ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ – Ιερ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΣΤΑΣ

,

,

ΙΕΡΕΙΣ,

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

.
Ἱερ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΣΤΑΣ

.

.
……….Ὁ π. Κωνσταντῖνος Κούστας στάθηκε σ’ ὅλη τὴ ζωὴ του γενναῖος· κι ὅταν ἀγωνιζόταν ὡς λαϊκὸς γιὰ τὴν οἰκογένειά του κι ὅταν ὕστερα σὰν ἱερεύς φρόντιζε τὸ ποίμνιό του. Γεννήθηκε στὸ Νυμφαῖο, τὸ ἀρχοντοχώρι τῆς Φλώρινας. Οἱ κάτοικοι τοῦ χωρίου αὐτοῦ ἐξενιτεύοντο στὴν Αἴγυπτο καὶ γυρίζοντας ἔφερναν πολὺ χρυσὸ. Γι’ αὐτό οἱ κάτοικοι, ποὺ ἔμεναν, κατεγίνοντο μὲ τὴν χρυσοχοΐα—Νυμφαιᾶτες χρυσοχόοι ζοῦσαν σὲ πολλὰ μέρη τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκικῆς αὐτοκρατορίας.

……….Ὁ π. Κωνσταντῖνος μικρὸς ἀκολούθησε τὸν πατέρα του στὶς ἐργασίες του στὴν Β. Ἤπειρο. Γρήγορα ὅμως ἦλθε στὸ θεῖο του, ποὺ εἶχε χρυσοχοεῖο στὴ Θήβα. Δὲν ἄργησε νὰ τὸν ἀντικαταστήσῃ στὴν ἐργασία καὶ νὰ δημιουργήσῃ σχέσεις μὲ προσωπικότητες τῆς ἑλληνικῆς ζωῆς. Τὸ 1912 πῆγε μὲ τὸν ἀδελφό του ἐθελοντής στὸν ἔνδοξο ἐκεῖνον ἀγῶνα. Τὸ ‘15 ἦλθε στὴν πατρίδα του καὶ πῆρε σύζυγό του τὴν Αἰκατερίνη Γυφτίτσου. Ἐπιστρατεύθηκε καὶ πολέμησε δύο χρόνια στὸν Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Ξαναῆρθε γιὰ λίγο στὰς Θήβας μὰ γρήγορα γύρισε στὸ Νυμφαῖο.

……….Τὸ 1931 χειροτονήθηκε ἱερεύς στὸν Πειραιᾶ. Ἡ ἑνορία στὸ πρόσωπο τοῦ π. Κωνσταντίνου βρῆκε τὸν προσεκτικὸ καὶ καλλίφωνο λειτουργὸ, καθὼς καὶ τὸν ἐνεργητικό καὶ δραστήριον ἐφημέριο. Τοῦ ἔδωσε πρόθυμα τὸ σεβασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμησί της.

……….Ὁ Β’ Παγκόσμιος πόλεμος γίνεται αἰτία νὰ δείξῃ ὁ π. Κωνσταντῖνος ὅλη τὴ δύναμι τῆς ψυχῆς του. Ὅπου δυστυχία καὶ πόνος, ἦταν παρών. Στὶς ἀγρυπνίες προσεύχεται γιὰ τὴ νίκη τοῦ στρατοῦ μας κι ἐγκαρδιώνει τας πονεμένες μᾶνες. Κι ὅταν μπῆκαν οἱ Γερμανοὶ, καταλαβαίνει εὐθύς, πὼς θὰ χρειασθῆ πόλεμος σκληρὸς νὰ γίνῃ ἐναντίον τους. Κι αὐτός, ὁ ἀπόγονος τῆς κλέφτικης οἰκογένειας Τυμπέση, συμβουλεύει τοὺς ἑνορίτες του νὰ ἐφοδιασθοῦν μὲ ὅπλα παίρνοντάς τα ἀπό τὶς θέσεις, ποὺ ἔγιναν μάχες. Ἀτρόμητος πολεμιστὴς ὁ ἴδιος συμβούλευε συνετᾶ προφύλαξι ἀπό τὴν ὑπουλότητα τῶν Βουλγάρων. Ἔπεσε ὅμως θύμα τῆς Ρουμανικῆς κοινότητος, ποὺ ὑπῆρχε στὸ χωριὸ του.

……….Στὴν Κατοχὴ ὁ π. Κωνσταντῖνος λειτουργοῦσε ἐναλλᾶξ στὰ χωριά Περικοπὴ καὶ Ἀετό. Ἀπό τὸ δεύτερο χωριὸ ὅργανα τοῦ Βουλγάρου Κάλτσεφ τὸν ἔδιωξαν μιὰ μέρα μὲ πέτρες καὶ ξύλα. Εἶχε ὅμως ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὴ Ρουμανικὴ κοινότητα στὸ χωριὸ του. Μὲ τοὺς Ρουμάνους ἦρθε γρήγορα σὲ σύγκρουσι, γιατὶ βρέθηκε ἀντίθετος στὴν προπαγάνδα, ποὺ ἔκαμαν αὐτοί στοὺς Ἕλληνας κατοίκους. Ἔκαμαν διευκολύνσεις στὴν ἐκπαίδευσι καὶ μέσα στὴν πείνα τῆς Κατοχῆς μοίραζαν τρόφιμα. Ὁ π. Κωνσταντῖνος τοὺς πολέμησε ἀποτελεσματικά. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Νομάρχου δημιουργεῖ παιδικὰ συσσίτια καὶ ἀναπτύσσει κοινωνικὴ δράσι.

……….Οἱ Ρουμάνοι τότε τὸν καταγγέλλουν στοὺς Γερμανοὺς, ὅτι τάχα δίνει ὅπλα στοὺς ἀντάρτες. Τὸν συκοφαντοῦν ἔπειτα καὶ στοὺς ἀντάρτες, ὅτι δὲν τοὺς δίνει τὰ ὅπλα ποὺ κρύβει, γιατὶ σκοπεύει νὰ κάμη ὁμάδα ἐθνικοφρόνων. Τὴν Κυριακὴ, στὶς 6 Αὐγούστου τοῦ 1943 ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως, τὸν ἔπιασαν οἱ Γερμανοὶ, χωρὶς νὰ τὸν ἀφήσουν νὰ τελειώσῃ τὴ Λειτουργία. Ζήτησε νὰ ἀπολογηθῇ χωρὶς ἴχνος δειλίας. Δὲν τοῦ τὸ ἐπέτρεψαν.

……….Παρατήρησε μὲ θάρρος, πὼς ἡ Γερμανία δὲν θὰ νικήσῃ.

……….Τὸν τράβηξαν μπροστὰ στὸ ἐκτελεστικό, ἀλύγιστο. Ἡ τελευταῖα του κραυγὴ ἦταν «ζήτω ἡ Ἑλλάς». Ἀμέσως τὰ Γερμανικὰ πολυβόλα τὸν ξάπλωσαν νεκρὸ.


  • Ἐπιμέλεια κειμένου καὶ εἰκόνας :  « λληνικ μερολόγιο »
  • Πηγή: Το έργο τού Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου«Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1942-1949.»
Γι' ατό, τν ερέων πο μαρτύρησαν γι τν κκλησία κα τ θνος τους,  ς εναι  μνήμη αωνί.

Αφήστε μια απάντηση