14 Μαρτίου
1489.—Η Βενετικής καταγωγής τελευταία βασίλισσα τής Κύπρου, Αικατερίνη Κορνάρο, εγκατέλειψε σαν σήμερα την Κύπρο, κλαίγοντας και ντυμένη στα μαύρα. Όπως προκύπτει και από τα «Χρονικά», ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στον λαό. Μετά τον θάνατο τού συζύγου της, Ιάκωβου Β΄ (1473) και τού γυιού της και διαδόχου σε βρεφική ηλικία, κυβέρνησε έως το 1489, όπου υπό την συνεχή πίεση των Βενετών υπέκυψε τελικά και τους πούλησε την Κύπρο, δίνοντας τέλος στην Φραγκική κατοχή τής νήσου.
1666.—Ναυάγιο πειρατικού έξω από την Κάσο, στοιχίζει την ζωή σε 208 Ιππότες πειρατές τής Μάλτας και τού καπετάνιου τους. Σώθηκαν 122 άνδρες, από ένα πλοίο το οποίο κυριολεκτικά «όργωνε» λεηλατώντας σε ελληνικά νερά.
1676.—Τρεις Γενοβέζικες γαλέρες με Μανιάτες, προσάραξαν σ’ ένα σημείο απέναντι από την Παόμια τής Κορσικής. Πρώτοι αποβιβάστηκαν οι μοναχοί, γι’ αυτό και το σημείο ονομάστηκε Σκάλα Γκρέκα (Scala Greca) ή Λιμάνι των καλογήρων. Οι οκτακόσιοι Μανιάτες αναχώρησαν από το Οίτυλο και εγκαταστάθηκαν στην Παόμια τής Κορσικής, μετά από συμφωνία με την Δημοκρατία τής Γένουας. Πριν την αναχώρηση των Οιτυλιωτών γιά την Κορσική, οι αρχές ιταλοποίησαν όλα τα επίθετα, αντικαθιστώντας τις καταλήξεις «-ΑΚΗΣ» των επιθέτων, με το «ACCI». Γιά παράδειγμα ο Παπαδάκης έγινε Papadacci. Οι Έλληνες τής Κορσικής ρίζωσαν και επέζησαν υπό αντίξοες συνθήκες. Μετά την Παόμια (1676-1731) και το Αιάκειον (1731-1775), οι απόγονοι των Μανιατών αποίκων απέκτησαν την έδρα τους, έως σήμερα, στο μεγάλο τους χωριό, το πανέμορφο Καργκέζε (Gargese la Grecgue). Επτακόσιοι άνθρωποι και οι απόγονοί τους ως σήμερα, κατάφεραν να επιβάλλουν την ελληνική τους παρουσία και να θέσουν την σφραγίδα τους στην καθημερινή ζωή.
1783.—Τα μεσάνυχτα τής σημερινής, οι κάτοικοι τής Λευκάδος «γεύονται» και άλλον (δεύτερο) σεισμό μέσα σε διάστημα 24 ωρών. Ο ιστορικός τής εποχής, θέλοντας να περιγράψει την ψυχική κατάσταση των κατοίκων οι οποίοι έβλεπαν τακτικότατα την καταστροφή τους εκείνες τις ημέρες, έγραψε: «[…] εστοχαστήκαμε πως θενά βουλιάξει το νησί, εξομολογήθηκαν όλοι και εμετάλαβαν».
1821.—Σαν σήμερα, ο Ρ. Παλαμήδης συναντήθηκε με τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ στην Κωνσταντινούπολη, γιά να παραλάβει δύο πατριαρχικά έγγραφα. Το ένα είχε αποδέκτη τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και το άλλο τον Τριπόλεως Δανιήλ. Στην συνάντησή τους, ο Πατριάρχης τού μίλησε κατεχόμενος από μεγάλη συγκίνηση, πείθοντάς τον τελικά να πάρει (παρά τις αρχικές του αντιρρήσεις λόγω των κινδύνων τής αποστολής που τού ανέθετε), τα δύο έγγραφα. Με δάκρυα στα μάτια ο ιεροεθνομάρτυρας Γρηγόριος Ε΄, παρακάλεσε τον Παλαμήδη να μεταφέρει τα έγγραφα λέγοντας: «[…] Ἐξεδώκαμεν ἀφορισμὸν κατὰ τοῦ ἐνόπλου Γένους, φοβούμενοι τὴν σφαγὴν του. Πορεύεσθε πρὸς τὴν Πελοπόννησον, καὶ ἀναγγείλατε εἰς τὸν Πατρῶν καὶ τοὺς ἄλλους Ἱεράρχας ὅτι ἡ εὐλογία ἑμοῦ ἐπὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Πολεμεῖτε τὸν Ἀγαρηνόν». Ο Παλαμήδης διηγήθηκε το γεγονός ενώπιον τής Εθνικής αντιπροσωπείας στις 3/8/1864, και τον επιβεβαίωσε ο Π. Σούτσος, αρθρογράφος τής εφημερίδας «Αιών», ο οποίος δήλωσε ότι ήταν παρών στον διάλογο των δύο ανδρών.
.—«Ἡ Πύλη διέταξε νὰ ὁπλισθῶσιν ὅλοι οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλει Ὀθωμανοί». Μετά από τις πληροφορίες γιά τις κινητοποιήσεις στην Πελοπόννησο και τον γενικό ξεσηκωμό, ο σουλτάνος Μαχμούτ ο Β΄ εξέδωσε φιρμάνι με το οποίο καλούσε τους τούρκους τής Πόλης να οπλιστούν.
.—Τὴν ἴδια ἡμέρα ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, σὲ μία διπλωματικὴ του κίνηση, ἔστειλε ἐπιστολὴ (ἀπὸ τὸ Λάϋμπαχ ὁπού βρισκόταν μὲ τὴν ῥωσικὴ ἀντιπροσωπεία) στὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη, τὴν ὁποία ὅμως σημειωτέον, παρέδωσε π ρ ῶ τ α στὴν Ὑψηλὴ Πύλη μέσῳ τοῦ βαρώνου Στρογγάνωφ. Σὲ αὐτήν, ἀπευθυνόμενος στὸν Ὑψηλάντη, τοῦ ἔγραφε ἐν ὁλίγοις ὅτι ἐπέλεξε λάνθασμένο χρονικὸ διάστημα νὰ πολεμήση τὴν Πύλη, διότι ἤδη μετὰ τὴν ῥωσοτουρκικὴ συνθήκη εἰρήνης, οἱ διαπραγματεύσεις ποὺ διεξάγωνται ὁδηγοῦνται σὲ εὐνοϊκὰ ἀποτελέσματα γιὰ τοὺς Γραικούς. Δήλωνε δὲ ἐμμέσως στὴν Πύλη ὅτι: «[…] ἡ Ῥωσσία θέλει εἶσθαι θεατὴς τῶν συμβεβηκότων καὶ τὰ στρατεύματα τοῦ αὐτοκράτορος ἔσσονται ἀσάλευτα». Ὡς γνωστόν, πρὶν ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης ἀναλάβει ἐπισήμως τὴν ἀρχηγία τῆς Φιλικῆς Ἑταιρίας τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1820, εἶχε συναντηθεῖ μὲ τὸν Καποδίστρια γιὰ νὰ ζητήσῃ τὴν γνώμη του, ἡ ὁποία ἦταν θετικὴ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶχε προηγηθεῖ ἡ δικὴ του ἄρνηση ἀναλήψεως τῆς ἀρχηγίας μαζὶ μὲ τὶς ἐπιφυλάξεις του ὡς πρὸς τὴν χρονικὴ στιγμή ἐκδηλώσεως ἐπαναστάσεως. Προφανῶς ἡ ἐπιστολὴ του ἀπὸ τὸ Λάϋμπαχ, εἶχε σκοπὸ ἀνάλογο μὲ τὸν ἀφορισμὸ τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ ὁ ὁποῖος βεβαίως καὶ δὲν αντιπροσώπευε τὰ πραγματικὰ αἰσθήματα καὶ τὶς προθέσεις τοῦ ἱεροεθνομάρτυρα.
.—Έλληνες επαναστάτες από τα Καλάβρυτα χτυπούν τούρκους. Σε λίγες ημέρες αρχίζει η Επανάσταση. Ο Νικόλαος Σολιώτης, μαζί με τον Τσίπογλου σκότωσε οκτώ τούρκους φοροεισπράκτορες. Την προηγουμένη ημέρα είχε στήσει ενέδρα κοντά στο Αγρίδι τού Χελμού, και σκότωσε τους τούρκους ταχυδρόμους που μετέφεραν επιστολές τού καϊμακάμη Σελήχ στον Χουρσίτ πασά στα Ιωάννινα.
1823.—Ο προεστός των Πατρών, Αθανάσιος Κανακάρης Ρούφος (1760-1823), ο οποίος είχε διαθέσει μεγάλο μέρος τής περιουσίας του γιά τον Αγώνα και είχε μετάσχει στις πρώτες επαναστατικές κυβερνήσεις, απεβίωσε στο Καστρί Ερμιόνης. Σύμφωνα με τον Τρικούπη, ήταν ο «δημοκρατικότερος τῶν προυχόντων». (Πηγές αναφέρουν ως ημερομηνία θανάτου και την 14 Ιανουαρίου).
1825.—«Μάχη ἐν Νεοκάστρῳ τῆς Πυλίας, καθ’ ἥν ἐπληγώθη θανασίμως ἐπί τῶν ἐπάλξεων τοῦ φρουρίου ὁ Ἰωάννης Μαυρομιχάλης, ὅστις ἀπεβίωσεν μετὰ ὀκτὼ ἡμέρας ἐν Κυπαρισίᾳ τῆς Τριφυλίας. Ἐνταῦθα ἀρχηγοὶ τῶν μὲν Ἑλλήνων ἦσαν οἱ Γεώργιος καὶ Ἰωάννης Μαυρομιχᾶλαι, τῶν δὲ τούρκων ὁ Ἰμβραὴμ πασᾶς. Νίκη Ἰμβραήμ». Γίνεται μάχη μεταξύ Ελλήνων υπό τον Ι. Μαυρομιχάλη τού Πετρόμπεη, και τούρκων, στο Νεόκαστρο Πυλίας. Σε αυτήν τραυματίζεται θανάσιμα ο Ιωάννης Μαυρομιχάλης. Λόγω ελλείψεως ιατρικής περιθάλψεως, το τραύμα απέβη μοιραίο και μετά από λίγες ημέρες εξέπνευσε. (Κατά την παράδοση, η ιστορική οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων που έδωσε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα πάνω από σαράντα νεκρούς, προερχόταν από την Θράκη, όπου στα μέσα τού 14ου αιώνα, πιεζόμενη από τους οθωμανούς, κατέφυγε και εγκαταστάθηκε στην Μάνη).
.—Σε μερική αμνήστευση των πολιτικών της αντιπάλων προχωρά η κυβέρνηση Κουντουριώτη.
1836.—«Ακαρνανικά». Σκληρή μάχη διεξάγεται έξω από το Αγρίνιο μεταξύ των αρχηγών των κινηματιών Δήμου Τσέλιου, Νικ. Ζέρβα και λοιπών, με τις δυνάμεις τού Κίτσου Τζαβέλλα. Οι κινηματίες αναγκάστηκαν να δώσουν μάχη εκ παρατάξεως στην οποία πραγματικά κατατροπώθηκαν. Μετά από την ήττα τους, διασκορπίστηκαν (κάθε λήσταρχος προς διαφορετική κατεύθυνση). Θα ακολουθήσουν ελάχιστες απεγνωσμένες μάχες τις οποίες έδωσαν, δίχως όμως να αλλάξει το αποτέλεσμα. Τα «Ακαρνανικά» πλησιάζουν προς το οριστικό τους τέλος.
1854.—Ο υποστράτηγος Χριστόδουλος Χατζηπέτρος αναλαμβάνει την αρχηγία τής Επαναστάσεως στην Θεσσαλία.
1887.—Η Αυστροουγγρική Μοναρχία προσχωρεί στην μυστική Συμφωνία που υπέγραψαν η Μεγάλη Βρετανία και το βασίλειο τής Ιταλίας στις 12 Φεβρουαρίου. Οι συμβαλλόμενες χώρες υποσχέθηκαν να συμπράξουν εναντίον κάθε προσπάθειας τής Ρωσικής αυτοκρατορίας να διασαλεύσει το οθωμανικό καθεστώς στην Χερσόνησο τού Αίμου και μεταβολής του στο Αιγαίο και την Μαύρη θάλασσα.
1889.—(ν. ημ.) Ισχυρή σεισμική δόνηση συγκλονίζει την νήσο Ζάκυνθο, δίχως όμως αναφορές γιά μεγάλης εκτάσεως ζημιές.
1902.—Βούργαροι κομιτατζήδες φθάνουν στα Τρίκαλα όπου και αγοράζουν όπλα γιά τα εγκλήματά τους στην Μακεδονία.
1904.—Η Ιερά Σύνοδος τής Ελλάδος, καθαιρεί 2 κληρικούς, οι οποίοι προσχώρησαν στην αίρεση των Ευαγγελιστών.
.—Ο ηρωικός Εμμανουήλ Λυκοβαρδής από τα Περβολάκια Κισσάμου Χανίων, αναλαμβάνει τα καθήκοντά του, στον Αγώνα τής Μακεδονίας.
1905.—Εγκαινιάζεται το Αιγινήτειο Θεραπευτήριο. Ιδρύθηκε με πρωτοβουλία τού καθηγητή Μιχαήλ Κατσαρά το 1904, χάρις στο κληροδότημα τού Διονύσιου και τής Ελένης Αιγινήτου (Βασιλικό Διάταγμα 19/7/1904). Αρχικά στέγασε την έδρα τής Νευροψυχιατρικής με κύριο στόχο την εκπαίδευση των γιατρών στην ψυχιατρική.
1906.—Στα πλαίσια τής τρομοκρατίας με σκοπό την επιβολή στην Μακεδονία, οι βούργαροι ενεργούν επίθεση στο χωριό Νησί Ημαθίας. Μαχαίρωσαν θανάσιμα τον προύχοντα, Κωνσταντίνο Σπανό, ενώ έκαψαν ζωντανό ένα εξάχρονο παιδάκι, τον Θωμά Σπανό.
.—Μακεδονομάχοι προσέβαλαν το χωριό Γκολεσάνη (Λευκάδια) Ναούσης, με στόχο βουργαροκομιτατζήδες και προδότες.
1914.—Μάχες σε Πρεμετή και Κορυτσά. Η αλβανική χωροφυλακή είναι παντελώς ανίσχυρη να αντιμετωπίσει τους Ιερολοχίτες τής Ηπείρου, οι οποίοι συνεχώς ενισχύονται με εθελοντές απ’ όλη την Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος δεν πρόσφερε την παραμικρή βοήθεια στον αγώνα των βορειοηπειρωτών αδελφών μας. Μόνοι συμπαραστάτες τους στάθηκαν εθελοντές από την Ελλάδα και την Κύπρο, ακόμη και ομογενείς τού εξωτερικού. Από τον Φεβρουάριο τού 1914, και μέσα σε τρεις μήνες, οι εξεγερμένοι είχαν ελευθερώσει όλη σχεδόν την Βόρειο Ήπειρο, αναγκάζοντας τους πανικόβλητους αλβανούς να ζητήσουν εσπευσμένα την διαμεσολάβηση των Ευρωπαίων και τής Διεθνούς Επιτροπής Εθνολογικού Ελέγχου.
1915.—Διεξάγεται ανακριτική έρευνα γιά απρεπέστατες φράσεις τού διευθυντή τού Διδασκαλείου, Γληνού, εναντίον τού βασιλέα.
1916.—Αγγλικά αγήματα αποβιβάζονται σε Πειραιά και Πάτρα, ενώ ο φερόμενος ως συμμαχικός στόλος ενεργεί νηοψίες σε πλοία μας.
1920.—Ο Ελληνικός Στρατός στην Μ. Ασία, εδραιώνει τις θέσεις του και καταδιώκει τουρκικά αποσπάσματα.
.—Μετά από τις καταγγελίες τού προηγούμενου μήνα γιά εκτελέσεις περισσότερων από 3.000 αντιφρονούντων τού καθεστώτος Βενιζέλου, ο Βενιζέλος εξαναγκάζεται και δημοσιεύει διάταγμα παροχής αμνηστίας σε πολιτικούς και στρατιωτικούς κατάδικους, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.
1921.—Ο Ελληνικός Στρατός (Α΄ Σ.Σ.), κατόπιν σκληρών μαχών, κυριεύει το Αφιόν Καιραχισάρ, το οποίο αποτελούσε σπουδαιότατο συγκοινωνιακό κόμβο και στρατηγικό σημείο τής οδού προς την Άγκυρα.
.—Το Γ΄ Σώμα Στρατού συνεχίζει την επίθεσή του εναντίον τού Δορυλαίου.
.—Λήγει η συγκληθείσα από τους Άγγλους Συνδιάσκεψη στο Λονδίνο, μεταξύ Αγγλίας, Ελλάδος και τουρκίας, με αντικείμενο την αναθεώρηση τής Συνθήκης των Σεβρών και τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Μικρά Ασία. Μεταξύ των προτάσεων τής Μεγάλης Βρετανίας, ήταν να παραδοθεί η επικυριαρχία τής Σμύρνης στον σουλτάνο, η ελληνική διοίκηση να αντικατασταθεί από άλλη, διοριζόμενη από τους «Συμμάχους», να αποχωρήσει ο Στρατός μας και να αντικατασταθεί από τοπικούς. Η Συνδιάσκεψη άρχισε στις 21 Φεβρουαρίου και έληξε με την μη αποδοχή των προτάσεων από την Ελλάδα.
1922.—Η Ελληνική Στρατιά Μ. Ασίας μάχεται μάχη προφυλακών.
1925.—Το συμβούλιο τής Κ.τ.Ε. (Κοινωνίας των Εθνών), αποδέχτηκε την προσφυγή τού Βενιζέλου και ακύρωσε το Πρωτόκολλο Καλφώφ – Πολίτη. Η εν λόγω Συμφωνία των δύο υπ. Εξωτερικών βουργαρίας και Ελλάδος, υπεγράφη στις 29 Σεπτεμβρίου 1924 και αφορούσε – μεταξύ άλλων – την προστασία μειονοτήτων στις δύο χώρες.
1934.—Σαν σήμερα γεννήθηκε ο ηθοποιός και τραγουδιστής Νίκος Ξανθόπουλος. Παιδί Πόντιων προσφύγων, μεγάλωσε φτωχικά, και βίωσε τις δύσκολες μέρες τής κατοχής. Αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο και αργότερα ακολούθησε ο κινηματογράφος που τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό. Οι ρόλοι του συνήθως αντιπροσώπευαν τον έντιμο βιοπαλαιστή, ο οποίος ξεριζωμένος και κατατρεγμένος, παρά τις αντίξοες συνθήκες, παραμένει σταθερός στις αξίες του και δεν ξεπουλά την ψυχή του. Όταν αποσύρθηκε από τα κινηματογραφικά πλατό και την θεατρική σκηνή, ασχολήθηκε επιτυχώς με το λαϊκό τραγούδι.
.—Ημερομηνία θανάτου τού διαπρεπούς καθηγητή αστρονομίας, στο πανεπιστήμιο Αθηνών, Δημήτριου Αιγινήτη.
1935.—Ο Ελ. Βενιζέλος αποβιβάζεται στην ιταλοκρατούμενη νήσο Κάρπαθο. Μετά από την αποτυχία τού πραξικοπήματος που προσπάθησε να δημιουργήσει, ο Βενιζέλος εγκατέλειψε τα Χανιά και αφού πρώτα έφτασε στην Κάσο στις 11 Μαρτίου, στις 14 αποβιβάστηκε στην νήσο Κάρπαθο.
1936.—Η νέα κυβέρνηση Δεμερτζή αναλαμβάνει την εξουσία. Ο Αθανάσιος Σουλιώτης, γνωστός μακεδονομάχος και βαλκανιομάχος, συμμετέχει αναλαμβάνοντας την Γενική Διοίκηση Θράκης. Η εφημερίδα ”Ακρόπολις” τής Κυριακής 15 Μαρτίου είχε δημοσιεύσει μεταξύ άλλων φωτογραφία με τα μέλη τής νέας κυβερνήσεως, γράφοντας στην λεζάντα: «[…] Τα μέλη τής νέας κυβερνήσεως φωτογραφούμενα μετά την ορκωμοσίαν των. Εξ αριστερών προς τα δεξιά καθήμενοι οι κ.κ. Στ. Παπαρρηγόπουλος, υπουργός των Ναυτικών, Παναγιωτάκος, Γεν. Διοικητής Ηπείρου, Α. Κούζης, υφυπουργός Υγιεινής, Αντ. Μπενάκης, Γεωργίας, Ιω. Μεταξάς αντιπρόεδρος τής κυβερνήσεως και υπουργός Στρατιωτικών και Αεροπορίας, Κ. Λογοθέτης, Εσωτερικών και προσωρινώς τής Δικαιοσύνης, Γ. Ματζαβίνος Οικονομικών και προσωρινώς Κοινωνικής Αντιλήψεως και Προνοίας, Αγγ. Οικονόμου Συγκοινωνίας, Π. Δεκάζος Εθνικής Οικονομίας, Ν. Λούβαρης Παιδείας. Άνω όρθιοι οι κ.κ. Γερ. Μακρής, γραμματεύς τού Υπουργικού Συμβουλίου, Αριστ. Βαλαωρίτης υφυπουργός Οικονομικών, Γεωργακόπουλος υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κ. Νικολόπουλος υφυπουργός Συγκοινωνίας.»
1941.—Στο Μέτωπο, οι Ιταλοί συνεχίζουν την επίθεσή τους εναντίον των Ελληνικών δυνάμεων, χωρίς επιτυχία.
.—Πέντε σχεδόν ημέρες μετά από την εξαπόλυση τής «Εαρινής Επιθέσεως», ο ιταλικός στρατός αριθμεί τουλάχιστον 14.000 νεκρούς και τραυματίες.
1942.—Τερματίζεται η Συνδιάσκεψη τής Ρώμης, με την υπογραφή και τού κατοχικού “δανείου”. Την σύμβαση υπέγραψαν οι πληρεξούσιοι τής Ιταλίας, Γκίτζι και τής Γερμανίας, Άλτενμπουργκ. Στην Ελλάδα η συμφωνία ανακοινώθηκε εννέα ημέρες μετά, με την 160ή ρηματική ανακοίνωση τού Γ΄ Ράϊχ, η οποία προέβλεπε την αποπληρωμή των δανείων «εν καιρώ»… Ο καθηγητής Α. Αγγελόπουλος, υπολόγισε στις αρχές τής δεκαετίας τού 1990 το απαιτητό κεφάλαιο μόνο στα 3.000.000.000 δολάρια. Το γεγονός ότι στην σύγχρονη ιστορία μας: α) κατά την υπογραφή των μνημονίων με την Τρόϊκα, η Γερμανία είναι μόνη χώρα που δεν υπέγραψε απ’ ευθείας με την Ελλάδα, αλλά αντ’ αυτής υπέγραψε η Γερμανική Τράπεζα K.F.W., και β) απαίτησε και προστέθηκε στην σύμβαση δανείου το άρθρο 7, στο οποίο ρητώς «απαγορεύεται συμψηφισμός και υποβολή ανταπαίτησης», σημαίνει πολλά.
1943.—Δολοφονούνται στην Σπερχειάδα 7 αντάρτες (μεταξύ αυτών και ο Κωστορίζος Νικόλαος, επισμηνίας-πιλότος με συμμετοχή σε μάχες τού ελληνοϊταλικού πολέμου) από τους ΕΛΑΣίτες τού Βελουχιώτη, επειδή αποχώρησαν από τον ΕΛΑΣ και εντάχθηκαν στον Ε.Σ.Α.Π. (Ελληνικός Στρατός Απελευθερωτικής Προσπάθειας) τού Γ. Κωστόπουλου, στο Βουνέσι (Μορφοβούνη) Καρδίτσας. Η πράξη αυτή θεωρήθηκε λιποταξία και προδοσία από τον Βελουχιώτη, που ζήτησε εκδίκηση. Ο Νίκος Δικαίος (Νικηταράς), Έλληνας τής Κωνσταντινούπολης, ζήτησε να μην σκοτωθεί από ελληνική σφαίρα αλλά να τον αφήσουν να συνεχίσει να πολεμά τον εχθρό, το αίτημά του όμως δεν έγινε δεκτό. Ο Κωστορίζος έδειξε μεγάλη ψυχραιμία μπροστά στο απόσπασμα, και εκτελέστηκε φορώντας το πηλήκιο τού αεροπόρου. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός, ότι μεταξύ των συλληφθέντων ήταν και ο Στέφανος Σαράφης (τού φιλελεύθερου βενιζελικού χώρου), ο οποίος είχε πλησιάσει την ομάδα Κωστόπουλου ως απεσταλμένος τού Κ.Κ.Ε., δήθεν γιά να συμφιλιώσει τις ομάδες· ο Σαράφης δέχτηκε να ενταχθεί στον ΕΛΑΣ και να χρισθεί αρχηγός του, τυπικά τουλάχιστον… (βλ. και 4/4 , 7/4).
.—Ο Στρατηγός Ναπολέων Ζέρβας ανατεθεί στον γιατρό Πάνο Μαχαιρά, την οργάνωση μηχανισμού γιά διάσωση των διωκόμενων Εβραίων από τούς κατοχικούς Γερμανούς.
1944.—Δεύτερη ημέρα δράσεως τού Ιερού λόχου στην Σάμο, όπου οι ήρωες καταστρέφουν και δεύτερο εχθρικό πλοιάριο.
.—Η αλβανική τσέτα, καταλαμβάνει το τελευταίο οχυρό τής Εθνικής Αντιστάσεως στην Βόρειο Ήπειρο, το ηρωικό Αλίκο (Άγιοι Σαράντα). Αρκετοί από τούς επιζήσαντες μαχητές, διέσχισαν τα βουνά γιά να πλαισιώσουν Τάγμα Βορειοηπειρωτών το οποίο δημιούργησε ο Ναπολέων Ζέρβας. Ο Λευτέρης Γκουβέλης στο βιβλίο του «Άγνωστες ιστορικές στιγμές από το δράμα τής Βορείου Ηπείρου» μάς αποκαλύπτει τούς πραγματικούς σκοπούς τού Ε.Λ.Α.Σ., ο οποίος ήθελε να κυριαρχήσει και στην αλβανία το κομμουνιστικό καθεστώς, με οποιοδήποτε κόστος, έστω και εις βάρος των Βορειοηπειρωτών.
1945.—Ο Ιερός Λόχος εντείνει τις περιπόλους του, σε Κω και Ρόδο.
1949.—Ο ραδιοφωνικός σταθμός των κομμουνιστών, που ήταν εγκατεστημένος στην Γιουγκοσλαβία, διακόπτει απότομα τις εκπομπές του.
1956.—Ο ήρωας τής ΕΟΚΑ Δημητριάδης Δημητράκης, ετών 7 από την Λάρνακα, φονεύθηκε από Άγγλους κατά την διάρκεια μαχητικής διαδηλώσεως διαμαρτυρίας γιά την εξορία τού Μακάριου.
1957.—Στην Κύπρο, εκτελείται διά απαγχονισμού από τους Άγγλους, ο μαθητής Γυμνασίου Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ετών 18. Στις 18 Δεκεμβρίου 1956, ο Ευαγόρας μετέφερε όπλα και τρόφιμα από την Λυσό μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές του όταν ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με αγγλική περίπολο. Οι 2 συναγωνιστές τού Ευαγόρα κατάφεραν να διαφύγουν, αλλά ο ίδιος συνελήφθη. Στην δίκη του, ο Παλληκαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις τους, παραδέχθηκε την ενοχή του με τον εξής αξιοθαύμαστο τρόπο. «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο». Ήταν ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους. Ο τάφος του βρίσκεται στα «Φυλακισμένα Μνήματα» στην Λευκωσία.
1964.—Αναχωρεί εσπευσμένα γιά την Κύπρο η πρώτη ομάδα Καναδών κυανόκρανων, η οποία θα παρεμβληθεί ανάμεσα στις δύο κοινότητες.
1965.—Εγκαινιάζεται η νέα λαχαναγορά στου Ρέντη.
1968.—«Ήταν ο γιατρός τής αριστοκρατίας τής πόλης αλλά ξεγεννούσε δωρεάν τις γυναίκες τής φτωχολογιάς». Ημερομηνία θανάτου τού Ποντιακής καταγωγής γιατρού και πολιτικού, Ιωάννη Πασαλίδη. Λόγω τού αριστερού του παρελθόντος, απεβίωσε φρουρούμενος από τα όργανα τής Χούντας, διότι το καθεστώς τον είχε θέσει σε κατ’ οίκον περιορισμό. Ο Ιωάννης Πασαλίδης γεννήθηκε το 1885 στην Κουταΐδα τού Καυκάσου, από Σανταίους γονείς, φτωχούς αγρότες.
1969.—Η 21η Απριλίου καθιερώνεται ως εθνική επέτειος από το Καθεστώς.
1971.—Ολοκληρώνεται η απογραφή τού πληθυσμού τής Ελλάδος. Ο πληθυσμός στο σύνολο τής Επικράτειας, ανερχόταν στα 8.768.372, και καταγράφηκε αύξηση κατά 379.819.
1975.—Επιστήμονες πραγματοποιούν έρευνες γιά ανεύρεση υδρογονανθράκων στο Δέλτα τού Νέστου.
1991.—Στην 79η οδό τής Νέας Υόρκης, η Ελληνική ομογένεια πραγματοποιεί αντιδιαδήλωση ενάντια στην διαδήλωση των σκοπιανών, μπροστά στο Ελληνικό προξενείο, με 15.000 συμμετέχοντες.
1992.—Το περιοδικό των Σκοπίων «Επόχα», δημοσιεύει την συνέντευξη τού κομμουνιστή, Ηλία Πετρόπουλου. Ο κατάπτυστος αυτός άνθρωπος, την ημέρα που εκατομμύρια Έλληνες διαδήλωναν γιά την ελληνικότητα τής Μακεδονίας, έδωσε συνέντευξη στο Παρίσι, σε κάποια Λιλιάνα Κότεβσκα, όπου μεταξύ άλλων μάς έβριζε ως «σοβινιστές», «ρατσιστές» κ.α., ενώ δεν δίστασε να αμφισβητήσει την ελληνικότητα τής Θεσσαλονίκης. Τελευταίως άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον… και γιά τον Εθνικό μας ποιητή, Διονύσιο Σολωμό.
1995.—Κυρώνεται ομόφωνα από την αρμόδια επιτροπή τής Βουλής, η νέα Σύμβαση γιά το Δίκαιο τής Θάλασσας, που προβλέπει την επέκταση των εθνικών χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 μίλια… και το θέμα έμεινε μέχρι εκεί.
1997.—Πλοία τού Πολεμικού Ναυτικού απομάκρυναν από την αλβανία, λόγω τής χαώδους καταστάσεως, 52 Έλληνες και μεταξύ αυτών και μεγάλο μέρος τού προσωπικού τής Ελληνικής Πρεσβείας, όπως επίσης πέντε Βέλγους καθώς και ολιγάριθμους Ιορδανούς και Παλαιστίνιους. Την ίδια ημέρα, μετά από διαδοχικές συσκέψεις τού Έλληνα Ακολούθου Αμύνης (ΑΚΑΜ) Τιράνων με τον ομόλογό του τής Κίνας, τον Πρέσβη και τον Α΄ Γραμματέα τής Αιγυπτιακής Πρεσβείας, τον επιτετραμμένο τής Πρεσβείας τού Ιράν και τον Πρέσβη τής Παλαιστίνης, οριστικοποιήθηκε ο χρόνος και ο συνολικός αριθμός των αλλοδαπών οι οποίοι θα μεταφέρονταν από τα Τίρανα στο Δυρράχιο, γιά επιβίβαση στα ελληνικά πλοία. Επρόκειτο γιά 171 Κινέζους, 40 Αιγύπτιους, 10 Ιρανούς και 20 Ιορδανούς και Παλαιστίνιους υπηκόους.
1998.—Με παράλληλη υποτίμηση τής δραχμής κατά 14% η Ε.Ε εγκρίνει ομόφωνα την είσοδο τού ελληνικού εθνικού νομίσματος στον Μηχανισμό Στήριξης Ισοτιμιών, ανοίγοντας το δρόμο γιά την είσοδο τής χώρας στο ευρώ (…)
2004.—Η τρομοκρατική οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας», επιχείρησε απόπειρα βομβιστικής επιθέσεως σε υποκατάστημα τής Σίτυμπανκ (Citibank) τής Λ. Κηφισίας, στην περιοχή Αθηνών.
2016.—Με θέμα την απρόσκοπτη λειτουργία τού Μποδοσάκειου Νοσοκομείου Πτολεμαΐδας συνεδρίασε εκτάκτως το Δημοτικό Συμβούλιο Εορδαίας. Η έλλειψη γιατρών, νοσηλευτικού προσωπικού και υγειονομικού υλικού λόγω κυβερνητικών περικοπών, είχε ως αποτέλεσμα την υπολειτουργία βασικών μονάδων.
2019.—Με 224 ψήφους εγκρίθηκε το άρθρο 32 τού Συντάγματος, γιά την αποσύνδεση τής εκλογής Προέδρου τής Δημοκρατίας από την διάλυση τής Βουλής. Το άρθρο υπερψηφίστηκε και από το κόμμα τής Ν.Δ. συγκεντρώνοντας πάνω από 180 ψήφους.
.—Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε σαν σήμερα την κατάργηση τού άρθρου 151 τού Ποινικού Κώδικα, βάσει τού οποίου τιμωρούνται με κάθειρξη, πρόσωπα τα οποία προκάλεσαν ή θα προκαλέσουν ζημιά στα συμφέροντα τής χώρας, εκπροσωπώντας την σε διαπραγματεύσεις με κυβερνήσεις άλλων κρατών. Στόχος τού συγκεκριμένου άρθρου είναι η αποτροπή των εκάστοτε εκπροσώπων τής Ελλάδας να «εκμεταλλευτούν» την ιδιότητά τους, βλάπτοντας τα συμφέροντά της. Η κυβερνητική πρόταση γιά κατάργηση, όχι μόνο συμβάλλει στο ανέλεγκτο των υπουργών, αλλά θέτει εν αμφιβόλω την σκοπιμότητά της, ιδιαιτέρως μάλιστα σε μία περίοδο κατά την οποία η ίδια διαφημίζει ότι επιδιώκει την κατάργηση τού διαχρονικά σκανδαλώδους νόμου «περί ευθύνης υπουργών».