.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΟΛΥΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΙΛΚΙΣΙΟΥ

,
Ιερ. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

,

……….Ο π. Κυριάκος Παπαδόπουλος καταγόταν από τον Πόντο. Γεννήθηκε ανάμεσα στα χρόνια 1875-80. Ο πατέρας του, καθώς και ο πάππος του ήσαν ιερείς θρεμμένοι στην θρησκευτικήν ατμόσφαιρα, που είχον δημιουργήσει Βασίλειοι και Γρηγόριοι. Τέτοιοι ιερείς συντήρησαν την πίστη και τον εθνισμό στα μέρη εκείνα στ’ ατέλειωτα χρόνια τής σκλαβιάς. Σαν τούς προγόνους τού π. Κυριάκου και σαν τον ίδιο τον π. Κυριάκο.

……….Μετά την Καταστροφή, ο ιερεύς μας έθαψε την πρεσβυτέρα του στο χωριό τους και με τα δύο παιδιά του ήλθε κι εγκαταστάθηκε στο Αχλαδοχώρι Σερρών. Το δοκιμασμένο αγωνιστικό του φρόνημα βρήκε στις ακριτικές αυτές περιοχές το κατάλληλό του περιβάλλον. Προπαγάνδες και θύελλες κακών γειτόνων θα έσπαζαν στους βράχους τής πίστεως  και τού πατριωτισμού τού π. Κυριάκου και των συμπατριωτών του.

……….Το Αχλαδοχώρι, πάνω στο βουνό Μενοίκιο, υψόμετρο 700, στα βόρεια τού Σιδηροκάστρου, από το Βουλγαρικό σχίσμα κι εδώ έγινε κέντρο ζωηράς πάλης ανάμεσα στους Έλληνες και τους Βουλγάρους. Δύο χιλιάδες κατοίκους είχε το χωριό και τρείς ιερείς. Πρώτος, όχι γιά τα γράμματά του, ο π. Κυριάκος. Πράος, αφιλοκερδής, φιλόξενος.

……….Μιά γριούλα ενορίτισσά του διηγείται: «Ήρθαν μιά μέρα ξένοι στο χωριό και με ειδοποίησε ο άνδρας μου να τους ετοιμάσω κάτι γιά φαΐ. Τί όμως; Το σπίτι άδειο. Τρέχω στον π. Κυριάκο γιά κανένα αυγό.

—«Πάρε όσα έχει η φωλιά». Είχε αρκετά. «Πιάσε και τον πετεινό», λέει στην κόρη του. Κι έτσι έγινε πλούσια φιλοξενία. Αυτό γινόταν συχνά. Ο παπάς δεν λυπόταν να δίνει. Πονόψυχος, καλός λειτουργός. Πάντα πρώτος στο καλό. Γι’ αυτό και ήταν σεβαστός και κοσμαγάπητος».

……….Τον Μάρτιο τού ’41 οι στρατιωτικές αρχές διέταξαν την άμεση εκκένωση τού Αχλαδοχωρίου. Θα εγίνοντο στρατιωτικές επιχειρήσεις. Όλο το χωριό με τον παπά του ξεσηκώθηκε και πήραν γιά δεύτερη φορά τον δρόμο τής προσφυγιάς. Ποιός μπορεί να περιγράψει τα συναισθήματα που ένιωθαν κι έκαναν τις καρδιές να σφίγγονται και τα μάτια να βουρκώνουν; Θα γύριζαν πίσω ξανά; Και πότε;

……….Ο π. Κυριάκος κρατώντας το χέρι τού 10χρονου εγγονού του προχωρεί. Είκοσι χρόνια πρωτύτερα πήγαινε κρατώντας στον ώμο τον πατέρα τού εγγονού του. Δοξασμένο τ’όνομα τού Κυρίου!

……….Πήγαν στην Λευκώνα Σερρών. Γρήγορα πέρασαν στην Νιγρίτα. Ο Στρυμών ήταν η νέα συνοριακή γραμμή Ελλάδος—Βουλγαρίας. Ο π. Κυριάκος τοποθετήθηκε στον Αμυγδαλώνα Νιγρίτης, πάνω στα Κερδύλλια. Εδώ τώρα τελεί την θυσία τής ειρήνης.

……….Ακολουθούν ημέρες μαύρες. Η Ελλάδα πάλι στην σκλαβιά και ν’ αλληλομαχούν και τα παιδιά της. Νυχτώνει και δεν ξέρεις, αν θα σε βρει η ημέρα. Πρέπει να μπεις σε μιά παράταξη. Αλλιώτικα σε χτυπούν όλοι. Ο Αμυγδαλώνας, το χωριό τής προσφυγιάς τού π. Κυριάκου, ερημώνεται. Είναι στην διάθεση πότε τού ενός πότε τού άλλου. Φεύγει σε κοντινό χωριό ο π. Κυριάκος, τον  Αχινό. Κι εδώ τα ίδια. Σκέφτεται την Θεσσαλονίκη. Εκεί θα είναι αλλιώς τα πράγματα. Παίρνει τον εγγονό του και αποφασίζει ο κάτασπρος γέροντας να κάμει πορεία 120 χιλιομέτρων ως την Θεσσαλονίκη με ένα παιδί 14 χρόνων. Κοντά στην πρωτεύουσα τής Μακεδονίας τα πράγματα χειρότερα. Κατευθύνεται προς το Κιλκίς.

……….Αλλά το μαρτύριο κυνηγούσε τον π. Κυριάκο. Εδώ ύστερ’ από μιά αιματηρή μάχη διατάζουν οι Ελασίτες να παραδοθούν όσοι κρύβονται σε σπίτια. Αλλιώς θα τουφεκίζεται ο σπιτονοικοκύρης. Ο π. Κυριάκος παρουσιάζεται. Αμέσως δάρσιμο αλύπητο και φυλακή. Το κεφάλι του έτρεχε αίμα, το πρόσωπό του πρήστηκε, τα δόντια τού τα είχαν βγάλει, τα γένια τού τα ξερρίζωσαν. Κανέναν σεβασμό αν όχι στο αξίωμα, στην ηλικία.

Στις 4 Νοεμβρίου 1944 τον σκότωσαν μαζί με άλλους ιερείς.

……….Ο μικρός εγγονός του, άρρωστος από τις ταλαιπωρίες έμπαινε στο νοσοκομείο, ενώ ο παππούς του έπαιρνε τού μαρτυρίου τον δρόμο. Μήτε τα ίχνη τού παππού του δεν μπόρεσε να βρει. Ας μένει όμως παρηγορημένος. Ο παππούς του «πολλούς βασάνους υπέστη, πολλών και των επάθλων έτυχε».