.

.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ

.

Τα κείμενα που ακολουθούν αποτελούν ένα ελάχιστο κομμάτι από το υπέροχο βιβλίο «συμβολαί εις την διγλωσσίαν των Μακεδόνων» με υπότιτλο «εκ συγκρίσεως της σλαβοφανούς μακεδονικής γλώσσης προς την ελληνικήν».

Στα κείμενα αυτά λοιπόν θα βρείτε μια πανάρχαια γλώσσα, η οποία δεν είναι άλλο από ένα ελληνικότατο ιδίωμα, αλλά και πόσο βαθιά επηρέασε την γλώσσα άλλων λαών, όπως τονίζουμε στον τίτλο που δώσαμε.

.
.

Ακολούθησε τον σύνδεσμο

.
.
.

.

.

ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΜΕΤΡOΥ ΣΤΟ

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΦΟΛΚΛΟΡ

 .

Αποσπάσματα από τη μελέτη και ανακοίνωση τού Βουλγάρου μουσικολόγου κ. Στογιάν Μπούντζεφ.

—«Η προφορική παράδοση, από πατέρα σε γυιό, είναι δυναμικός παράγων μεταφοράς ανάμεσα στους αιώνες. Έτσι μέσα στα λαϊκά μας τραγούδια και χορούς βρίσκομε ίχνη από αρχαίες κλίμακες, αρχαία μέτρα ποιητικά και μουσικά, πού μεταδόθηκαν ανάμεσα στους αιώνες, παρόλες τις αλλαγές και παραλλαγές και διαφοροποιήσεις, φυσικές ανάλογα με τις διάφορες καταστάσεις και περιπτώσεις πού διεμόρφωσαν τούς λαούς…».

—«Υπάρχουν, στη λαϊκή μας μουσική, ίχνη από πολλές κλίμακες τής αρχαιότητας: αιολική, δωρική, ιωνική. λυδική κλπ. Το ίδιο και ρυθμοί»… «Στις αρχαίες γλώσσες — ελληνικά, ρωμαϊκά, σανσκριτικά — το μουσικό μέτρο είχε τη βάση στο ποιητικό μέτρο».

—«Βλέπει κανείς σαφώς, στα έργα των αρχαίων θεωρητικών και συγγραφέων, ότι το ποιητικό μέτρο, στις αρχές του, δεν διέφερε καθόλου από το μουσικό μέτρο και ό ρυθμός τής μουσικής των αρχαίων μελωδιών ήτανε καθωρισμένος από τα μέτρα τού ποιητικού κειμένου: στην ποιητική προφορά υπήρχαν οι μακρές συλλαβές και οι βραχείες, και οι μακρές είχαν τη διπλή αξία και διάρκεια των βραχειών…».

«…Βεβαίως οι γλώσσες αλλοιώνονται, αλλά το ρυθμικό μέτρο παραμένει στον οργανοπαίκτη ή και στον χορευτή, και γίνεται πια ένα στερεότυπο πάνω στο οποίο δημιουργεί άλλες μελωδίες, και ό τραγουδιστής άλλα τραγούδια, τα οποία ακολουθεί ό χορευτής. Και έτσι ή παράδοση τα μεταφέρει από μέρος σε μέρος, από τόπο σε τόπο, όπου ανάλογα με τη γλώσσα πού μιλούνε, προσαρμόζονται στο ρυθμικό μέτρο. Και είναι φυσικό, γιατί ή μουσική δεν χρειάζεται γλώσσα για να μείνει στο μνημονικό τού καθενός».

—«…Βλέπομε ότι οι μελωδίες τής αρχαιότητος δανειζόντουσαν τον ρυθμό τους από το ποιητικό μέτρο και ότι, π.χ. ένα παιωνικό τετράμετρο, όπως αυτό των Ευμενίδων τού Αισχύλου: «Καταφέρω ποδός άκμαν σφαλερά γάρ ταχυδρόμοις» (5/8 ή 5/4, αναλόγως με την ταχύτητα τής εκτελέσεως) θα γεννούσε ένα «μουσικό ρυθμό» τού ιδίου είδους, πού θα μπορούσε να υπάρξει ανεξάρτητα από τα λόγια και τις συγκεκριμένες μελωδίες. Ένας ρυθμός πού θα γινότανε πια αυτοτελής και πάνω στον οποίο χιλιάδες άλλα τραγούδια θα μπορούσαν να προσαρμοσθούν…». ….

.
.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

.

.

ΤΑΦΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

.

ΤΑΦΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΟΛΙΘΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

Το αρχαιότερο ανθρωπολογικό λείψανο στο Αιγαίο είναι το κρανίο που αποκαλύφθηκε στο σπήλαιο των Πετραλώνων, στη Βόρεια Ελλάδα. Παρά το ότι οι συνθήκες εύρεσης και χρονολόγησής του παραμένουν προβληματικές (χρονολογείται στο 160,000-240,000 π.Χ.) τέτοιου είδους κατάλοιπα (π.χ. ευρήματα από τη θέση Atapuerca στην Ισπανία, > 300.000 π.Χ.) αποτελούν τις κύριες πηγές πληροφόρησης για την πρακτική ταφής για αυτή την περίοδο. Μόνο κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική υπάρχουν παραδείγματα ταφών, με ίχνη προσφορών (λίθινα εργαλεία). Αυτές προέρχονται από λίγες σε αριθμό θέσεις όπως τα σπήλαια της Θέοπετρας, Θεσσαλίας και Απήδημα Πελοπoννήσου.

ΤΑΦΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΕΣΟΛΙΘΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

Νεκροταφεία και Ταφικές Πρακτικές

Σημαντικές ενδείξεις ταφών προέρχονται από το σπήλαιο Φράγχθι στην Πελοπόννησο και από το σπήλαιο Θεόπετρα στη Θεσσαλία. Στο σπήλαιο Φράγχθι, κατά την Νεώτερη Νεολιθική Περίοδο, επιλέχθηκε σημείο, κοντά στην είσοδο, για την ταφή επτά ενηλίκων και δύο νηπίων. Άλλα σκελετικά λείψανα αποτέθηκαν αργότερα σε αβαθείς κοιλότητες οι οποίες καλύπτονταν με πέτρες. Πιθανόν συνοδεύονταν από κτερίσματα. Ίχνη καύσης νεκρών προέρχονται από την ίδια θέση.

ΤΑΦΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΝΕΟΛΙΘΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

Ταφικές Πρακτικές

Για την Νεολιθική Περίοδο δεν υπάρχουν ακόμη αρκετές πληροφορίες αναφορικά με την πρακτική και τα έθιμα ταφής. Έως σήμερα επισημαίνονται τρεις διαφορετικές πρακτικές ταφής:

1. Ταφές στο εσωτερικό κατοικημένων χώρων: κυρίως για νήπια, ανήλικους και γυναίκες (π.χ., σπήλαιο Φράγχθι, Κνωσός, Σέσκλο Θεσσαλίας, Νέα Νικομήδεια στη βόρεια Ελλάδα κλπ). Λαμβάνουν χώρα σε απλούς λάκκους, εκτός των οικιών ή πιο σπάνια στο εσωτερικό αυτών, στο έδαφος. Πρόκειται για την πιο συνηθισμένη πρακτική ταφής αυτής της περιόδου.

2. Καύση των νεκρών σε επιλεγμένη θέση, εκτός των ορίων του οικισμού. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της θέσης Σουφλί Μαγούλα, στη Θεσσαλία, το οποίο χρονολογείται στην 6η χιλιετία π.Χ. (Gallis 1982). Η καύση των νεκρών έγινε πυρές κυκλικού σχήματος. Οι νεκροί ενταφιάστηκαν σε αβαθείς κοιλότητες. Τα αγγεία αποτελούν τα συνήθη κτερίσματα των λειψάνων.

3. Κατά την ανακομιδή φυλάσσονται κρανία και επιλεγμένα μέρη του σώματος (π.χ., Πρόδρομος, Θεσσαλία). Η πρακτική αυτή συναντάται και κατά την Ύστερη Νεολιθική Περίοδο.

Η έλλειψη αρχαιολογικών ενδείξεων αναφορικά με τις συλλογικές ταφές στην Πρώιμη Νεολιθική Περίοδο και οι λιγοστές ενδείξεις ταφικών εθίμων (π.χ. προσανατολισμός σώματος, κτερίσματα κλπ) σε περιπτώσεις ταφών εντός των οικισμών δικαιολογεί την υπόθεση ότι τα παραπάνω παραδείγματα θα πρέπει να γίνουν αντιληπτά ως εξαιρέσεις και όχι σαν καθεστώς καθώς αφορούν «άτομα τα οποία δεν αντιπροσωπεύουν τυπικά δείγματα ταφών…κυρίως γιατί δεν έχουν συμπληρώσει την απαιτούμενη ηλικία ή δεν έχουν την κατάλληλη θέση στο κοινωνικό σύνολο» (Perles 2001:277, 279). Είναι πιθανό ότι η πλειονότητα του πληθυσμού δεν ενταφιάζονταν εντός ή κοντά σε οικίες. Ωστόσο, σύμφωνα με τις περιπτώσεις 2 και 3, ποσοστό των εκλιπόντων θα συνδέονταν άμεσα με τη ταυτότητα ολόκληρης της κοινότητας και την ομόνοια μεταξύ των ζώντων.

Νεκροταφεία

Νεκροταφεία της Ύστερης Νεολιθικής περιόδου έχουν αποκαλυφθεί σε διάφορες περιοχές. Σε πολλή καλή κατάσταση βρίσκεται το νεκροταφείο στην θέση Κεφάλα, στην Κέα (Κυκλάδες) και στη θέση Θαρρούνια στην Εύβοια. Και στις δύο περιπτώσεις οι τάφοι είναι κτιστοί ή λιθοπερίβλητοι με τοιχώματα επενδυμένα εσωτερικά με μικρές πέτρες και καλυμμένοι από πλάκες. Οι ταφές είναι ατομικές ή πολλαπλές. Αγγεία από πηλό και από μάρμαρο τοποθετούνται δίπλα στο σώμα. Η καύση των νεκρών συνεχίζεται και κατά την Ύστερη Νεολιθική περίοδο (π.χ. Πλατιά Μαγούλα Ζάρκου, Σουφλί, Θεσσαλία. Gallia 1982). ….

.
.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.
.
.