Διάταξη της Μάχης της Πύδνας (168 π.Χ)

ΚΥΝΟΣ ΚΕΦΑΛΕΣ 197 π.Χ. – ΠΥΔΝΑ 168 π.Χ.

ΟΙ ΜΑΧΕΣ

Την εποχή όπου στο δυτικό τμήμα της Μεσογείου διεξαγόταν ο Β’΄Καρχηδονικός Πόλεμος (218-201 π.Χ.), στο ανατολικό η Ελλάδα ζούσε την φθορά τού Συμμαχικού Πολέμου (220-217 π.Χ.) ανάμεσα στην Αχαϊκή και στην Αιτωλική Συμπολιτεία και αντιμετώπιζε τις επεκτατικές βλέψεις τού βασιλιά τής Μακεδονίας Φιλίππου Ε΄.

Οι ελληνικές πόλεις-κράτη βρίσκονταν σε παρακμή. Οι Αθηναίοι είχαν εξελιχθεί σε κόλακες των ισχυρών, οι Αιτωλοί σε ληστές και τους Σπαρτιάτες κυβερνούσαν ηγέτες ο ένας χειρότερος από τον άλλον. Συνέχεια ανάγνωσης ΚΥΝΟΣ ΚΕΦΑΛΕΣ 197 π.Χ. – ΠΥΔΝΑ 168 π.Χ. →

.

.

ΘΡΑΚΕΣ ΚΑΙ ΜΥΚΗΝΑΙΟΙ

 Μετάφραση από την ΜΑΡΙΑ ΡΑΛΛΗ – ΥΔΡΑΙΟΥ, Μ.Α. Κριτικής Θεωρίας, Ιστορικό – Αρχαιολόγο

Η Θρακολογία και η Μυκηνολογία είναι δυο κλάδοι των Ινδο-Ευρωπαϊκών Σπουδών ίσης αξίας για το θέμα ” ενδοσχέσεις ανάμεσα στους Πρωτο-Θράκες και στους Πρώτο- Έλληνες” εφ’ όσον αμφότεροι έζησαν στην ίδια γεωγραφική περιοχή. Ο καθηγητής ALEXANDER FOL ξεκίνησε μια διεθνή προσέγγιση στη Θρακολογία. Είδε ότι οι θησαυροί του θρακικού πολιτισμού δεν θα έπρεπε να περιοριστούν μόνον στις χώρες της Νότιας – Ανατολικής Ευρώπης αλλά να μοιραστούν με τα έθνη όλου του κόσμου. Σε μια σειρά από συνέδρια – το πρώτο έγινε το 1972- ο Α. FOL έκανε τη Θρακολογία ένα ζωτικό τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ευρώπης. Έτσι γεννήθηκε μια μοντέρνα, διεθνής επιστήμη στο Πρώτο Διεθνές Συνέδριο Θρακολογίας στη Σόφια.

Πριν από χρόνια, όταν υπήρχαν λιγότερα γλωσσολογικά και αρχαιολογικά στοιχεία, οι ερευνητές της Αρχαίας Θράκης έβγαλαν το συμπέρασμα ότι αυτά που είδαν στην περιοχή αυτή γύρω στα μέσα της πρώτης χιλιετίας π.Χ. και λίγο αργότερα, και τα οποία τους θύμιζαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό, ήταν κατάλοιπα του παρελθόντος. Υπέθεσαν ότι αυτά τα κατάλοιπα ή ενθυμήματα της Μυκηναϊκής εποχής στην Ελλάδα μπορεί να ήταν το αποτέλεσμα μιας πιθανής, αν και καθυστερημένης, επίδρασης των Μυκηναϊκών κέντρων επάνω στο Βορρά. Ιδιαίτερης σημασίας είναι το γεγονός ότι ανάμεσα στην Ανατολία και στη Νοτιο-Ανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της λεκάνης του Καυκάσου-Μαύρης θάλασσας, αναδύθηκε ένας σχετικά ενοποιημένος τελετουργικός και μυθολογικός συμβολισμός, ο οποίος και αποδεικνύεται από βασικά αντικείμενα και ζωομορφικές συνταυτίσεις: ο διπλός πέλεκυς και ο σταυρός ήταν συνδεδεμένα με τη λατρεία της Μητέρας-θεάς καθώς και με τη λατρεία των νεκρών. Μερικές φορές και η γυναικεία μορφή απεικονιζόταν με το σχήμα του σταυρού. Η Θράκη διατήρησε για πολύ καιρό την αρχαία σημασιολογία των κυριοτέρων μυθολογικών συμπλεγμάτων λατρείας αυτής της περιοχής: τα πουλιά και τα ελάφια, τις γυναικείες φιγούρες, το άλογο και το άρμα, τον ταύρο, κ.ά. Μεγάλης σημασίας ήταν τα μνημεία που χρονολογούνται έως την πρώτη χιλιετία π.Χ., όπως τα μεγαλιθικά μνημεία στο πρώτο μισό της χιλιετίας και ο θόλος και οι θολωτοί τάφοι στο δεύτερο μισό. Ολόκληρος ο μεγαλιθικός πολιτισμός είναι δυνατόν να ερμηνευτεί μόνον με την έννοια της λατρείας του Ήλιου…

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

.

.

Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΚΟΠΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

 .

.

ΤΟΥ ΙΩANNH TOYPATΣOΓΛOY

 .

H πόλη της Παλλάδος, από τις πρώτες, μαζί με την Aίγινα και την Kόρινθο, που υιοθέτησαν το αγαθό του νομισματοκοπείν – εφεύρημα των Eλλήνων και των Λυδών της Mικράς Aσίας γύρω στο 590-580 π.X.– θα εισέλθει δυναμικά στο προσκήνιο της νομισματοκοπίας των αρχαϊκών χρόνων για να διατηρήσει το προβάδισμα έως τα τέλη του ελληνιστικού κόσμου. Θαλασσοκράτειρα και λίκνο πολιτισμού.

Τις πρώτες εκδόσεις που αποδίδονται στο νομισματοκοπείο των Αθηνών αποτελούν τα λεγόμενα «εραλδικά νομίσματα» (Wappenmünzen, στη διεθνή ορολογία) και πιστεύεται ότι κυκλοφόρησαν επί Πεισιστρατιδών – ιδιαίτερα μάλιστα στα χρόνια του ιδρυτή της «τυραννίας» Πεισιστράτου (περ. 545-527 π.Χ.). Στην πλειονότητά τους είναι αργυρά δίδραχμα και υποδιαιρέσεις. Οι παραστάσεις των πρόσθιων όψεων περιλαμβάνουν αμφορέα, τρισκελίδα, γλαύκα, ημίτομο ίππου (αριθ. κατ. 127), κεφαλή βοός, αστράγαλο, τροχό (αριθ. κατ. 128), γοργόνεια, κτλ., θέματα δηλαδή που σχετίζονται με τη μυθολογία, το εμπόριο και το γεωργικό πλούτο της Αττικής. Οι οπίσθιες όψεις, κατά τη συνήθεια της εποχής, φέρουν έγκοιλο τετράγωνο (βλ. αριθ. κατ. 127, 128).

Στα τετράδραχμα που εκδίδονται αργότερα κατά το διάστημα περ. 527-510 π.X. και που αποδίδονται στον Iππία, δευτερότοκο γιο του Πεισιστράτου, απεικονίζεται γοργόνειον και κατά περίπτωση κεφαλή βοός ή ημίτομο λέαινας. Tώρα για πρώτη φορά εικονογραφείται και η οπίσθια όψη. Η κυκλοφορία των πρώτων αυτών σειρών (δίδραχμα και υποδιαιρέσεις, τετράδραχμα) κατά κανόνα δεν υπερβαίνει τα γεωγραφικά όρια του αθηναϊκού κράτους, αντικατοπτρίζοντας την ενδοστρεφή πολιτική της τυραννίας….

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.

.

.

ΧΟΡΟΙ ΤΥΠΟΥ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΥ

.

Οι χοροί διαιρούνται βασικά σε συρτούς και πηδηχτούς. Υπάρχουν βέβαια και ανάμικτοι. Έχουν διαφορές πού οφείλονται είτε στις περιοχές όπου επιχωριάζουν, όπως π.χ. Τσακώνικος, Καλαματιανός κτλ., ή στα τραγούδια πού αποτελούν τη βάση τους π.χ. Νικόλαος Μενούσης, Κερά -Μαρία, Παπαδιά κτλ., ή στη γιορτή πού χορεύονται π.χ. Αη-Βασίλης (τής Πρωτοχρονιάς), Πασχαλινός κτλ., ή τέλος στις συντεχνίες πού χόρευαν ορισμένους απ’ αυτούς π.χ. Χασάπικος, Μηχανικός (από τούς δύτες) κτλ.
Ανάφερα προηγούμενα μερικές περιφέρειες που μάς δίνουν πιο χαρακτηριστικά την ποικιλία των χορών, στην Ελλάδα, και όπου αλλού υπάρχουν Έλληνες, και μερικούς χορούς πού χορεύονται απ’ τη μιά άκρη στην άλλη τής Ελλάδας. Στην Κεντρική Ελλάδα — Ρούμελη και Πελοπόννησο — έξαφνα, χορεύονται δύο βασικοί χοροί: ό Τσάμικος και ό Καλαματιανός (Συρτός σε ζωηρότερο ύφος). Αλλά ό Τσάμικος και ό Καλαματιανός χορεύονται σε όλες τις περιφέρειες, και στα νησιά με παραλλαγές ύφους και ρυθμού όμως, ανάλογα με την περιφέρεια — άλλού πιο αργά — από τη Ρούμελη και πάνω — αλλού πιο γρήγορα — από την Ρούμελη και κάτω. Πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν χοροί πού χορεύονται από την Πελοπόννησο μέχρι τη Μακεδονία και από τη Ρούμελη μέχρι τη Φλώρινα.
Κάθε χορός, και ό πιο τοπικά περιορισμένος, έχει τις δικές του παραλλαγές, ακόμα και στα γύρω χωριά τής περιφέρειας. Έχει δε απόλυτη συνάρτηση ό χορός με την τοπική φορεσιά. Δεν νοείται, π.χ. να χορεύεται ό Τσάμικος με φορεσιά Κρητική ή ό Πεντοζάλης με φουστανέλλα!
Οι γυναικείες φορεσιές, ιδίως, έχουν τεράστια ποικιλία, είναι μάλλον βαριές και με πολλά κοσμήματα. Τα κοσμήματα, ουσιαστικά, ήταν ή περιουσία των γυναικών πού την κουβαλούσαν επάνω τους. Μεγάλη σημασία στις γυναικείες φορεσιές έχει ό «Μπούστος». Σε πολλά μέρη δε, έχουν τις κεντημένες από χρυσάφι πάνω σε αραχνοΰφαντο μεταξωτό εσάρπες (βλ. φορ. Σαλαμίνας). Στις ανδρικές ενδυμασίες, βλέπουμε στα νησιά τις βράκες και στην κυρίως Ελλάδα όλων των ειδών τις παραλλαγές τής φουστανέλλας….

.
.
Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ
.
.
.

.

.

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΑΡΓΙΝΟΥΣΩΝ

 .

Αὔγουστος 406

Οἱ Ἀργινοῦσες εἶναι δύο μικρὰ νησάκια στὰ παράλια της Μικρᾶς Ἀσίας ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Λέσβο. Ἐκεῖ, στὴν εὐρύτερη ἀνατολικὴ μεριὰ τοῦ Αἰγαίου μέχρι τὸν Ἑλλήσποντο, εἶχαν μεταφερθεῖ τὰ θέατρα τῶν μαχῶν στὰ τελευταῖα χρόνια τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου.

Οἱ δύο ἐμπόλεμες παρατάξεις καὶ οἱ σύμμαχοί τους ἔριζαν τώρα γιὰ νὰ προσεταιριστοῦν τὶς ἑλληνικὲς πόλεις τῶν περιοχῶν αὐτῶν. Πολλὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ἐξ ἄλλου, πρώην σύμμαχοι–φόρου ὑποτελεῖς τῆς Ἀθήνας, εἶχαν πλέον ἀποστατήσει ἀπὸ τὴν Ἀθηναϊκὴ Ἡγεμονία, ἀποτέλεσμα σὲ μεγάλο βαθμὸ τῆς καταστροφῆς τῶν Ἀθηναίων στὶς Συρακοῦσες.

Τὰ πράγματα γιὰ τὴν Ἀθήνα ἦταν ἰδιαίτερα κρίσιμα καὶ ρευστά. Τὸ 411 κατελύθη ἡ δημοκρατία μὲ τὸ λεγόμενο κίνημα τῶν Τετρακοσίων, τὸ ὁποῖο μετέτρεψε τὸ πολίτευμα τῆς Ἀθήνας σὲ ὀλιγαρχία προκαλῶντας μεγάλη ἀνα­ ταραχή. Λίγο καιρὸ μετὰ ὅμως οἱ ὀλιγαρχικοὶ ἔχασαν τὴν ἐξουσία καὶ ἡ δημο­ κρατία ἐπανῆλθε, μαζί της καὶ ὁ Ἀλκιβιάδης. Τὴν ἴδια ἐποχή, ἡ Σπάρτη συμμαχεῖ μὲ τοὺς Πέρσες, οἱ ὁποῖοι τῆς προσφέρουν ἀφειδῶς πολλὰ χρήματα γιὰ τὴν κατασκευὴ στόλου. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς καθόρισε σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν τελικὴ ἧττα τῆς Ἀθήνας στὸν Πελοποννησιακὸ Πόλεμο….

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.