Η ΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΜΑΝΗ (1821)

,

17-3-1821

,

Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

.

Ἀπ.Β. Δασκαλάκη

.

  Η ΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΜΑΝΗ

……….[ ] Ὁ ἡγεμὼν ἤ μπέης τῆς Μάνης Πέτρος Μαυρομιχάλης, ἄν καὶ μυημένος στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία, δίσταζε νὰ προβῇ στὴν κήρυξη τῆς ἐπαναστάσεως. Ἤθελε νὰ ἐξακριβώσῃ ἄν ἦταν ἀληθινὰ τὰ ὅσα διέσπειραν οἱ ἀπόστολοι τῆς ἐπαναστάσεως περὶ ρωσικῆς ἐνισχύσεως. Γι’ αὐτό ὁ Πετρόμπεης ἔστειλε στὴν Πετρούπολη τὸν ἔμπιστό του Κυριάκο Καμαρηνό, ὁ ὁποῖος μετέφερε ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Καποδίστρια. Πράγματι ὅταν ἔφτασε στὴν Ρωσία, ὁ Καμαρηνὸς πέτυχε νὰ συναντήσῃ τὸν Καποδίστρια, ὁ ὁποῖος διέψευσε τὰ διαδιδόμενα καὶ ἐδωσε στὸν Καμαρηνὸ ἐπιστολή, μὲ τὴν ὁποία συνιστοῦσε στὸν Πετρόμπεη ἡσυχία καὶ ἀποχὴ ἀπό κάθε ἐπαναστατικὴ ἐνέργεια.

……….Ἀλλ’ οἱ Φιλικοὶ δὲν δίστασαν νὰ πνίξουν στὸν Προῦθο, ἐνῷ ἔπλεε πρὸς τὸ Γαλάτσι, τὸν ἀπεσταλμένο τοῦ Μαυρομιχάλη, ὁ ὁποῖος καὶ δὲν ἔμαθε τὴν πραγματικὴ κατάσταση.

……….Ὁ Μαυρομιχάλης εἶχε καὶ προσωπικοὺς λόγους δισταγμοῦ σὲ σχέση μὲ τὴν κήρυξη τῆς ἐπαναστάσεως, ἀφοῦ ἕνας του γιὸς βρισκόταν ὡς ὅμηρος τῆς πίστεώς του στὴν Κωνσταντινούπολη. Γιὰ νὰ ἀποφύγουν κάθε ζημιὰ λόγῳ πατρικοῦ φίλτρου, οἱ Φιλικοὶ κατώρθωσαν νὰ τὸν φυγαδεύσουν. Ἀλλ’ ἐν τῷ μεταξὺ ἄλλος γιὸς του, εἶχε σταλεῖ στὴν Τρίπολη, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ πασᾶ στοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ προκρίτους.

……….Ὅμως τελικὰ λόγῳ τῶν ἰδιαιτέρων συνθηκῶν ποὺ ἐπικρατοῦσαν στὴν Μάνη, καὶ μετὰ τὴν κήρυξη τῆς Ἐπαναστάσεως στὴν Πάτρα στὶς 22 Μαρτίου, ἐξεμηδενίσθησαν καὶ οἱ τελευταῖοι δισταγμοὶ τοῦ Μπέη (καί) δὲν ὑπερίσχυσαν ἡ λογικὴ καὶ ἡ συντηρητικότης. Οἱ κάτοικοι τῆς δυτικῆς Μάνης ὑπὸ τὸν Πετρόμπεην καὶ τὸν Κολοκοτρώνην καὶ τοὺς ἐπιτοπίους Μανιάτας ἀρχηγούς, εἰσέβαλον εἰς τὴν Μεσσηνίαν καὶ τὴν 23ην Μαρτίου κατέλαβον τὴν Καλαμάταν, ὅπου ἤδη ἀπὸ ἄλλων κατευθύνσεων κατέφθανον ὁ Παπαφλέσσας, ὁ Ἀναγνωσταρᾶς καὶ ὁ Νικηταρᾶς. Οἱ αἰφνιδιασθέντες τοῦρκοι παρεδόθησαν ἄνευ ἀντιστάσεως.

……….Οἱ Καπεταναῖοι σχεδὸν ἀναξάρτητοι στὰ καπετανιλίκια τους, ἦταν πάντοτε φιλοπόλεμοι.  Ἀκόμη δὲ περισσότερο, οἱ ἄλλες ἡγεμονικὲς οἰκογένειες τῶν Τζανεττάκηδων καὶ τοῦ Μούρτζινου, γινόντουσαν περισσότερο δημοφιλεῖς μὲ τὴν δεδηλωμένη καὶ ἐπιδεικτικὴ τους προσχώρηση καὶ τὴν ἀνεπιφύλακτη ἐνίσχυση τοῦ λαϊκοῦ φρονήματος γιὰ ἄμεση κήρυξη τῆς ἐπαναστάσεως. Ἐκεῖ οὔτε τουρκικὴ ἀρχή, οὔτε τοῦρκος κἄν κατοικοῦσε καὶ γι’ αὐτό τὸ μυστικὸ τῆς ἐπαναστάσεως διαδόθηκε μὲ λιγώτερες προφυλάξεις στὸν λαό.

……….Ἡ δὲ Φιλικὴ Ἑταιρεία εἶχε κατορθώσει νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν στενὴ συνεργασία τῶν ἀντιμαχομένων ἡγετικῶν οἰκογενειῶν τῆς Μάνης. Ἤδη ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1918, ὁ Χριστόφορος Περραιβὸς εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὴν Μάνη καὶ πέτυχε τὴν συμφιλίωση τῶν τριῶν ἡγεμονικῶν οἰκογενειῶν.  Ὑπογράφτηκε μάλιστα καὶ συμφωνητικὸ στὸ ὁποῖο μὲ ὅρκο διαβεβαίωναν ὅτι θὰ παρέμεναν ἐνωμένοι  καὶ θὰ διατηρούσαν τὸν λαὸ τῆς Μάνης ἀδιάσπαστο χάριν τοῦ γενικοῦ καλοῦ τῆς Ἑλλάδος.

Ὁλόκληρο τὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό: www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση