.
Τραμ
Φωτογραφία των αρχών τού 20ου αιώνα με τη λήψη να έγινε στο ύψος τής οδού Αγίας Σοφίας. Διακρίνεται ο Λ. Πύργος και το ιππήλατο τραμ τής εποχής. Συνέχεια ανάγνωσης ΜΝΗΜΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΤΟ ΤΡΑΜ
Όλα τα άρθρα του/της ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Η ΡΩΜΑΪΚΗ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ
.
.
Η Ρωμαϊκή Καππαδοκία
.
Ή άνατολικώτατη χώρα τής Μ. Ασίας, Ν. τού Πόντου και Β. τής Κιλικίας, οριζόταν Δ. μέχρι τήν έρημο τής Λυκαονίας και Α. μέχρι τον άνω ρου τού Ευφράτη. Το νότιο τμήμα της, Περί τον Ταύρο, ονομαζόταν Καταονία. Χώρος σύνθεσης τού ελληνοϊρανικού πολιτισμού χειραφετήθηκε πολύ νωρίς από τούς Επιγόνους. Το α’ μισό τού 3ου αι. π.Χ. ό ευγενής Άριαράθης ίδρυσε αυτόχθον βασίλειο. Ο εξελληνισμός και οι καλές σχέσεις με τή Ρώμη υπήρξαν μόνιμη επιλογή των διαδόχων του. Το 36 π.Χ. ό ‘Αντώνιος έδωσε το βασίλειο στον φίλο του Αρχέλαο και στη συνέχεια ό Αύγουστος τού παραχώρησε τμήματα τής Τραχείας Κιλικίας και τής Μικράς Αρμενίας. Το 17 μ.Χ., επί Τιβερίου έγινε ρωμαϊκή Επαρχία, πλήρως εξελληνισμένη πια αφού ακόμη κι οι μικρές εβραϊκές κοινότητες ήσαν ελληνόφωνες. Η γεωγραφική της απομόνωση από τον ελληνορωμαϊκό κόσμο αντισταθμιζόταν από τή στρατηγική της Θέση, στο ανατολικό σύνορο. Η οικονομία της βασιζόταν στην κτηνοτροφία, τήν ιπποτροφία και τον ορυκτό πλούτο. Οι δέκα στρατηγίες τού παλαιού Βασιλείου (Γαρσαυρίτις, Τυανίτις, Κιλικία, Καταονία, Μελιτίνη, Μοριμηνή, Χαμανηνή, Σαραουηνή, Λαουϊανσηνή, Σαργαραυσηνή) και ή εύφορη και στρατηγική περιοχή των Κυβίστρων πού τής προσέθεσε ό Πομπήϊος αποτέλεσαν τις ένδεκα αρχικές επαρχίες τής ρωμαϊκής Καππαδοκίας.
Η φυλετική πολιτική οργάνωση και ό συγκεντρωτισμός (‘’αρχιδιοικητής” και “στρατηγοί”) διατηρήθηκαν ενώ ή χώρα έγινε κέντρο στρατολόγησης δούλων. Ο αστικός βίος ήταν ανύπαρκτος με εξαίρεση κάποιες πόλεις, κυριώτερες των οποίων τα Κύβιστρα, τα Τύανα-Ευσέβεια προς Ταύρω και το Μάζακα-Ευσέβεια προς Αργαίω. Η τελευταία, γνωστή αργότερα ως Καισάρεια, είχε υιοθετήσει το νομοθετικό σύστημα τού Χαρώνδα και ήταν ή πρωτεύουσα τού Κοινού…..
.
.
Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ
.
.
.
ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ – ΠΡΟΥΣΑ
.
Προύσα
.
……….Έδρα Βιλαετίου με 90.000 κατοίκους στις αρχές τού 20ου αιώνα. Συνέχεια ανάγνωσης ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ – ΠΡΟΥΣΑ
ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ – ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ (+7/3/1957)
.
.
……….Ο Στυλιανού Μιλτιάδης γεννήθηκε στο χωριό Τάλα, τής επαρχίας Πάφου, στις 16 Ιουνίου 1937. Έπεσε μετά από μάχη στις 7 Μαρτίου 1957, μεταξύ των χωριών Τάλας και Κισσόνεργας. Γονείς του οι Στυλιανός Λεωνίδα και Μελπομένη Στυλιανού. Αδέλφια: Παναγιώτης, Ανδρούλα, Μαρούλα, Στέφανος, Ελένη και Ευφροσύνη. Συνέχεια ανάγνωσης ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ – ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ (+7/3/1957)
1907-1908 ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΘΡΑΚΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
,
,
1907 1908 ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΘΡΑΚΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
.
……….Το έπος του θρακικού αγώνα, στις απαρχές του 20ού αιώνα, παρέμεινε άγνωστο, κυριολεκτικά στην σκιά του μακεδονικού αγώνα, τον οποίο καθαγίασε η θυσία του Παύλου Μελά, αλλά και η πολυάριθμη συμμετοχή αγωνιστών από την ελεύθερη και την υπόδουλη Ελλάδα. Ωστόσο και ο Θρακικός Αγώνας, είχε τις μεγάλες στιγμές του, αλλά και τις μεγάλες προσωπικότητες που εργάσθηκαν γι’ αυτόν. Συνέχεια ανάγνωσης 1907-1908 ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΘΡΑΚΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21 – ΠΕΡΡΟΥΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
.
.
Περούκας ή Μπερούκας Ιωάννης (†1821)
.
Πρωτότοκος γιος του Νικ. Περούκα από το Άργος και εθνομάρτυρας. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αναγνωσταρά το 1819. Παραμονές της επανάστασης οι Τούρκοι κάλεσαν τους άρχοντες και αρχιερείς της Πελοποννήσου στην Τρίπολη. Πολλοί απ’ αυτούς ανυποψίαστοι υπάκουσαν και πήγαν. Ανάμεσά τους ήταν και ο Ι. Περούκας, ο οποίος μετέβη στην Τρίπολη μαζί με το δεσπότη Αργοναυπλίας Γρηγόριο Καλαμαρά και ρίχτηκαν στη φυλακή μαζί με τους άλλους. Οι Τούρκοι έλπιζαν πως φυλακίζοντας τις κεφαλές, οι Έλληνες δεν θα επαναστατούσαν. Ακολούθησε η πολιορκία της Τριπολιτσάς και μέχρι την άλωσή της (23 Σεπτ. 1821) οι περισσότεροι από τους φυλακισμένους πέθαναν από τις στερήσεις και τις κακουχίες, γιατί ήταν άθλιες οι συνθήκες διαβίωσής τους.
Τους είχαν ρίξει σε μια υπόγεια υγρή φυλακή και τους είχαν περάσει αλυσίδες στο κορμί. Ο Ι. Περούκας, επιστρέφοντας στο Άργος μετά την άλωση της Τριπολιτσάς, πέθανε από εξάντληση στον Αχλαδόκαμπο.
Οι οικογένεια Περούκα μνημονεύεται από τα μέσα του 17ου αι. με γενάρχη κάποιον Γιαννάκη Περούκα. Δισέγγονος του Γιαννάκη ήταν ο Νικόλαος Περούκας, ο οποίος εκτός από τον Ιωάννη, είχε δύο άλλους γιους, το Χαράλαμπο και το Δημήτρη, και μια κόρη, την Ευδοκία την οποία παντρεύτηκε ο Δημ. Ζαΐμης, από την Κερπινή Καλαβρύτων το 1796. Ο Χαράλαμπος, ο οποίος είχε μυηθεί επίσης στη Φιλική Εταιρεία, ήταν έμπορος και είχε μαγαζιά στο Άργος και στην Πάτρα, τα οποία λεηλάτησαν οι Τούρκοι με το ξέσπασμα της επανάστασης. Έγινε μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας και το 1823 Υπουργός Οικονομικών. Πέθανε άγαμος το 1824.
Ο Δημήτριος, ο πιο μικρός, ήταν ο επιφανέστερος. Είχε σπουδάσει οικονομικές επιστήμες και ήταν πολύ μορφωμένος. Μιλούσε τούρκικα, γαλλικά, και ιταλικά. Από το 1812 μέχρι το 1821 χρημάτισε βεκίλης στην Πόλη, δηλαδή αντιπρόσωπος του Μοριά στην Υψηλή Πύλη. Εκεί, στην Κων/λη, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και με το ξέσπασμα της επανάστασης έρχεται στο Άργος. Το καλοκαίρι, όμως, φεύγει για την Ύδρα και από εκεί μεταβαίνει στην Ιταλία.
Στο Άργος εμφανίζεται και πάλι κατά την Δ΄ Εθνοσυνέλευση (1829) ως πληρεξούσιος. Έκτοτε αναπτύσσει έντονη πολιτική δράση. Επί Καποδίστρια έγινε μέλος του «Πανελληνίου», γραμματέας, μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου και γερουσιαστής. Επίσης, κατάρτισε πολλούς νόμους για το νεοσύστατο κράτος και εργάσθηκε για τη διοικητική διαίρεση της Πελοποννήσου.
Δολοφονήθηκε το 1851 στο σπίτι του ( οδό Λαμπρινίδου 7 ). Ήταν άγαμος. Ο πρωτότοκος γιος Ιωάννης είχε παντρευτεί την Ελένη Θεοδ. Βλάσση, αλλά ούτε αυτός απέκτησε παιδιά. Έτσι, η ιστορική οικογένεια του πατέρα τους Νικολάου Περούκα έσβησε από το Άργος. Οι Περουκαίοι δεν μπόρεσαν να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο το 1821. Η εξέγερση της πόλης έγινε από το Κονσολάτο του Σταματέλου Αντωνόπουλου, το οποίο αντιπολιτευόταν την Καγκελαρία των Περουκαίων. Η οικογένεια Περούκα ήταν παραγκωνισμένη.
Μάλιστα, οι Αργείοι τους είχαν κατηγορήσει για προδοσία, ότι τάχα είχαν στείλει μήνυμα στους Τούρκους με ένα καρβέλι ψωμί, που είχε μέσα ένα γράμμα, και θέλησαν να τους κάψουν τα σπίτια. Αυτό δείχνει ίσως ότι οι Περουκαίοι δεν ήταν αγαπητοί στους συμπολίτες τους.
.
.
.