Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΑΒΑΡΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΠΗΓΕΣ (6ος -7ος ΑΙΩΝΑΣ)

.

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΜΟΓΓΟΛΩΝ.

Ἡ πολεμικὴ τέχνη τῶν Ἀβάρων μέσα ἀπὸ τὶς Βυζαντινὲς πηγὲς (6ος – 7ος αἰῶνας)

 ..

Ὁ ὁπλισμὸς - ἡ τακτικὴ - οἱ πολιορκητικὴ τους τέχνη – περιγραφὲς μαχῶν – οἱ ἀβαρικές ἐπιδράσεις στὸν Βυζαντινὸ στρατό.

 .

Ἕναν αἰῶνα μετὰ τὴ διάλυση τοῦ οὑννικοῦ κράτους, στὰ μέσα τοῦ 5ου αἰῶνος, οἱ Ἄβαροι ἦταν ἡ νέα ἀνερχόμενη δύναμις στὸν χῶρο τῆς ἀνατολικῆς καὶ τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης.

Κυριάρχησαν σὲ μεγάλο μέρος τῶν ἐκτάσεων ποὺ παλαιότερα κατείχαν οἱ Οὔννοι καὶ ἀπὸ τὸ β’ μισὸ τοῦ 6ου αἰῶνος, ἔγιναν ὁ πλέον ἐπικίνδυνος ἐχθρὸς τῶν Βυζαντινῶν στὰ Βαλκάνια.

Οἱ καταστροφικὲς τους ἐπιδρομὲς ἀνάγκασαν τὴν Κωνσταντινούπολη νὰ στρέψει τὸ ἐνδιαφέρον της στὴν ἀμυντικὴ θωράκιση τῶν βαλκανικῶν ἐπαρχιῶν καὶ νὰ διαθέσει ἱσχυρὲς στρατιωτικὲς δυνάμεις γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους.

Οἱ σημαντικότερες πληροφορίες ποὺ δίνουν οἱ βυζαντινὲς πηγὲς γιὰ τὴν πολεμικὴ τέχνη τῶν Ἀβάρων, προέρχονται ἀπὸ συγγραφεῖς οἱ ὁποῖοι ἦταν σύγχρονοι τῶν συγκρούσεων τοῦ Βυζαντίου μὲ τοὺς Ἀβάρους καὶ μέσω τῆς περιγραφῆς τῶν πολυαρίθμων πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων, παρέχουν τὰ στοιχεῖα ποὺ συνθέτουν τὴν εἰκόνα τοῦ Ἀβάρου πολεμιστοῦ.

.Οἱ σπουδαιότερες βυζαντινὲς πηγὲς γιὰ τὴν ἐξέταση τῆς πολεμικῆς τέχνης τῶν Ἀβάρων – ὅπως καὶ τῶν πρωῒμων σλάβων – εἶναι τὸ «Στρατηγικὸν» τοῦ Μαυρικίου, ὁ Θεοφύλακτος Σιμοκάττης καὶ τὰ «Θαύματα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου».

Σύμφωνα μὲ τὸ «Στρατηγικὸν» τοῦ Μαυρικίου, οἱ Ἄβαροι εἶχαν πολὺ καλὴ στρατιωτικὴ ὀργάνωση καὶ ὁπλισμὸ ποὺ τοὺς καθιστοῦσε ἱδιαιτέρως ἱσχυροὺς .

Στὴ μάχη δὲν παρατάσσονται σὲ τρία μέρη ὅπως οἱ Βυζαντινοὶ, ἀλλὰ ἔχουν μία ἑνιαία παράταξη ποὺ συναποτελεῖται ἀπὸ μικρὰ τμήματα, τὰ ὁποῖα μοιάζουν μὲ τὶς βυζαντινὲς δροῦγες, ἐνῶ ταυτοχρόνως κρατοῦν ἕνα τμῆμα ἐκτὸς παρατάξεως ὡς ἐφεδρεία…

Γιὰ τὴν πολιορκητικὴ τέχνη τῶν Ἀβάρων ὑπάρχουν σημαντικὲς πληροφορίες στὰ «Θαύματα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου», ὅπου δίνονται λεπτομερεῖς περιγραφὲς σχετικὰ μὲ τὴν κατασκευὴ καὶ χρήση πολεμικῶν μηχανῶν. Στὶς βυζαντινὲς ἀφηγηματικὲς πηγὲς ὑπάρχει ἕνας «κοινὸς τόπος» γιὰ τὴ μετάδοση πολεμικῶν γνώσεων πρὸς τοὺς ξένους λαοὺς καὶ αὐτὸς εἶναι ἡ προδοσία.

Ἀναφέρεται ἕνα περιστατικὸ ποὺ χρονολογεῖται στὸ ἔτος 587, κατὰ τὴν πολιορκία τῆς Ἀππιάρειας. Σύμφωνα μὲ τὸν Θεοφύλακτο Σιμοκάττη, οἱ Ἄβαροι συνέλαβαν κάποιον Βυζαντινὸ ὑπαξιωματικὸ, τὸν Βουσᾶ καὶ ἀπειλοῦσαν νὰ τὸν σφάξουν μπροστὰ στοὺς στρατιῶτες του ἄν ἐκεῖνοι δὲν τὸν ἐξαγόραζαν.

Οἱ Βυζαντινοὶ ἀρνήθηκαν νὰ δώσουν λύτρα καὶ ὁ Βουσᾶς δίδαξε στοὺς Ἀβάρους τὴν κατασκευὴ τῆς πολιορκητικῆς μηχανῆς τὴν ὁποῖα ἔως τότε ἀγνοοῦσαν. Χάρη σὲ αὐτὴ τὴ μηχανὴ οἱ Ἄβαροι κατόρθωσαν νὰ ἁλώσουν τὸ βυζαντινὸ κάστρο.


Ὁλόκληρο τὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό: www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση