.
.
*Πυρρίχη (η). Χορευτικό αγώνισμα με στρατιωτικό χαρακτήρα. Ήταν ένοπλος (ενόπλιος) χορός, γνωστός με το όνομα πυρρίχιος και αποτελούσε ένα είδος ενόπλιου πολεμικού χορού. Χορευόταν από παιδιά, έφηβους και άνδρες, αλλά και από γυναίκες (βλ. πιο κάτω). Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΥΡΡΥΧΕΙΟΣ
.
.
.
Ή άνατολικώτατη χώρα τής Μ. Ασίας, Ν. τού Πόντου και Β. τής Κιλικίας, οριζόταν Δ. μέχρι τήν έρημο τής Λυκαονίας και Α. μέχρι τον άνω ρου τού Ευφράτη. Το νότιο τμήμα της, Περί τον Ταύρο, ονομαζόταν Καταονία. Χώρος σύνθεσης τού ελληνοϊρανικού πολιτισμού χειραφετήθηκε πολύ νωρίς από τούς Επιγόνους. Το α’ μισό τού 3ου αι. π.Χ. ό ευγενής Άριαράθης ίδρυσε αυτόχθον βασίλειο. Ο εξελληνισμός και οι καλές σχέσεις με τή Ρώμη υπήρξαν μόνιμη επιλογή των διαδόχων του. Το 36 π.Χ. ό ‘Αντώνιος έδωσε το βασίλειο στον φίλο του Αρχέλαο και στη συνέχεια ό Αύγουστος τού παραχώρησε τμήματα τής Τραχείας Κιλικίας και τής Μικράς Αρμενίας. Το 17 μ.Χ., επί Τιβερίου έγινε ρωμαϊκή Επαρχία, πλήρως εξελληνισμένη πια αφού ακόμη κι οι μικρές εβραϊκές κοινότητες ήσαν ελληνόφωνες. Η γεωγραφική της απομόνωση από τον ελληνορωμαϊκό κόσμο αντισταθμιζόταν από τή στρατηγική της Θέση, στο ανατολικό σύνορο. Η οικονομία της βασιζόταν στην κτηνοτροφία, τήν ιπποτροφία και τον ορυκτό πλούτο. Οι δέκα στρατηγίες τού παλαιού Βασιλείου (Γαρσαυρίτις, Τυανίτις, Κιλικία, Καταονία, Μελιτίνη, Μοριμηνή, Χαμανηνή, Σαραουηνή, Λαουϊανσηνή, Σαργαραυσηνή) και ή εύφορη και στρατηγική περιοχή των Κυβίστρων πού τής προσέθεσε ό Πομπήϊος αποτέλεσαν τις ένδεκα αρχικές επαρχίες τής ρωμαϊκής Καππαδοκίας.
Η φυλετική πολιτική οργάνωση και ό συγκεντρωτισμός (‘’αρχιδιοικητής” και “στρατηγοί”) διατηρήθηκαν ενώ ή χώρα έγινε κέντρο στρατολόγησης δούλων. Ο αστικός βίος ήταν ανύπαρκτος με εξαίρεση κάποιες πόλεις, κυριώτερες των οποίων τα Κύβιστρα, τα Τύανα-Ευσέβεια προς Ταύρω και το Μάζακα-Ευσέβεια προς Αργαίω. Η τελευταία, γνωστή αργότερα ως Καισάρεια, είχε υιοθετήσει το νομοθετικό σύστημα τού Χαρώνδα και ήταν ή πρωτεύουσα τού Κοινού…..
.
.
..
.
τής Π. Γκριζώνη
.
……….Η ΚΑΙΡΙΑ θέση τής Κύπρου στο σταυροδρόμι Ευρώπης – Ανατολής, η μυθολογική παραδοχή ότι στον τόπο αυτό γεννήθηκε η Αφροδίτη, θεά τής ομορφιάς, τού έρωτα και τής γονιμότητας και το πανέμορφο φυσικό της περιβάλλον, ανέδειξαν το νησί σε πρωταγωνιστή τής κοινωνικής πολιτικής και – κυρίως – πολιτιστικής εξέλιξης τής πλειονότητας των λαών τής Μεσογείου. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
.
.
.
Με τέτοια έργα βεβαιωνόμαστε πόσο βαθιά και πλατιά υπήρξε ή ανανεωτική πνοή της κλασσικής γενεάς ωστόσο εκεί όπου συγκεντρώνεται, κατά μοναδική συγκυρία, όλο το απαράμιλλο θησαύρισμα της Αττικής αρχιτεκτονικής των κλασσικών χρόνων είναι ο ιερός βράχος της Ακροπόλεως. τα παλαιά κτίρια των αρχαϊκών χρόνων και ο ναός της Παρθένου, που είχε αρχίσει ύστερα από τον Μαραθώνα (490 π.Χ.), είχαν πυρποληθεί και καταστραφεί από τους Πέρσες. Πιστοί, φαίνεται, στον όρκο τους οι Αθηναίοι δεν επιχείρησαν την αποκατάσταση των κατεστραμμένων ναών, ως τη στιγμή που ο Περικλής, με την έκκληση του για την ανοικοδόμηση των Ιέρων της Ελλάδος, δείχνει τις μεγαλόπνοες τάσεις του.
Όλα τα οικοδομήματα που υψώνονται από το 447 π.Χ. ως το 406 π.Χ. στην Ακρόπολη, ο Παρθενών, τα Προπύλαια, ο ναός της Αθηνάς Νίκης, το Ερεχθείο, πρέπει να υποθέσουμε ότι προγραμματίσθηκαν από τον Περικλή και το επιτελείο του με βάση ένα ενιαίο «χωροταξικό» σχέδιο. Από το καλλιτεχνικό επιτελείο του Περικλέους γνωρίζουμε τα ονόματα των αρχιτεκτόνων Ικτίνου, Μνησικλέους και Καλλικράτους, καθώς και του Φειδία, που ήταν γλύπτης, αλλά είχε πολύ μεγαλύτερη δικαιοδοσία κατά τον Πλούταρχο, στην οικοδόμηση του Παρθενώνος ήταν «πάντων επίσκοπος». Αυτή η θέση του εξηγεί ίσως τόσο την ασυνήθιστη σχεδίαση του Παρθενώνος, όσο και την ανορθόδοξη προσθήκη της ζωφόρου, όπως και το μοναδικό φαινόμενο ότι οι 92 μετόπες του είχαν όλες ανάγλυφη διακόσμηση.
Ό Παρθένων αποτελεί το λαμπρό μνημείο της αθηναϊκής πολιτείας του Περικλέους και όπως εκείνη κατόρθωσε να φθάσει σε μιαν ανεπανάληπτη έκφραση της δημοκρατίας, έτσι και αυτό υψώνεται μοναδικό και ανεπανάληπτο. Γιατί ο ναός αυτός αφιερώνεται σε μια θεότητα, την Αθηνά, που αποτελεί κατά κάποιο τρόπο την αποθέωση της αθηναϊκής πολιτείας ή καλύτερα τη θεϊκή ουσία της ή μορφή της Παρθένου είναι άρρηκτα και υποστασιακά δεμένη με την Αθηνά και ο οίκος της λατρείας της, όπως τον οραματίστηκε ο Περικλής και οι σύμβουλοί του, αποτελεί τη λαμπρή προβολή του μεσουρανήματος του ίδιου του κράτους που την έχει «αρχηγό»…..
.
.
.
.
.
.
.
Ο Ιέρων των Συρακουσών ως ηγεμών πανελληνίου κύρους.
Η συμβολή του Πινδάρου
.
.
Αντώνιος Β. Βράκας
.
Ο Ιέρων είχε την εξουσία στις Συρακούσες για 12 σχεδόν έτη, από το 478/7 π.Χ., όταν διαδέχθηκε τον αδελφό του Γέλωνα, έως το 467/6 π.Χ., οπότε υπέκυψε στην χρόνια ασθένειά του. Μέσα σε αυτό το διάστημα διακρίθηκε στον πολιτικό και στον αθλητικό στίβο: κατετρόπωσε τους Ετρούσκους στην Κύμη της Κάτω Ιταλίας το 474 π.Χ. και τον Θρασυδαίο του Ακράγαντος το 472 π.Χ. Κέρδισε αρκετές πρωτιές στους Ολυμπιακούς και στους Πυθικούς Αγώνες.
Στόχος του ήταν να εδραιώσει την προσωπική του εξουσία στις Συρακούσες, να διατηρήσει την ηγεμονία της πόλεώς του στην ΝΑ Σικελία (την οποία κληροδότησε ο Γέλων), αλλά και να την διευρύνει κηδεμονεύοντας όσες περισσότερες πόλεις του νησιού και της Κάτω Ιταλίας μπορούσε. Προσωπικά πιστεύουμε ότι οι φιλοδοξίες του δεν ετερματίζοντο στα παραπάνω, αλλά ότι έφταναν μέχρι του σημείου να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των Ελλήνων ηγεμόνων όλου του ελληνικού κόσμου. Το αν το επέτυχε ή όχι είναι ζήτημα που υπερβαίνει τους στόχους της παρούσης εργασίας. Την ανωτέρω άποψή μας για την φιλοδοξία πρωτείου εκ μέρους του Ιέρωνος την στηρίζουμε στα εξής:
1. Τα ελληνικά κράτη της Σικελίας από το 480 π.Χ. κ. εξ. πλεονεκτούσαν έναντι των ελλαδικών στο ότι διέθεταν εδάφη πλουσιότερα και στο ότι δεν χρειάστηκε να πολεμήσουν με τους ξένους εχθρούς τους για πολλές δεκαετίες (με εξαίρεση την ναυμαχία της Κύμης που διεξήχθη εκτός Σικελίας). Αυτό συνέβαλε στην συσσώρευση πλούτου και στην γιγάντωση της αυτοπεποίθησης της ηγετικής ομάδος των Σικελιωτών, ιδιαίτερα δε των Δεινομενιδών….
.
.
.
.
Συντομευμένος σύνδεσμος : http://wp.me/p12k4g-1Y5
.
,
.
.
.
του Ευάγγελου Αλμπανίδη καθηγητή Φυσικής Αγωγής του ΔΠθ
.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ο χώρος που φέρει το όνομα Θράκη από τους αρχαιότατους ακόμη χρόνους δεν είχε σαφή και καθορισμένα όρια. Στην έρευνά μας η Θράκη εξετάζεται με τα ευρύτερά της εθνολογικά και γεωγραφικά όρια τα οποία είναι ο Στρυμόνας δυτικά, ο Δούναβης βόρεια, το Θρακικό Πέλαγος νότια και ο Εύξεινος Πόντος και η Προποντίδα ανατολικά .1
Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η συλλογή και επεξεργασία στοιχείων που αφορούν το θεσμό της εφηβείας κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Διερευνάται η διάδοση και η επικράτηση του ελληνικού αυτού θεσμού στη Θράκη και επιπρόσθετα επιχειρείται η κατανόηση και ο ρόλος που διαδραμάτιζε στην αγωγή των νέων αλλά και στη σύσφιγξη των σχέσεων των Ελλήνων με τους ντόπιους κατοίκους της περιοχής.
Ως πηγές χρησιμοποιήθηκαν επιγραφές ελληνιστικής και ρωμαϊκής επο- χής, οι οποίες εντοπίστηκαν κύρια στη συλλογή επιγραφών του G. Mihailov,2 στο Inscriptiones Craecae3, στο Bulletin de Correspodance Hellenique 4και στο Revue de Philologie de Litterature et d’ Histoire anciennes5.
1.1 ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΘΕΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ
Ο θεσμός της εφηβείας και το γυμνάσιο ήταν τα σπουδαιότερα σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού. Το γυμνάσιο συνδεόταν στενά με το θεσμό της εφηβείας, αφού στις εγκαταστάσεις του λάμβανε χώρα η εκπαίδευση των εφήβων .Στις πόλεις μάλιστα όπου υπήρχαν γυμνάσια περισσότερα του ενός, το ένα εξ αυτών ή όσα αρκούσαν χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για τη γύμναση των εφήβων και τη λειτουργία του θεσμού.6 Τόσο το γυμνάσιο, όσο και ο θεσμός της εφηβείας υπήρξαν οι παράγοντες που έπαιξαν το σπουδαιότερο ίσως ρόλο στη διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας των Ελλήνων στις αποικίες και τα ελληνιστικά βασίλεια. Ταυτόχρονα αποτέλεσαν ισχυρά μέσα για τον εξελληνισμό ξένων λαών κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους.7 Ο θεσμός της εφηβείας μάλιστα, θεωρείται ο ελληνικός θεσμός με τη μεγαλύτερη αφομοιωτική ισχύ, θεσμός ο οποίος συνέβαλε τα μέγιmα στov εξελληνισμό άλλων λαών…..
.
.
.
.