.
.
Ιερ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
.
Φτωχοί αγρότες έφεραν στον κόσμο στον Πύργο της Ηλείας τον ιερέα Χαράλαμπο Παναγιωτόπουλο. Ήσαν όμως ευσεβείς καί τό γάλα πού επότισαν τό μικρό ήσαν οί λόγοι του Χριστού. Αργότερα, δέν έλειψε από τά Κατηχητικά καί τις Χριστιανικές συντροφιές. Μετά τό Γυμνάσιο γράφτηκε στή Θεολογική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών. Τά έξοδα της σπουδής του τά εξοικονομούσε δουλεύοντας. Στά 1933 ενυμφεύθηκε καί σέ τρία χρόνια χειροτονήθηκε από τον αείμνηστον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυστόστομο καί τοποθετήθηκε εφημέριος στό Ναό Κοιμήσεως τής Θεοτόκου (Κυνοσάργους). Έχει έμεινε ως τό τέλος τής ζωής του.
Πολύ αξιόλογη ήταν η πνευματική, κοινωφελής καί φιλανθρωπική δρασις του. Κατηχητής από λαϊκός, ώς Ιερεύς ίδρυσε Κατηχητικά Σχολεία όλων τών ειδών καί πρός χάριν τους εξέδιδε τό χριστιανικόν έντυπο «Κήρυξ τής αλήθειας» και τό Κατηχητικόν Ημερολόγιον 1935. Τό 1943 ίδρυσε τούς «Ομίλους του Σταυρού» γιά νέους καί νέες, μέ σκοπό τή χριστιανική τους διάπλασι. Μέ τήν καθοδήγησί του η Αδελ¬φότης κυριών καί δεσποινίδων Κυνοσάργους «Παναγία η Ελεούσα» ίδρυσε κατασκηνώσεις στήν Αγ. Παρασκευή Αττικής κατά τά έτη 1938-40 πού άρχισαν μέ 45 παιδιά καί τις σταμάτησε η Κατοχή μέ 120. Ακόμα, ίδρυσε καί διηύθυνε ο ίδιος Δημοτικό Σχολείο καί ανέπτυξε συστηματικό κηρυκτικόν έργο.
Κατά τόν ελληνοϊταλικό πόλεμον, υπηρέτησε ώς στρατιωτικός ιερεύς στά Νοσοκομεία Λαρίσης πρώτα καί ο τότε Μητροπολίτης μνημονεύει εύφημα τή δράσι του. Ύστερα έφθασε στήν πρώτη γραμμή, όπου έμεινε ως τήν κατάρρευσι.
Η Κατοχή δέν έδεσε τά χέρια της πολυμήχανης αγάπης του π. Χαραλάμπη. Εδημιούργησε «Προμηθευτικόν Συνεταιρισμόν Ενοριτών» Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Κυνοσάργους», ίδρυσεν εφηβικό συσσίτιο, του οποίου οί συσσιτούντες νέοι έφθασαν τούς 1200. Ένα από τά πιο μεγάλα φαρμάκια πού τον πότισεν η Κατοχή ήταν η παράστασίς του στις τελευταίες στιγμές τών καταδικασμένων Ελλήνων άπό τούς Γερμανούς. Φαίνεται ό πόνος του σέ σχετική πρός τήν Αρχιεπισκοπήν έκθεσίν του της 19-6-43. (Εκτελεσθέντες έπι Κατοχής, Αθήναι 1947, σελ. 115).
Μετά τήν Κατοχή ο π. Χαρ. Παναγιωτόπουλος είχε ν’ αναλάβη τον αγώνα κατά τών κομμουνιστών. Εγνώριζε καλά ότι ο κομμουνισμός είναι σύστημα υλιστικό πού οδηγεί όσους πιάσει στά δολερά του δίχτυα στήν αθεΐα. Γι’ αυτό δέν εδίστάζε στά κηρύγματά του νά ξεσκεπάζη τις προθέσεις τών κομμουνιστών καί νά τούς καυτηριάζη μέ δριμύτητα. Αυτό καί η μεγάλη καί ονομαστή δράσις του στήν κοινωνία τον έκαμαν στόχο τους. Στά Δεκεμβριανά τόν πήραν όμηρο στήν αρχή καί τον φυλάκισαν. Τήν παραμονή τών Χριστουγέννων του 44 τόν έβγαλαν μαζί μέ άλλους γιά νά τούς ανακρίνουν τάχα, μά δέ γύρισαν στή φυλακή. Λέγεται ότι τούς σκότωσαν μέ ριπές πολυβόλου τήν ημέρα της γεννήσεως του Σωτήρος. Ύστερα από 18 ημέρες βρέθηκε τό σκήνος του στην Ηλιούπολι. Τά όστα του αναπαύονται, στον Περίβολο του Ναού, όπου είχεν εργασθή ώς εφημέριος.
Καταδεκτικός, μειλίχιος, ευχάριστος στις συναναστροφές, ελεήμων, θερμός πατριώτης ο π. Χαρ. Παναγιωτόπουλος «έμεινε πιστός άχρι θανάτου» καί ελαβε τον στέφανον της ζωής.
.
.
.
