ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ – ΜΕΛΕΝΙΚΟ

,

5-8-1913 Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΜΕΛΕΝΙΚΟ Ο ΠΥΡΓΟΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ,

,ΜΕΛΕΝΙΚΟ – Ο ΞΕΡΙΖΩΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΙΩΝΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ

,

,Ὅταν ἔμαθαν οἱ κάτοικοι τοῦ Μελένικο, τὴν ἀπόφασι τοῦ Συνεδρίου τοῦ Βουκουρεστίου, ποὺ ἐπιδίκαζε τὴν πόλη τους καθὼς καὶ τὰ Στάρτσοβο, Πετρίτσι, Μπογορόδιτσα, καὶ ἄλλα ἑλληνικά χωριὰ τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας στὴν βουλγαρία [28/7/1913], ἀποφάσισαν κατόπιν γενικῆς συνελεύσεως τῶν κατοίκων ποὺ ἔγινε στὶς 30 ἰουλίου, νὰ ἐγκαταλείψουν γιὰ πάντα τὴν πατρίδα τους καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν ἑλληνικό στρατό. Τὸ ἴδιο ἀποφάσισαν καὶ ὅλοι σχεδὸν οἱ κάτοικοι τῶν ἑλληνικῶν χωριῶν τοῦ Πετριτσίου καὶ τοῦ Σταρτσόβου. Πρὶν τὴν άναχώρηση, διαδραματίστηκαν τραγικὲς σκηνὲς. Ἦταν 5 Αὐγούστου τοῦ 1913.

Κατόπιν συνεννοήσεως μὲ τὸ Γενικὸ Στρατηγεῖο, ἡ ἀναχώρηση τῶν κατοίκων θὰ διευκολύνετο ἀπό τὸν στρατό, ἔτσι ὥστε οἱ κάτοικοι νὰ μεταφέρουν ὅση ἀπό τὴν κινητὴ τους περιουσία μποροῦσαν.

ΜΕΛΕΝΙΚΟ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΥΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝΠρὶν οἱ ἕλληνες ἐγκαταλείψουν τὸ χωριὸ, οἱ βούλγαροι μὲ σκοπὸ τὴν λεηλασία καὶ λαφυραγώγηση, ἐπιτέθηκαν καὶ πολιόρκησαν γιὰ τρεῖς ἡμέρες τὸ Μελένικο καὶ μόνο χάρις στὴν ἐπέμβασι ἑνός τάγματος εὐζώνων καὶ μετὰ ἀπό φονικὲς μάχες, ἔλυσαν τὴν πολιορκία καὶ ἔτσι μπόρεσαν οἱ κάτοικοι νὰ ἀναχωρήσουν γιὰ τὰ ὁριζόμενα ἀπό τὶς Συνθῆκες ἑλληνικά ἐδάφη. Δημοσίευμα τῆς ἐποχῆς περιγράφει τὴν τραγικὴ ἀναχώρηση τῶν ἑλλήνων ἀπό τὴν πατρικὴ γῆ. «[ ] Γραίαι κρατοῦσαι τὰς ἱεράς εἰκόνας κλαίουσαι, ἔστρεφον ἄπελπι βλέμμα πρὸς τὰς οἰκίας των, κατησπάζοντο τὰς θύρας καὶ ἐλάμβανον εἶτα τὴν ἄγουσαν πρὸς τὸ Ἑλληνικόν ἔδαφος. Σπαραξικάρδιον ἦτο τὸ θέαμα τοῦ ἀποχωρισμοῦ ἰδίᾳ ἀπό τῶν οἰκογενειακῶν παρεκκλησίων. Ἐπί ὥρας κλαίουσαι, κατησπάζοντο καὶ τὰς παραμικροτέρας γωνίας τῶν ναΐσκων, καὶ παρελάμβανον τὰς εἰκόνας.[ ]

[ ] Ἀπερχόμενοι δὲ ἐφώναζον πρὸς τοὺς βουλγάρους: “ Ἐλᾶτε τέρατα, ἐλᾶτε τύραννοι, λάβετε τὸ πολυπόθητόν σας Μελένικον”.[ ]

[ ] Αἱ γυναίκες καὶ αἱ νεάνιδες φεύγουσαι, ἔψαλλον τὸ γνωστὸν δημῶδες ἇσμα τῆς καταστροφῆς τῆς Πάργας καὶ τοῦ Σουλίου: “ Ἔχε γειά καϋμένη πατρίδα ” . Ἄλλοι ἐτραγούδουν: “ Τοῦ βουλγαρισμοῦ ἡ ψώρα Μακεδόνας δὲν μολύνει”».

Πρὶν φύγουν οἱ ἄντρες, μπῆκαν στὶς ὑπόγειες στοὲς ὅπου ὡρίμαζε τὸ ξακουστὸ μελενιώτικο κρασὶ, πρῶτο στὴν προτίμηση τῶν βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων, καὶ ἄδειασαν σοδειὲς ὁλόκληρων δεκαετιῶν, γιὰ νὰ μὴ βροῦν οἱ βούλγαροι οὔτε σταγόνα νὰ γιορτάσουν τὴν ἄδικη ἔνταξη τῆς ἑλληνικῆς πόλης στὸ κράτος τους.

Ἡ ἵδρυση τοῦ Μελένικου, άνάγεται στοὺς χρόνους τοῦ Ἰουστινιανοῦ. Ὅπως γράφει ὁ Κ. Ί. Ἄμαντος στὸ βιβλίο του, «Ἄρθρα καὶ Λόγοι», Ἀθήναι 1953, σελ. 154- 155: «Τὸ Μελένικον ὑπῆρξε παλαιὰ πόλις, τοῦ ὁποίου οἱ κάτοικοι ἑκαυχῶντο κατὰ τοὺς βυζαντινοὺς χρόνους, ὅτι ἦσαν “καθαροὶ τὸ γένος Ῥωμαῖοι”». Γιὰ αἰῶνες ἦταν μία ἀκμαία ἑλληνική πόλη, ὅπου ὁ ἑλληνικός χαρακτῆρας καὶ γλώσσα κυριαρχοῦσαν ἀποκλειστικά στὰ σχολεῖα, τὴν ἐκκλησία, τὸ ἐμπόριο καὶ τὴν κοινωνικὴ ζωὴ.

Διαβᾶστε περισσότερα γιὰ τὸ Ἑλληνικό Μελένικο στὰ :

http://meleniko.gr/  καὶ http://odeusiskilkis.gr/

Ἐπιλογὴ καὶ ἐπεξεργασία κειμένου : Ἑλληνικό Ἡμερολόγιο

Αφήστε μια απάντηση