ΕΥΜΕΝΗΣ, ΕΝΑΣ ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (362-316 π.Χ.)

 

ΠΑΛΜΥΡΑ ΣΥΡΙΑ.

ΕΥΜΕΝΗΣ, ΕΝΑΣ ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (362-316 π.Χ.)

.

Κωνσταντίνου Κλάδη, Ἀντισυνταγματάρχου (ΠΖ) ε.α.

……….Στὶς 10 Ἰουνίου 323 π.Χ. ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος πέθανε, σὲ ἡλικία μόλις 33 ἐτῶν, χωρὶς νὰ ἀφήσῃ νόμιμο συνεχιστὴ τοῦ ἔργου του. Ὁ θάνατός του, ἀποτέλεσε τὴν ἀφετηρία μακροχρονίων αἰματηρῶν ἀγώνων γιὰ κυριαρχία ἀνάμεσα στοὺς ἰσχυροτέρους ἀπό τοὺς στρατηγοὺς του. Ἕνας ἀπό τοὺς ἡγήτορες ποὺ συγκρούστηκαν, ὁ μόνος μὴ Μακεδόνας στὴν καταγωγὴ, ὑπῆρξε ὁ Εὐμένης ἀπό τὴν Καρδία τῆς Θράκης, ὁ ὁποῖος μὲ τὶς ἰκανότητές του καὶ τὸν πολυκύμαντο βίο του, ἀναδείχθηκε σὲ μία ἀπό τὶς πιὸ σημαντικὲς προσωπικότητες τῆς ἐποχῆς του.

……….(…)Οἱ δύο πιὸ γνωστὲς σύγχρονες βιογραφίες τοῦ Εὐμένη, κρίνοντας τὴν πολιτικὴ καὶ στρατιωτικὴ του δράσι, τὸν παρουσιάζουν εἴτε ὡς ἀφοσιωμένο ἥρωα τῆς δυναστείας τῶν Ἀργεαδῶν, εἴτε ὡς ἕναν διψασμένο γιὰ ἐξουσία δολοπλόκο τυχοδιώκτη. Κανένας ἀπό τοὺς δύο χαρακτηρισμοὺς δὲν ἀντιστοιχεῖ στὴν πραγματικότητα.

……….(…) Ὁ Εὐμένης ὅπως ἀναδεικύεται ἀπό τὰ κείμενα τῶν ἀρχαίων ἱστοριογράφων, ἦταν προικισμένος μὲ πολλὰ σωματικὰ, πνευματικὰ, καὶ ψυχικὰ χαρίσματα.

……….(…)Τὸ ψυχικὸ σθένος καὶ τὸ φρόνημά του, ὑπῆρξαν ἀκατάβλητα. Ἀναδείχθηκε σὲ ἕναν ἀπό τοὺς κορυφαίους στρατιωτικοὺς ἡγήτορες τῆς ἐποχῆς του, συνδυάζοντας προσωπικὴ ρώμη καὶ γενναιότητα μὲ ἄριστη τακτικὴ καὶ στρατηγικὴ κρίση. Ἡ ἐμπλοκή του σὲ μάχη, χαρακτηριζόταν ἀπό τὴν προσεκτικὴ ἐκτίμηση τῶν δυνατοτήτων καὶ τῶν προθέσεων τοῦ ἀντιπάλου, τὴν ἰσορροπημένη διάταξη τῶν δυνάμεών του, τὸν ἀρμονικό συνδυασμὸ ἐνεργειῶν πεζικοῦ, ἱππικοῦ καὶ ἐλεφάντων καὶ τὴν συνεχὴ προσπάθεια διατηρήσεως πρωτοβουλίας. Σὲ κάθε περίπτωση, διατηρώντας τὴν ψυχραιμία του, προσπαθοῦσε νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὰ πλεονεκτήματά του, πλήττοντας μὲ τόλμη καὶ ἀποφασιστικότητα τὸν ἀντίπαλο στὰ ἀσθενή του σημεῖα.

……….(…) Ὁ Εὐμένης εἶχε μεγάλη ἐμπιστοσύνη στὸν ἐαυτό του καὶ στὶς ἰκανότητές του, τὴν ὁποῖα μετέδιδε στοὺς ὑφισταμένους του. Ἡ στρατιωτικὴ του ἀξία δὲν ἀμφισβητήθηκε ἀπό κανένα. Ἀντιθέτως σὲ στιγμὲς κρίσεως, πάντοτε οἱ στρατιῶτες ἐπιθυμοῦσαν νὰ ἀναλάβῃ τὴν διοίκηση. Κατὰ τοὺς ἀδιάκοπους ἐλιγμούς ποὺ προηγήθησαν τῆς Παραιτακηνῆς, εἶχε ἀσθενήσει καὶ ἔδινε ὁδηγίες, μετακινούμενος μὲ φορεῖο. Ὁ Ἀντίγονος μὲ τὸ ἐπιτελεῖο του παρακολουθοῦσε τὶς κινήσεις του. Σὲ μία αὐθόρμητη ἔκφραση θαυμασμοῦ, γέλασε καὶ εἶπε : «Βλέπετε ἐκεῖνο τὸ φορεῖο ; Αὐτό μόνο του μᾶς ἀντιμετωπίζει σήμερα ἐδῶ».

……….Ὅταν συνελήφθη ὁ Εὐμένης, ὁ Ὀνόμαρχος, ἀρχηγός τῆς φρουρᾶς του, ρώτησε πῶς νὰ τὸν μεταχειρισθοῦν καὶ ὁ Ἀντίγονος ἀπάντησε : «Σὰν ἀφηνιασμένο ἐλέφαντα ἤ ἐξαγριωμένο λεοντάρι». Ὅμως καὶ ὁ ἴδιος ὁ Εὐμένης, εἶχε συνείδηση τῆς ὑπεροχῆς του, ὅταν ἔλεγε στὸν Ὀνόμαρχο : «Δὲν διασταύρωσα ποτὲ τὸ ξίφος μου μὲ κάποιον ποὺ δὲν ὑπέκυψε σ’ἐμένα» καὶ πρόσθεσε «Δὲν ἡττήθηκα ἀπό τὴν γενναιότητα τῶν ἐχθρῶν μου, ἀλλά ἀπό τὴν προδοσία τῶν φίλων μου». Τὰ λόγια αὐτά ἀπηχούν μὲ ἀκρίβεια τὸ τραγικὸ μεγαλεῖο ἑνός στρατηγοῦ, ποὺ πρὶν τὴν ἔναρξη τῆς ἀποφασιστικῆς μάχης τῆς Γαβιηνῆς, ἀπευθύνθηκε στοὺς λίγους ἔμπιστους ἀξιωματικούς του λέγοντας «Νιώθω ὅτι βρίσκομαι ἀνάμεσα σὲ ἄγρια θηρία» καὶ στὴν συνέχεια συνέταξε τὴν διαθήκη του.

……….(…) Ὁ Εὐμένης ὁ μόνος μὴ Μακεδόνας διάδοχος τοῦ Μ.Ἀλεξάνδρου, [ἦταν] ἕνας λαμπρὸς στρατηγὸς μὲ ἐξαιρετικές διοικητικὲς καὶ ὀργανωτικές ἰκανότητες…ὁ τραγικὸς του θάνατος, σηματοδότησε τὸ πολιτικὸ τέλος τῆς δυναστείας τῶν Ἀργεαδῶν ὡς παράγοντα ἐθνικῆς ἑνότητος  καὶ συνοχῆς.


Ὁλόκληρο τὸ  κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό:  www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση