.

.

.

.

Η ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤ’

 ,

 Μάμαλος Γεώργιος-Σπυρίδων

 ,

Ένα αμιγώς εκκλησιαστικό θέμα όπως η περίπτωση της εκλογής του Οικουμενικού Πατριάρχη το Δεκέμβριο του 1924, θα αποτελέσει την πρώτη μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης διπλωματική σύγκρουση μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας φέρνοντας τις δυο πλευρές στο χείλος της ρήξης αποδεικνύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο πόσο είχαν αλλάξει οι συσχετισμοί τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία.

Η πλήρωση του Οικουμενικού Θρόνου, λόγω του επισυμβάντος θανάτου του Πατριάρχη Γρηγορίου Ζ’, ένα χρόνο μετά την εκλογή του, αποτέλεσε ένα από τα δραματικότερα κεφάλαια της ιστορίας της εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως. Γεννημένος στην Σιγή της Προποντίδας, ο Κωνσταντίνος Αράπογλου, είχε μία λαμπρή εκκλησιαστική πορεία αφού είχε χρηματίσει Μητροπολίτης Κυζίκου, Φιλαδελφείας και από το 1924 είχε προαχθεί στην γεροντική Μητρόπολη Δέρκων και θεωρείτο μία από τις πιο αξιόλογες φυσιογνωμίες της Ιεράς Συνόδου.

Παρά τις προειδοποιήσεις της τουρκικής κυβέρνησης, Συνέχεια ανάγνωσης Η ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤ’ →

.

.

.

.

Οι άγιοι Αγγελής, Μανουήλ, Γεώργιος και Νικόλαος, οι Νεομάρτυρες 28^η Οκτωβρίου

.

.

Τής μεγαλονήσου Κρήτης θείοι, βλαστοί.

Όλοι γεννήθηκαν στο χωριό Μέλαμπες Ρεθύμνου Κρήτης, από γονείς ευσεβείς χριστιανούς.

Οι δύο πρώτοι ήσαν αδελφοί καί εξάδελφοι μέ τούς άλλους δύο. Γιά τόν φόβο των τούρκων ήσαν κρυφοί χριστιανοί. Τήν πίστη τους δίδασκαν στίς συζύγους τους καί φύλαγαν στά παιδιά τους.

Οί περιστάσεις τους ανάγκαζαν ώστε τα εξωτερικά τους φερσίματα να μην είναι πάντα ενδεικτικά τής εσωτερικής τους καταστάσεως.

Το 1821 όμως, συντάχθηκαν με τους χριστιανούς και πολέμησαν γενναία για την ελευθερία της Πατρίδος.

Όταν επέστρεψαν στη γενέτειρα τους και πήγαν να πληρώσουν τους καθιερωμένους φόρους στους εντεταλμένους τούρκους, τους κατάγγειλαν σαν αποστάτες του Μουσουλμανισμού στον Μεχμέτ Πασά του Ρεθύμνου.

Συλλήφθηκαν και οδηγήθηκαν δεμένοι στην πόλη αυτή. Επειδή όμως δεν υπέκυψαν στις κολακείες των τυράννων και έμειναν σταθεροί στην πίστη, βασανίστηκαν με τον πιο φρικτό τρόπο.

Γιά το αμετάθετο τής γνώμης τους καί την σταθερή επιμονή τους στήν ορθόδοξη πίστη, ο κριτής αποφασίζει τον θάνατό τους. Ούτε απειλές, ούτε δώρα είχαν την δύναμη να τούς αλλάξουν.

Δεν μπορούσαν γιά πάντα να κρύβουν την πίστη τους. Την ομολογία τους πλήρωσαν με την ζωή τους.

Μέχρι την τελευταία τους στιγμή έψαλλαν το «Κύριε ελέησον».

Σύζυγοι καί τέκνα τους συγχάρηκαν στο μαρτυρικό τους δείπνο, γευόμενοι κι αυτοί δεσμά αιχμαλωσίας.

Τα τίμια λείψανα των αγίων πλημμύρισαν τούς πιστούς τού τόπου τους θαυματουργικές ιάσεις (Ρέθυμνο, 1824).

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’.

Τῆς Κρήτης γεννήματα καὶ Λάμπῃς θρέμματα, τοὺς τετραρίθμους Νεομάρτυρας ἀνευφημήσωμεν, Γεώργιον, Ἀγγελήν, Μανουὴλ καὶ Νικόλαον, οὗτοι γὰρ διὰ πίστιν τοῦ Κυρίου σφαγέντες, τὸ αἷμα αὐτῶν ἐθελουσίως ἐν τὴ Ρεθύμνη ἐξέχεαν, διὸ καὶ παρρησίαν ἔχοντες πρὸς Χριστόν, πρεσβεύουσιν ἀεί, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

.

.