτογραφία των αρχών του 20ου αιώνα με τη λήψη της να έχει γίνει από την πλευρά της θάλασσας… με κτήρια ακαθόριστου αρχιτεκτονικού ρυθμού, το χαρακτηριστικό χρώμα της πόλης και ένα δάσος από μιναρέδες των τζαμιών…
Στο βάθος ψηλά διακρίνεται το βόρειο τείχος, το Επταπύργιο και ο Πύργος Τριγωνίου.
.
.
Αντί πηγής: Ευχαριστώ τον καλό φίλο Κων. Νίγδελη για την πανέμορφη κασετίνα που φέρει τον τίτλο ”Θεσσαλονίκη 1912-2012: Ψηφίδες μνήμης” και, για την άδειά του προς δημοσίευση εικόνων.
.
.
.
.
.
.
……….Την επαύριον λαβόντες τους ομήρους και τα αναγκαία φορτηγά ζώα, διηυθύνθησαν προς τήυ Πάργαν, αποσπασθέντες από τας αγκάλας της γλυκείας Πατρίδος και συνοδευόμευοι υπό κοπετών και θερμών δακρύων, ο Δήμος Δράκος, Φώτος Τζαβέλλας, Τζίμας Ζέρβας, Γκόγκας, Δαγκλής και λοιποί φύλαρχοι. Ούτοι έχοντες μεθ’ εαυτών τα δύο σχεδόν τρίτα των συμπολιτών επορεύθησαν εις την Πάργαν. Εξ άλλου ο Κίτζος Βότζαρης, Κουτζονίκας, Φωτομάρας με τους ιδικούς των διεβιβάσθησαν, οι μεν εις Βουλγαρέλι, οι δε εις Ζάλογγον. Συνέχεια ανάγνωσης ΣΟΥΛΙΩΤΑΙ ΚΑΙ ΣΟΥΛΙΩΤΙΣΣΑΙ (Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ)
.
.
.
Φτωχοί αγρότες έφεραν στον κόσμο στον Πύργο της Ηλείας τον ιερέα Χαράλαμπο Παναγιωτόπουλο. Ήσαν όμως ευσεβείς καί τό γάλα πού επότισαν τό μικρό ήσαν οί λόγοι του Χριστού. Αργότερα, δέν έλειψε από τά Κατηχητικά καί τις Χριστιανικές συντροφιές. Μετά τό Γυμνάσιο γράφτηκε στή Θεολογική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών. Τά έξοδα της σπουδής του τά εξοικονομούσε δουλεύοντας. Στά 1933 ενυμφεύθηκε καί σέ τρία χρόνια χειροτονήθηκε από τον αείμνηστον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυστόστομο καί τοποθετήθηκε εφημέριος στό Ναό Κοιμήσεως τής Θεοτόκου (Κυνοσάργους). Έχει έμεινε ως τό τέλος τής ζωής του.
Πολύ αξιόλογη ήταν η πνευματική, κοινωφελής καί φιλανθρωπική δρασις του. Κατηχητής από λαϊκός, ώς Ιερεύς ίδρυσε Κατηχητικά Σχολεία όλων τών ειδών καί πρός χάριν τους εξέδιδε τό χριστιανικόν έντυπο «Κήρυξ τής αλήθειας» και τό Κατηχητικόν Ημερολόγιον 1935. Τό 1943 ίδρυσε τούς «Ομίλους του Σταυρού» γιά νέους καί νέες, μέ σκοπό τή χριστιανική τους διάπλασι. Μέ τήν καθοδήγησί του η Αδελ¬φότης κυριών καί δεσποινίδων Κυνοσάργους «Παναγία η Ελεούσα» ίδρυσε κατασκηνώσεις στήν Αγ. Παρασκευή Αττικής κατά τά έτη 1938-40 πού άρχισαν μέ 45 παιδιά καί τις σταμάτησε η Κατοχή μέ 120. Ακόμα, ίδρυσε καί διηύθυνε ο ίδιος Δημοτικό Σχολείο καί ανέπτυξε συστηματικό κηρυκτικόν έργο.
Κατά τόν ελληνοϊταλικό πόλεμον, υπηρέτησε ώς στρατιωτικός ιερεύς στά Νοσοκομεία Λαρίσης πρώτα καί ο τότε Μητροπολίτης μνημονεύει εύφημα τή δράσι του. Ύστερα έφθασε στήν πρώτη γραμμή, όπου έμεινε ως τήν κατάρρευσι.
Η Κατοχή δέν έδεσε τά χέρια της πολυμήχανης αγάπης του π. Χαραλάμπη. Εδημιούργησε «Προμηθευτικόν Συνεταιρισμόν Ενοριτών» Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Κυνοσάργους», ίδρυσεν εφηβικό συσσίτιο, του οποίου οί συσσιτούντες νέοι έφθασαν τούς 1200. Ένα από τά πιο μεγάλα φαρμάκια πού τον πότισεν η Κατοχή ήταν η παράστασίς του στις τελευταίες στιγμές τών καταδικασμένων Ελλήνων άπό τούς Γερμανούς. Φαίνεται ό πόνος του σέ σχετική πρός τήν Αρχιεπισκοπήν έκθεσίν του της 19-6-43. (Εκτελεσθέντες έπι Κατοχής, Αθήναι 1947, σελ. 115).
Μετά τήν Κατοχή ο π. Χαρ. Παναγιωτόπουλος είχε ν’ αναλάβη τον αγώνα κατά τών κομμουνιστών. Εγνώριζε καλά ότι ο κομμουνισμός είναι σύστημα υλιστικό πού οδηγεί όσους πιάσει στά δολερά του δίχτυα στήν αθεΐα. Γι’ αυτό δέν εδίστάζε στά κηρύγματά του νά ξεσκεπάζη τις προθέσεις τών κομμουνιστών καί νά τούς καυτηριάζη μέ δριμύτητα. Αυτό καί η μεγάλη καί ονομαστή δράσις του στήν κοινωνία τον έκαμαν στόχο τους. Στά Δεκεμβριανά τόν πήραν όμηρο στήν αρχή καί τον φυλάκισαν. Τήν παραμονή τών Χριστουγέννων του 44 τόν έβγαλαν μαζί μέ άλλους γιά νά τούς ανακρίνουν τάχα, μά δέ γύρισαν στή φυλακή. Λέγεται ότι τούς σκότωσαν μέ ριπές πολυβόλου τήν ημέρα της γεννήσεως του Σωτήρος. Ύστερα από 18 ημέρες βρέθηκε τό σκήνος του στην Ηλιούπολι. Τά όστα του αναπαύονται, στον Περίβολο του Ναού, όπου είχεν εργασθή ώς εφημέριος.
Καταδεκτικός, μειλίχιος, ευχάριστος στις συναναστροφές, ελεήμων, θερμός πατριώτης ο π. Χαρ. Παναγιωτόπουλος «έμεινε πιστός άχρι θανάτου» καί ελαβε τον στέφανον της ζωής.
.
.
.
.
.
.
……….Εστάλη στον Κωλέττη, τον Έλληνα Πρωθυπουργό από το 1843 μέχρι το 1847, από τον Χειμαριώτη έμπιστο φίλο Στέφανο Τσάλη. Η απόφαση έχει ως εξής:
«Προς τους Επιφανείς Προεδρεύοντας Αξιωματούχους και Προύχοντας των Αθηνών στις περιοχές της Ελλάδας:
Προς την Αυτού Μεγαλειότητα Όθωνα, Βασιλέα της Ελλάδος:
Σας χαιρετούμε αδελφικώς και σας γνωστοποιούμε: Συνέχεια ανάγνωσης ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΤΟΤΣΚΙΔΩΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ – 15/8/1847