……….Σε αντίθεση με τις λεπτομέρειες και εκτενείς μαρτυρίες που διαθέτουμε για την ζωή και το έργο τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο θάνατος και η ταφή του είναι ακόμη κρυμμένα κάτω από το πέπλο τού σκοταδιού και ήδη από την Αρχαιότητα, οι αβέβαιες πληροφορίες, έπλεξαν ένα αξεδιάλυτο ως τώρα κουβάρι αντιφάσεων και υποθέσεων. Συνέχεια ανάγνωσης ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΘΑΝΑΤΟΣ→
Την εποχή όπου στο δυτικό τμήμα της Μεσογείου διεξαγόταν ο Β’΄Καρχηδονικός Πόλεμος (218-201 π.Χ.), στο ανατολικό η Ελλάδα ζούσε την φθορά τού Συμμαχικού Πολέμου (220-217 π.Χ.) ανάμεσα στην Αχαϊκή και στην Αιτωλική Συμπολιτεία και αντιμετώπιζε τις επεκτατικές βλέψεις τού βασιλιά τής Μακεδονίας Φιλίππου Ε΄.
Οι ελληνικές πόλεις-κράτη βρίσκονταν σε παρακμή. Οι Αθηναίοι είχαν εξελιχθεί σε κόλακες των ισχυρών, οι Αιτωλοί σε ληστές και τους Σπαρτιάτες κυβερνούσαν ηγέτες ο ένας χειρότερος από τον άλλον.Συνέχεια ανάγνωσης ΚΥΝΟΣ ΚΕΦΑΛΕΣ 197 π.Χ. – ΠΥΔΝΑ 168 π.Χ.→
Δώδεκα διαδοχικές εκδόσεις, εμπλουτισμένες συνεχώς με νεότερα δεδομένα, κυκλοφόρησαν πάνω στην ανθρωπολογική – εθνογενετική μελέτη των Ελλήνων. Βάση αυτού του έργου αποτελεί η διδακτορική διατριβή τού Άρη Ν. Πουλιανού, που εκπονήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας υπό την επίβλεψη του διάσημου καθηγητή Ανθρωπολογίας Γ. Φ. Ντεμπέτς.
Η έρευνα στηρίχθηκε στη μελέτη 70 ανθρωπολογικών γνωρισμάτων 3000 περίπου Ελλήνων πολιτικών προσφύγων του 1949 στην τ. Σοβιετική Ένωση. Τα γνωρίσματα αυτά (π.χ. ύψος σώματος, πλάτος προσώπου, χρώμα δέρματος, σχήμα ματιών), αντανακλούν με τη σειρά τους τις δομές των γονιδίων και του DNA. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ→
Μετάφραση από την ΜΑΡΙΑ ΡΑΛΛΗ – ΥΔΡΑΙΟΥ, Μ.Α. Κριτικής Θεωρίας, Ιστορικό – Αρχαιολόγο
Η Θρακολογία και η Μυκηνολογία είναι δυο κλάδοι των Ινδο-Ευρωπαϊκών Σπουδών ίσης αξίας για το θέμα ” ενδοσχέσεις ανάμεσα στους Πρωτο-Θράκες και στους Πρώτο- Έλληνες” εφ’ όσον αμφότεροι έζησαν στην ίδια γεωγραφική περιοχή. Ο καθηγητής ALEXANDER FOL ξεκίνησε μια διεθνή προσέγγιση στη Θρακολογία. Είδε ότι οι θησαυροί του θρακικού πολιτισμού δεν θα έπρεπε να περιοριστούν μόνον στις χώρες της Νότιας – Ανατολικής Ευρώπης αλλά να μοιραστούν με τα έθνη όλου του κόσμου. Σε μια σειρά από συνέδρια – το πρώτο έγινε το 1972- ο Α. FOL έκανε τη Θρακολογία ένα ζωτικό τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ευρώπης. Έτσι γεννήθηκε μια μοντέρνα, διεθνής επιστήμη στο Πρώτο Διεθνές Συνέδριο Θρακολογίας στη Σόφια.
Πριν από χρόνια, όταν υπήρχαν λιγότερα γλωσσολογικά και αρχαιολογικά στοιχεία, οι ερευνητές της Αρχαίας Θράκης έβγαλαν το συμπέρασμα ότι αυτά που είδαν στην περιοχή αυτή γύρω στα μέσα της πρώτης χιλιετίας π.Χ. και λίγο αργότερα, και τα οποία τους θύμιζαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό, ήταν κατάλοιπα του παρελθόντος. Υπέθεσαν ότι αυτά τα κατάλοιπα ή ενθυμήματα της Μυκηναϊκής εποχής στην Ελλάδα μπορεί να ήταν το αποτέλεσμα μιας πιθανής, αν και καθυστερημένης, επίδρασης των Μυκηναϊκών κέντρων επάνω στο Βορρά. Ιδιαίτερης σημασίας είναι το γεγονός ότι ανάμεσα στην Ανατολία και στη Νοτιο-Ανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της λεκάνης του Καυκάσου-Μαύρης θάλασσας, αναδύθηκε ένας σχετικά ενοποιημένος τελετουργικός και μυθολογικός συμβολισμός, ο οποίος και αποδεικνύεται από βασικά αντικείμενα και ζωομορφικές συνταυτίσεις: ο διπλός πέλεκυς και ο σταυρός ήταν συνδεδεμένα με τη λατρεία της Μητέρας-θεάς καθώς και με τη λατρεία των νεκρών. Μερικές φορές και η γυναικεία μορφή απεικονιζόταν με το σχήμα του σταυρού. Η Θράκη διατήρησε για πολύ καιρό την αρχαία σημασιολογία των κυριοτέρων μυθολογικών συμπλεγμάτων λατρείας αυτής της περιοχής: τα πουλιά και τα ελάφια, τις γυναικείες φιγούρες, το άλογο και το άρμα, τον ταύρο, κ.ά. Μεγάλης σημασίας ήταν τα μνημεία που χρονολογούνται έως την πρώτη χιλιετία π.Χ., όπως τα μεγαλιθικά μνημεία στο πρώτο μισό της χιλιετίας και ο θόλος και οι θολωτοί τάφοι στο δεύτερο μισό. Ολόκληρος ο μεγαλιθικός πολιτισμός είναι δυνατόν να ερμηνευτεί μόνον με την έννοια της λατρείας του Ήλιου…
H πόλη της Παλλάδος, από τις πρώτες, μαζί με την Aίγινα και την Kόρινθο, που υιοθέτησαν το αγαθό του νομισματοκοπείν – εφεύρημα των Eλλήνων και των Λυδών της Mικράς Aσίας γύρω στο 590-580 π.X.– θα εισέλθει δυναμικά στο προσκήνιο της νομισματοκοπίας των αρχαϊκών χρόνων για να διατηρήσει το προβάδισμα έως τα τέλη του ελληνιστικού κόσμου. Θαλασσοκράτειρα και λίκνο πολιτισμού.
Τις πρώτες εκδόσεις που αποδίδονται στο νομισματοκοπείο των Αθηνών αποτελούν τα λεγόμενα «εραλδικά νομίσματα» (Wappenmünzen, στη διεθνή ορολογία) και πιστεύεται ότι κυκλοφόρησαν επί Πεισιστρατιδών – ιδιαίτερα μάλιστα στα χρόνια του ιδρυτή της «τυραννίας» Πεισιστράτου (περ. 545-527 π.Χ.). Στην πλειονότητά τους είναι αργυρά δίδραχμα και υποδιαιρέσεις. Οι παραστάσεις των πρόσθιων όψεων περιλαμβάνουν αμφορέα, τρισκελίδα, γλαύκα, ημίτομο ίππου (αριθ. κατ. 127), κεφαλή βοός, αστράγαλο, τροχό (αριθ. κατ. 128), γοργόνεια, κτλ., θέματα δηλαδή που σχετίζονται με τη μυθολογία, το εμπόριο και το γεωργικό πλούτο της Αττικής. Οι οπίσθιες όψεις, κατά τη συνήθεια της εποχής, φέρουν έγκοιλο τετράγωνο (βλ. αριθ. κατ. 127, 128).
Στα τετράδραχμα που εκδίδονται αργότερα κατά το διάστημα περ. 527-510 π.X. και που αποδίδονται στον Iππία, δευτερότοκο γιο του Πεισιστράτου, απεικονίζεται γοργόνειον και κατά περίπτωση κεφαλή βοός ή ημίτομο λέαινας. Tώρα για πρώτη φορά εικονογραφείται και η οπίσθια όψη. Η κυκλοφορία των πρώτων αυτών σειρών (δίδραχμα και υποδιαιρέσεις, τετράδραχμα) κατά κανόνα δεν υπερβαίνει τα γεωγραφικά όρια του αθηναϊκού κράτους, αντικατοπτρίζοντας την ενδοστρεφή πολιτική της τυραννίας….
.
