.

.

ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΜΕΤΑΛΛΟΤΕΧΝΙΑ

 .

 .

Της Ρόζα Προσκυνητοπούλου

 .

Όταν μιλάμε για την αθηναϊκή τέχνη γενικά, συνήθως ανατρέχουμε στα κλασικά επιτεύγματα του 5ου κυρίως αι. π.X., τότε που στην πόλη της Παλλάδος όλα τα είδη τέχνης, ιδίως η μεγάλη γλυπτική και η αγγειογραφία, είχαν αγγίξει τον ύψιστο βαθμό δημιουργικής έκφρασης. H Aθήνα όμως είχε από παλιά αναπτύξει τις τέχνες, ίσως όχι σε τέτοιο επίπεδο, εφόσον σε κάποιες περιπτώσεις τα έργα των τεχνιτών της δεν φαίνεται να μπορούν να συναγωνιστούν, ως προς τη σύλληψη, την ποιότητα και τον αριθμό, εκείνα των «επαρχιακών» εργαστηρίων. Oι διαφορές, οι ομοιότητες και οι αλληλοεπιδράσεις των διαφόρων εργαστηρίων είναι φανερές σε πολλά είδη τέχνης, και βέβαια και στη μεταλλοτεχνία.

Tα αττικά εργαστήρια, τα οποία ήδη από τον 9ο αι. π.X. έχουν να επιδείξουν σημαντικές δημιουργίες σε πηλό, δεν ήταν δυνατό να υστερήσουν στην τέχνη της μεταλλουργίας. Aπό τον 8ο αι. π.X., και κυρίως στο β΄ μισό του αιώνα, μετέχουν και οι Aθηναίοι χαλκοπλάστες στην παραγωγή του χαρακτηριστικού είδους της εποχής, κύριου αναθήματος στα ιερά, δηλαδή των τριποδικών λεβήτων, των οποίων οι στρογγυλές λαβές διακοσμούνται με ανθρώπινες μορφές (πολεμιστές που θα κρατούσαν δόρυ, ηνιόχους), αλλά και με μυθολογικές μορφές και ζωάρια, κυρίως άλογα. Eιδώλια αλόγων, που ανήκαν στη διακόσμηση τριπόδων ή αποτελούσαν μεμονωμένες δημιουργίες, έχουν βρεθεί όχι μόνον στο ιερό της Aκρόπολης των Aθηνών, αλλά και σε άλλα ιερά, όπως στην Oλυμπία, τους 7ελφούς, το Άργος κ.α.

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

.

.

ΕΥΡΙΠΙΔΗ «ΑΡΧΕΛΑΟΣ» Ο ΜΑΚΕΔΩΝ

Από τον τραγικό μύθο στην ιστορική αλήθεια

και στην ποιητική διδαχή.

.

του ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΧ. ΜΠΑΡΜΠΑ

Δρ. Φ., Επ. Σχολικού Συμβούλου Μ.Ε.

.

Ο Ευριπίδης δίδαξε για τελευταία φορά τραγωδίες του στην Αθήνα το 408 π.Χ.. Αμέσως μετά τη διδασκαλία του «Ορέστου» φεύγει, πικραμένος από τους συμπολίτες του, για την αυλή του βασιλιά της Μακεδονίας Αρχελάου, ο οποίος βασίλευσε από το 413 έως το 399 π.Χ. και έδωσε αίγλη στο βασίλειό του.

Κατά τη σύντομη παραμονή του στη Μακεδονία ο Ευριπίδης έγραψε μερικές τραγωδίες του, ποικίλου περιεχομένου, όπως τις περίφημες «Βάκχες» του και τη γνωστή μας «Ιφιγένεια την εν Αυλίδι», που διδάχτηκαν στην Αθήνα μετά το θάνατο του ποιητή. Επίσης έγραψε και μια τριλογία με τις τραγωδίες «Τήμενος», «Τημενίδαι» και «Αρχέλαος», που την αφιέρωσε στον ομώνυμο προς τον ήρωα της τρίτης τραγωδίας βασιλιά της Μακεδονίας, ο οποίος φιλοξενούσε τον ποιητή.

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

.

.

Ένδυση

 .

Στη συνέχεια θα περιγράψουμε τούς βασικούς τύπους των ελληνικών ενδυμάτων. Σε αντίθεση με τα ενδύματα της μινωικής-μυκηναϊκής περιόδου (ιδιαίτερα δε τα γυναικεία, όπως φούστες με βολάν, φορέματα και μπλούζες με χειρίδες, τα οποία προϋποθέτουν ράψιμο και ειδικό κόψιμο),τουλάχιστον από την αρχαϊκή εποχή κι έπειτα —γιατί κατά τη γεωμετρική εποχή οι παραστάσεις είναι πολύ σχηματοποιημένες για να μπορούμε να κάνουμε ακριβείς αναπαραστάσεις— τα ενδύματα είχαν ως βάση ένα ύφασμα σε ορθογώνιο σχήμα, έτσι ακριβώς όπως έβγαινε από τον αργαλειό ή, αν δεν έφτανε το πλάτος του, περισσότερα κομμάτια υφάσματος ραμμένα μαζί. Για το γυναικείο ένδυμα, τον μάλλινο πέπλο —την εσθήτα Δωρίδα του Ηροδότου (V, 87)— το ορθογώνιο ύφασμα δεν χρειαζόταν να ραφτεί. Κατ’ αρχάς διπλωνόταν στο ένα τρίτο περίπου του ύψους του μια φορά προς τα έξω, σχηματίζοντας έτσι έναν υφασμάτινο όγκο, το απόπτυγμα, που έπεφτε προς τα έξω στην πλάτη και το στήθος….
.
.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.