ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21 – ΠΕΡΡΟΥΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

.

.

Περούκας ή Μπερούκας Ιωάννης (†1821)

 .

Πρωτότοκος γιος του Νικ. Περούκα από το Άργος και εθνομάρτυρας. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αναγνωσταρά το 1819. Παραμονές της επανάστασης οι Τούρκοι κάλεσαν τους άρχοντες και αρχιερείς της Πελοποννήσου στην Τρίπολη. Πολλοί απ’ αυτούς ανυποψίαστοι υπάκουσαν και πήγαν. Ανάμεσά τους ήταν και ο Ι. Περούκας, ο οποίος μετέβη στην Τρίπολη μαζί με το δεσπότη Αργοναυπλίας Γρηγόριο Καλαμαρά και ρίχτηκαν στη φυλακή μαζί με τους άλλους. Οι Τούρκοι έλπιζαν πως φυλακίζοντας τις κεφαλές, οι Έλληνες δεν θα επαναστατούσαν. Ακολούθησε η πολιορκία της Τριπολιτσάς και μέχρι την άλωσή της (23 Σεπτ. 1821) οι περισσότεροι από τους φυλακισμένους πέθαναν από τις στερήσεις και τις κακουχίες, γιατί ήταν άθλιες οι συνθήκες διαβίωσής τους.

Τους είχαν ρίξει σε μια υπόγεια υγρή φυλακή και τους είχαν περάσει αλυσίδες στο κορμί. Ο Ι. Περούκας, επιστρέφοντας στο Άργος μετά την άλωση της Τριπολιτσάς, πέθανε από εξάντληση στον Αχλαδόκαμπο.

Οι οικογένεια Περούκα μνημονεύεται από τα μέσα του 17ου αι. με γενάρχη κάποιον Γιαννάκη Περούκα. Δισέγγονος του Γιαννάκη ήταν ο Νικόλαος Περούκας, ο οποίος εκτός από τον Ιωάννη, είχε δύο άλλους γιους, το Χαράλαμπο και το Δημήτρη, και μια κόρη, την Ευδοκία την οποία παντρεύτηκε ο Δημ. Ζαΐμης, από την Κερπινή Καλαβρύτων το 1796. Ο Χαράλαμπος, ο οποίος είχε μυηθεί επίσης στη Φιλική Εταιρεία, ήταν έμπορος και είχε μαγαζιά στο Άργος και στην Πάτρα, τα οποία λεηλάτησαν οι Τούρκοι με το ξέσπασμα της επανάστασης. Έγινε μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας και το 1823 Υπουργός Οικονομικών. Πέθανε άγαμος το 1824.

Ο Δημήτριος, ο πιο μικρός, ήταν ο επιφανέστερος. Είχε σπουδάσει οικονομικές επιστήμες και ήταν πολύ μορφωμένος. Μιλούσε τούρκικα, γαλλικά, και ιταλικά. Από το 1812 μέχρι το 1821 χρημάτισε βεκίλης στην Πόλη, δηλαδή αντιπρόσωπος του Μοριά στην Υψηλή Πύλη. Εκεί, στην Κων/λη, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και με το ξέσπασμα της επανάστασης έρχεται στο Άργος. Το καλοκαίρι, όμως, φεύγει για την Ύδρα και από εκεί μεταβαίνει στην Ιταλία.

Στο Άργος εμφανίζεται και πάλι κατά την Δ΄ Εθνοσυνέλευση (1829) ως πληρεξούσιος. Έκτοτε αναπτύσσει έντονη πολιτική δράση. Επί Καποδίστρια έγινε μέλος του «Πανελληνίου», γραμματέας, μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου και γερουσιαστής. Επίσης, κατάρτισε πολλούς νόμους για το νεοσύστατο κράτος και εργάσθηκε για τη διοικητική διαίρεση της Πελοποννήσου.

Δολοφονήθηκε το 1851 στο σπίτι του ( οδό Λαμπρινίδου 7 ). Ήταν άγαμος. Ο πρωτότοκος γιος Ιωάννης είχε παντρευτεί την Ελένη Θεοδ. Βλάσση, αλλά ούτε αυτός απέκτησε παιδιά. Έτσι, η ιστορική οικογένεια του πατέρα τους Νικολάου Περούκα έσβησε από το Άργος. Οι Περουκαίοι δεν μπόρεσαν να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο το 1821. Η εξέγερση της πόλης έγινε από το Κονσολάτο του Σταματέλου Αντωνόπουλου, το οποίο αντιπολιτευόταν την Καγκελαρία των Περουκαίων. Η οικογένεια Περούκα ήταν παραγκωνισμένη.

Μάλιστα, οι Αργείοι τους είχαν κατηγορήσει για προδοσία, ότι τάχα είχαν στείλει μήνυμα στους Τούρκους με ένα καρβέλι ψωμί, που είχε μέσα ένα γράμμα, και θέλησαν να τους κάψουν τα σπίτια. Αυτό δείχνει ίσως ότι οι Περουκαίοι δεν ήταν αγαπητοί στους συμπολίτες τους.

.

.

Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1914-1924

 

Καταυλισμός  προσφύγων στην Θεσσαλονίκη κατά την περίοδο 1914 – 1918. 
Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1914-1924

.

Στραύκου Γεώργιου,

Εκπροσώπου Θρακικής Εστίας Εορδαίας

.

Κυρίες και κύριοι,

…………Με την εισήγηση μου αυτή, που δεν είναι επιστημονική εργασία, δεν προστρέχω σε ιστορικές, πολιτικές, πολιτιστικές λεπτομέρειες, θα προσπαθήσω να σας ενημερώσω από καταγραφές μαρτυριών ανθρώπων που έζησαν την Οδύσσεια του ξεριζωμού του ελληνικού στοιχείου από τις εστίες τους κυρίως από την Ανατολική Θράκη, κατά την περίοδο 1914-1924, την προσφυγοποίησή τους και την εγκατάσταση τους στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας καθώς και από προσωπικές μου εμπειρίες. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1914-1924

ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟ 1941

.

.

ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟ 1941

 .

 .

Στράτος Δορδανάς

 .

 .

Μια από τις πρώτες ενέργειες των γερμανικών στρατευμάτων, αμέσως μετά την εισβολή στην Ελλάδα, ήταν να διακηρύξουν, σε όλους τους τόνους, τα φιλικά αισθήματα που έτρεφαν για τον ελληνικό λαό. Έτσι, την ίδια ημέρα της εισόδου στη Θεσσαλονίκη, η Βέρμαχτ τοιχοκόλλησε στα κεντρικότερα σημεία της πόλης προκήρυξη, με την οποία τονίζονταν τα «φιλικά αισθήματα», η «αγάπη» και ο «θαυμασμός» που έτρεφαν οι Γερμανοί στρατιώτες για τον ελληνικό λαό. Η προκήρυξη έκλεινε με «αισιόδοξες υποσχέσεις», εξαρτώντας την ελευθερία και την πρόοδο της Ελλάδας και γενικότερα της Ευρώπης από την ήττα της Αγγλίας.

Τις αμέσως επόμενες ημέρες, η γερμανική στρατιωτική ηγεσία προχώρησε σε κινήσεις καλής θέλησης, με αποκορύφωμα τη διαταγή του Χίτλερ για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων Ελλήνων στρατιωτών. Στην πράξη, όμως, οι παραχωρήσεις αυτές έδωσαν τη θέση τους σε ένα πλήθος απαγορευτικών διατάξεων, η παράβαση των οποίων συνεπαγόταν αυστηρές κυρώσεις, στις οποίες περιλαμβάνονταν τα αντίποινα κατά του πληθυσμού. Ουσιαστικά, η αποφυγή ενεργειών που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως δολιοφθορές και η επιστροφή στις ειρηνικές ενασχολήσεις, αποτελούσαν τις προϋποθέσεις για το σεβασμό της ζωής και της περιουσίας των πολιτών από τη Βέρμαχτ.

Σύντομα, εμφανίστηκαν τα πρώτα προβλήματα στο ιδιόμορφο ειδύλλιο που έντεχνα προσπάθησε να καλλιεργήσει η γερμανική πλευρά. Έτσι, σχεδόν μια εβδομάδα μετά την είσοδο των Γερμανών στη Θεσσαλονίκη, έλαβαν χώρα οι πρώτες αντιγερμανικές ενέργειες, με το σχίσιμο των ανακοινώσεων που οι Αρχές Κατοχής είχαν τοιχοκολλήσει. Επίσης, τη νύχτα της 7ης Μαΐου 1941 σημειώθηκε και η πρώτη, τουλάχιστον καταγραμμένη στον ημερήσιο Τύπο της Θεσσαλονίκης, δολιοφθορά, με την ανατίναξη μιας αποθήκης πυρομαχικών στα Διαβατά. Μετά από το συμβάν αυτό, ο Γερμανός Φρούραρχος αναφέρθηκε, για πρώτη φορά, στην αρχή της συνυπευθυνότητας, προειδοποιώντας πως σε επανάληψη παρόμοιων περιστατικών «Θα συλληφθώσιν υπό των Γερμανικών στρατιωτικών αρχών ο Δήμαρχος ή ο Πρόεδρος Κοινότητος μετ’ αριθμού κατοίκων της περιφερείας και θα κρατηθώσιν μέχρις ανακαλύψεως του δράστου και υπαιτίου της καταστροφής»…..

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

..

Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

.

τής Π. Γκριζώνη

.

……….Η ΚΑΙΡΙΑ θέση τής Κύπρου στο σταυροδρόμι Ευρώπης – Ανατολής, η μυθολογική παραδοχή ότι στον τόπο αυτό γεννήθηκε η Αφροδίτη, θεά τής ομορφιάς, τού έρωτα και τής γονιμότητας και το πανέμορφο φυσικό της περιβάλλον, ανέδειξαν το νησί σε πρωταγωνιστή τής κοινωνικής πολιτικής και – κυρίως – πολιτιστικής εξέλιξης τής πλειονότητας των λαών τής Μεσογείου. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΜΝΗΜΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

.

.

 Πλατεία Αριστοτέλους

.

Δημιούργημα του πολεοδομικού σχεδίασμού της Επιτροπής Εμπράρ που λειτούργησε μετά την πυρκαγιά του 1917. Στη φωτογραφία της δεκαετίας του 195ο διακρίνονται:

  • Οι θερινοί κινηματογράφοι, Ζέφυρος, Ελληνίς, Ρίον, Ηλύσια και Ρεξ.
  • Το Ολύμπιον, κτίσμα του 1948-50, σε σχέδια του Ζακ Μοσέ…

Το ξενοδοχειακό συγκρότημα Ηλέκτρα ανεγέρθη στη δεκαετία του ’60.

.

.

Αντί πηγής: Ευχαριστώ τον καλό φίλο Κων. Νίγδελη για την πανέμορφη κασετίνα που φέρει τον τίτλο ”Θεσσαλονίκη 1912-2012: Ψηφίδες μνήμης” και, για την άδειά του προς δημοσίευση εικόνων.

.

.

.

ΤΑ ΤΣΕΛΙΓΚΑΤΑ ΤΩΝ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΩΝ

.

.

ΤΑ ΤΣΕΛΙΓΓΑΤΑ

..

..

ΤΑ ΤΣΕΛΙΓΚΑΤΑ ΤΩΝ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΩΝ

 .

Οι Έλληνες νομάδες ασχολούνταν μόνο με την κτηνοτροφία. Πότε ακριβώς άρχισαν να επιδίδονται σ’ αυτόν τον κλάδο, δεν έχει ερευνηθεί. Είναι, όμως, δεδομένο ότι τα ποίμνιά τους αποτελούνταν κυρίως από πρόβατα. Η ύπαρξή τους συνεπώς συνδέεται μ’ αυτό το είδος. Πότε και πώς εμφανίσθηκε το εξημερωμένο πρόβατο στον ελληνικό χώρο δεν είναι απολύτως εξακριβωμένο. Ο καθηγητής της Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, Γεώργιος Χουρμουζιάδης, που ενήργησε ανασκαφές σε πολλούς νεολιθικούς οικισμούς της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, διαπίστωσε ότι οι κάτοικοί τους εξημέρωσαν πρώτα το γουρούνι, κατόπιν πάπιες και αργότερα τα αιγοπρόβατα. Ποια οστά είναι γίδινα και ποια πρόβεια, δεν ξεχωρίζουν. Βέβαιο, όμως, είναι ότι τα αιγοπρόβατα εξημερώθηκαν στον ελληνικό χώρο πριν από 6.000-5.000 χρόνια.

Από τις εξετάσεις οστών που βρέθηκαν σε νεολιθικούς οικισμούς της Θεσσαλίας, οι αρχαιολόγοι συμπέραναν ότι το 85% από αυτά ανήκαν σε αιγοπρόβατα, το 10% σε γουρούνια και Το 5% σε βόδια. Ο Όμηρος αναφέρει το πρόβατο αρκετές φορές. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης, Ματίας Γκιόμι (Mateas Gyomi) γράψει: «Από την ομηρική περίοδο η κτηνοτροφία αιγοπροβάτων αποτελούσε σημαντικό κλάδο της ελληνικής οικονομίας».

Με την εξημέρωση μικρών ζώων η νεολιθική κοινωνία αύξησε τον πλούτο της. Διαθέτοντας μ’ αυτά ανά πάσα στιγμή τροφές, υψηλής μάλιστα θρεπτικής αξίας, απαλλάχθηκε από την καθημερινή αγωνία για την εξασφάλιση φαγητού με το κυνήγι θηραμάτων και με το ψάρεμα, που από εδώ και πέρα γίνονταν χρόνο με τον χρόνο συμπληρωματικά φαγώσιμα. Ο κτηνοτροφικός πλούτος συνέβαλε στο πέρασμα της νεολιθικής κοινωνίας σε νέο, υψηλότερου επιπέδου στάδιο οικονομικό και πολιτιστικό.

Το εξημερωμένο πρόβατο διαδόθηκε ευρύτερα και ταχύτερα από την εξημερωμένη γίδα. Δεν ήταν δυνατό να διατηρηθούν σχετικά στοιχεία, αλλά στο συμπέρασμα αυτό μπορεί να καταλήξει κανείς εξετάζοντας την πραγματικότητα. Το πρόβατο είναι από τη φύση του περισσότερο επιδεκτικό εξημέρωσης και διαβίωσης με τον άνθρωπο, από την ευφυέστερη, άτακτη και δύσπιστη προς κάθε άγνωστο και ξένο, γίδα. Γι’ αυτό και οι νομάδες απέφευγαν την γίδα και τις δυσκολίες που δημιουργούσε και προτιμούσαν να συγκροτούν αμιγές ποίμνιο προβάτων. Πρόβατα σε άγρια κατάσταση δεν απέμειναν στον ελληνικό χώρο. Άγριες γίδες, όμως, διαβιούν στον Ασπροπόταμο Καλαμπάκας, στην Πίνδο, στον Όλυμπο, στην Κρήτη και σε άλλες περιοχές. Προικισμένες από την φύση με την δυνατότητα να κινούνται σε απόκρημνες περιοχές, διαθέτουν ο προσόν της προσαρμογής σ’ αυτές και της αυτοπροστασίας από εχθρούς, που αδυνατούν να κινηθούν σε δυσπρόσιτα εδάφη (λύκος, αρκούδα κ.ά.). Για το πρόβατο, με την περιορισμένη δυνατότητα αντιμετώπισης των εχθρών του (λύκος, αρκούδα, αετός κ.ά.), η εξημέρωσή του αποτέλεσε την σωτηρία του. Θεωρείται βέβαιο ότι εξημερωμένα πρόβατα θα συναντούσαν στην βοσκή άλλα που θα παρέμειναν ακόμα σε άγρια κατάσταση, ‘α έρχονταν σε ευκαιριακό ζευγάρωμα και κάποια άγρια ‘α παρασέρνονταν στο ποίμνιο, εντασσόμενα σ’ αυτό. Οι ποιμένες ξέρουν ότι και στην εποχή μας οι γίδες, θηλυκές ή αρσενικές, ζευγαρώνουν ευκαιριακά κατά την βόσκηση με αντίστοιχες άγριες χωρίς, όμως, αυτές να εντάσσονται στο εξημερωμένο ποίμνιο.

.

.

.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο : www.e-istoria.com

,

,

[shortlink] : http://wp.me/p12k4g-1Z2

.

.

Ἑλληνικό Ἡμερολόγιο-Ἑλληνοϊστορεῖν