,

Ο ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΠΟΝΤΟΣ

 

Περιεχόμενα:
Ἀρχαιότητα – Ὁ δρόμος ἀπό τὴν Τραπεζοῦντα στὴν Περσία καὶ ὁ ἐξελληνισμός τῆς ἐνδοχώρας-Τὰ πρωτοβυζαντινὰ καὶ μεσοβυζαντινὰ χρόνια – Ἡ θρυλικὴ Ματσοῦκα καὶ ἡ ἵδρυση τῆς σκήτης στὸ ὅρος Μελᾶ – Ὁ ἔνοπλος βίος τῶν ὀρεσίβιων καὶ οἱ Σελτζοῦκοι τοῦρκοι πρὸ τῶν πυλῶν – Ἡ αὐτοκρατορία τῶν Μεγαλοκομνηνῶν τῆς Τραπεζοῦντος – Ἡ Ἱερᾶ Αὐτοκρατορική Πατριαρχικὴ καὶ Σταυροπηγιακὴ Μονὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Σουμελᾶ – Ὁ Τραπεζούντιος δάσκαλος Σεβαστὸς Κυμινήτης, τὸ Φροντιστήριο Τραπεζοῦντος καὶ ἡ Πριγκιπικὴ Ἀκαδημία στὸ Βουκουρέστι .

Ἀνατολικός Πόντος ὀνομάζεται ἡ ὀρεινοτάτη περιοχὴ ἀνατολικά τῆς ἀρχαίας Ἀμισοῦ (Samsun) καὶ τῆς πεδιάδος ποὺ σχηματίζουν οἱ ποταμοὶ Ἄλυς (Kizill Irmak) καὶ Ἵρις (Yesil Irmak) ὥς τὰ σύνορα τῆς τουρκίας μὲ τὴν Δημοκρατία τῆς Γεωργίας.

Τὸ συγκρότημα τῶν Ποντικῶν Ἄλπεων (Kara Deniz Daglari) καταλαμβάνει ὁλόκληρο τὸν ἀνατολικό Πόντο, ἀναπτύσσεται παράλληλα στὴν θάλασσα καὶ ἐκτείνεται σὲ μῆκος 550 χιλιομέτρων. Αὐτές οἱ δασοσκεπεῖς πλαγιὲς, ἀνεβαίνουν ἀπότομα ὡς τὶς ψηλότερες βορινὲς κορφὲς, ποὺ φτάνουν στὰ 2.510 μέτρα, τὰ 3.063 μέτρα, τὰ 3.937 μέτρα.

Ἐδῶ σταματοῦνε καὶ τὰ σύννεφα ποὺ ἔρχονται ἀπό τὴν θάλασσα. Οἱ νότιες πλαγιὲς τῶν Ἄλπεων, αὐτές ποὺ ἀντικρίζουν τὸ ἀρμενικό ὀροπέδιο, εἶναι γυμνές.

Ὁ ποταμὸς Πυξίτης [Piskala Dere] ἕνας ἀπό τοὺς δεκάδες ποταμοὺς ποὺ μαζεύουν τὰ νερὰ τῆς βροχῆς, τὰ λιωμένα χιόνια καὶ τοὺς πάγους, κατεβαίνει πρὸς τὴν θάλασσα χαρακώνοντας κάθετα τὸ ἐντυπωσιακότερο βουνὸ τὸ ὁποῖο οἱ ἀρχαῖοι ὀνόμαζαν Παρυάδρη. Πάνω ἀπό τὰ 2.000 μέτρα, ὁ χειμῶνας διαρκεῖ ὀκτώ-ἐννιᾶ μῆνες. Τὸ καλοκαίρι ὅμως, τὸ φρεσκότατο παχὺ χορτάρι καταυγάζει δροσιᾶ.

(…) Μέσα στὰ θεόρατα βουνὰ καὶ στὰ ἄγρια δάση ποὺ κατρακυλοῦν ὡς τὰ ἁλίμενα παράλια, οἱ Ἕλληνες ἔκτισαν στὴν διάρκεια τῆς Ἀρχαιότητος τὸν δικὸ τους κόσμο. Πάλεψαν μὲ τὴν ἀδυσώπητη φύση, νίκησαν τὴν ἐρημιά, ἀντιστάθηκαν, κράτησαν τὴν γλῶσσα καὶ τὴν θρησκεῖα τους καὶ ἔζησαν ἐκεῖ 26 αἰῶνες.

(…) Δυτικὰ τῶν ἐκβολῶν τοῦ Πυξίτη, ξεχωρίζει ἕνας ἐπιμήκης λόφος νὰ κατεβαίνει ὡς τὴν θάλασσα, σχηματίζοντας τρεῖς τραπεζοειδεῖς ταράτσες.

(…) Αὐτόν τὸν γερὰ ὀχυρωμένο τραπεζόσχημο λόφο, διάλεξαν οἱ Σινωπεῖς γιὰ νὰ κτίσουν τὴν νέα τους ἀποικία στὸν ἀνατολικό Πόντο, τὸν 7ο π.Χ. αἰῶνα. Στ’ ἀνατολικά, ἕνας πολὺ χαμηλότερος λόφος προβάλλει στὴν θάλασσα καὶ προστατεύει ἀπό τοὺς δυτικοὺς ἀνέμους τὸν ὅρμο τοῦ Δαφνοῦντα. Ἐδῶ συγκέντρωναν καὶ ἀπό δῶ φόρτωναν οἱ Σινωπεῖς τὶς πρῶτες ὕλες ποὺ ἔστελναν στὸ Αἰγαῖο. Μεταλλεύματα καὶ ξυλεία.»

«…ἐπί θάλατταν εἰς Τραπεζοῦντα …»

Γιὰ τὴν ὀργάνωση τῆς μικρῆς ἀρχαϊκῆς πόλης καὶ τὴν πρώιμη ἱστορία της δὲν ἔχουμε καμμία πληροφορία. Μποροῦμε ὅμως νὰ ὑποθέσουμε ὅτι οἱ πρῶτοι αἰῶνες τῆς ζωῆς της ἦταν δύσκολοι, γιατὶ ὁ ἀνατολικός Πόντος εἶναι ἐντελῶς ἀπομονωμένος ἀπό τὸν εὑρύτερο Πόντο καὶ ὁ ἀγῶνας τῶν ἀποίκων γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους ἦταν σκληρότερος ἀπό ὁπουδήποτε ἀλλοῦ. ..

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στό : www.e-istoria.com