,
,
23 Δεκεμβρίου
627.—Μετά από την νικηφόρα μάχη κοντά στην Νινευή, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ηράκλειος κατέλυσε στα ανάκτορα τού Ιεσδέν όπου και γιόρτασε εκεί την Θεία Γέννηση.
962.—Ο Δομέστικος Νικηφόρος Φωκάς συντρίβει τους Άραβες στο Χαλέπι τής Συρίας και το απελευθερώνει. Μετά την συντριβή των Σαρακηνών και την εκκαθάρισή τους από την Κρήτη, ο Δομέστικος Νικηφόρος Φωκάς κλήθηκε εσπευσμένα στην Κωνσταντινούπολη γιά να αναλάβει δράση στο ανατολικό σύνορο. Μέχρι το τέλος τού 961, ο Νικηφόρος είχε επιδοθεί στην ανασύνταξη των ανατολικών στρατευμάτων. Με τις νικηφόρες μάχες που διεξήγαγε εξασφάλισε την δίοδο προς το Χαλέπι και την Συρία. Σύντομα βρέθηκε κάτω από τα τείχη τού Χαλεπίου, το οποίο έπεσε σαν σήμερα. Χάρις στην νικηφόρο εκστρατεία απελευθερώθηκε ολόκληρη η Κιλικία, οι διαβάσεις τού Αμάνου και σημαντικές πόλεις και φρούρια δυτικώς τού Ευφράτη, ενώ απελευθερώθηκαν χιλιάδες Χριστιανοί δούλοι.
1096.—Ο Δούκας τής Λοθαριγγίας Γοδεφρείδος ντε Μπουγιόν, αφού έφτασε μπροστά στα τείχη τής Βασιλεύουσας με 70.000 πεζούς και 10.000 ιππείς, στρατοπέδευσε παρά τον μυχό τού Κερατίου κόλπου. Ο Γοδεφρείδος, δούκας τής Κάτω Λωρραίνης, εμφανίζεται στους κατοπινούς θρύλους των δυτικών ως ο τέλειος χριστιανός ιππότης και ο απαράμιλλος ήρωας τού σταυροφορικού έπους. Μία αντικειμενική και ευσυνείδητη σπουδή τής ιστορίας θα τροποποιήσει την γνώμη αυτή. Όταν ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός έστειλε επιστολή στον Πάπα Ουρβανό Β΄ ζητώντας την αποστολή μισθοφόρων από την Δύση γιά να αντιμετωπίσει τους Σελτζούκους τούρκους στην Μικρά Ασία, δεν μπόρεσε να υπολογίσει –δυστυχώς – το ζημιογόνο τελικά αποτέλεσμα γιά την Αυτοκρατορία. Ο Πάπας άδραξε την ευκαιρία και συγκάλεσε το 1095 την περίφημη σύνοδο στο Κλερμόν–Φεράν. Αποτέλεσμά της ήταν η πρώτη Σταυροφορία.
1678.—Ο τούρκος διοικητής των Αθηνών απαγχονίζει τον πρόκριτο Μιχαήλ Λίμποναν, «διότι, μεταβάς εις την Κωνσταντινούπολιν, είχεν εκφράσει παράπονα των κατοίκων διά τας εις βάρος των καταπιέσεις, και είχε επιτύχει ωρισμένα προνόμια υπέρ τής πόλεως. Ο Δημήτρης Καμπούρογλου σε θεατρικό του έργο με ήρωα τον Λίμπονα, είχε γράψει: […] “Γιὰ ποιὰ νὰ πρωτοκλάψω; Γιὰ σᾶς ῥαγιᾶδες, ποὺ ὁ Πασᾶς ἀχόρταστος, χυμάει κάθε τόσο ἀπ’ τὴν Ἔγριπο καὶ σᾶς ῥημάζει, ἢ γιὰ σᾶς μάρμαρα, ποὺ ὁ Φράγκος ἀναίσθητος, πληρώνει ὁλοένα καὶ σᾶς ἀρπάζει;”» (Ἀπόσπασμα ἀπό τὴν Α΄θεατρικὴ πράξη τοῦ ἔργου «Η ΝΕΡΑΪΔΑ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ»).
1803.—(π. ημ.) Η Γερουσία τής «Δημοκρατίας των Επτανήσων» ψήφισε νέο Σύνταγμα (5/1 με το ν. ημ.), το οποίο συνέταξαν από κοινού οι Μοτσενίγος και Καποδίστριας. Με αυτό καταργήθηκε η κληρονομική αριστοκρατία, ο πρόεδρος τής εκτελεστικής εξουσίας καλείτο «ηγεμών», οι δε διοικητές των νησιών «Πρυτάνεις». Το πολίτευμα αυτό διατηρήθηκε μέχρι το 1807, οπότε, με την Συνθήκη τού Τιλσίτ τα Ιόνια νησιά περιήλθαν εκ νέου στην Γαλλία.
.—Μετά την παράδοση τού Σουλίου στον Αλή πασά με την συνθήκη τής 12ης Δεκεμβρίου και την αποχώρηση των Σουλιωτών, χωρισμένων σε τρείς ομάδες, ήρθε το τέλος γιά μέλη τής φάρας των Μποτσαραίων. Η ξακουστή Δέσπω Μπότσαρη, σύζυγος τού Γιώργη, μαζί με τις κόρες, τις νύφες και τα εγγόνια της, ανατίναξαν τον Πύργο τού Δημουλά, προτιμώντας τον θάνατο από την σκλαβιά στον τούρκο. Τού θανάτου αυτών των Αθανάτων, προηγήθηκε η εξ ίσου μεγάλη θυσία τού καλόγηρου Σαμουήλ στο Κούγκι, στις 16 τού μήνα, αλλά και αυτή των Σουλιωτισσών στο Ζάλογγο στις 18. Ο ύπουλος τουρκαλβανός τους κυνήγησε με κάθε τρόπο.
1821.—«Τὸ ἐν Ἐπιδαύρῳ Βουλευτικὸν σῶμα ἔπαυσε τὰς ἐργασίας του».
1823.—Στο Μεσολόγγι, συνέλευση των παρισταμένων ανακηρύσσει τον Μαυροκορδάτο διοικητή τής Στερεάς Ελλάδος. Καταγγέλθηκε ραδιουργία από μέρους του γιά τον τρόπο με τον οποίο έλαβε την θέση από τον τότε αντίπαλό του και Έπαρχο Δυτικής Ελλάδος, Κωνσταντίνο Μεταξά.
1824.—«Ἐγένετο ἐν Μεσολογγίῳ Συνέλευσις ἐκ στρατιωτικῶν καὶ πολιτικῶν ὁπλαρχηγῶν ὑπό τὴν Προεδρείαν τοῦ Ἀλεξάνδρου Μαυροκορδάτου».
.—Ο στόλος τού Ιμπραήμ που μόλις χθες έφθασε στην Σούδα τής Κρήτης, αναχωρεί γιά την Ρόδο.
1826.—«Ἀφίκετο ἐκ Παρισίων εἰς Ἑλλάδα ὁ Κεφαλλήν Διονύσιος Βούρβαχης, Συνταγματάρχης τοῦ Γαλλικοῦ στρατοῦ».
1828.—Ο Ελληνικός στόλος στην Στυλίδα τής Φθιώτιδας κυριεύει τουρκική γολέτα. «Ἐκυριεύθη ἐν Στυλίδι τῆς Φθιώτιδος τουρκικὴ γολέτα ὑπό τῆς Καρτερίας».
.—Στον Ευβοϊκό κόλπο ο πλοίαρχος Σαχίνης κυρίευσε τρία τουρκικά πλοία. «Ὁ πλοίαρχος Σαχίνης ἐκυρίευσε εἰς τὸν Εὐβοϊκὸν κόλπον τρία τουρκικὰ πλοῖα».
.—Ο Ι. Καποδίστριας διορίζει τους πρώτους υπουργούς του (μέλη τής Προεδρίας τού «Πανελληνίου» και τής Γερουσίας), Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Γ. Κουντουριώτη, Α. Ζαΐμη και Σπ. Τρικούπη.
1831.—Οι εξεγερμένοι κατά τού τυραννικού καθεστώτος τού Αυγουστίνου Καποδίστρια στο Άργος, αφού αποσύρθηκαν στα περίχωρα τής πόλεως αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα τους μέχρις εσχάτων, και έχοντας στο πλευρό τους εξήντα αντιπολιτευόμενους πληρεξούσιους, σαν σήμερα, κυκλοφόρησαν προκηρύξεις με τις οποίες καλούσαν τον λαό να επαναστατήσει κατά τού καθεστώτος. Βρισκόμαστε εν μέσω τής Ε’ Συνελεύσεως με τα αιματηρά γεγονότα να έχουν ξεκινήσει ήδη από τις 9 τού μήνα (βλ. ημ.)
1835.—Ορκίζεται η πρώτη δημοτική αρχή Πειραιά, με επί κεφαλής τον Υδραίο έμπορο Κυριάκο Σερφιώτη και εγκαθίστανται οι πρώτες Αρχές, αποτελούμενες από Υπολιμενάρχη, Τελώνη, Ειρηνοδίκη, Υπομοίραρχο και Φρούραρχο. Στην αρχαιότητα ο Θεμιστοκλής είχε αντιληφθεί από νωρίς την αξία τού Πειραιά ως πολεμικού και εμπορικού λιμένα· γι ’αυτό, μετά τα Μηδικά, άρχισε την τείχιση τής πόλεως. Το τείχος της έχει μήκος 10 χιλιομέτρων, πύργους και πύλες γιά την είσοδο στην μεγάλη ναυτική πόλη. Η Μουνιχία (Μικρολίμανο), διέθετε χώρο γιά εκατό τριήρεις, ενώ το βασικό πολεμικό λιμάνι τής Ζέας είχε χωρητικότητα διακοσίων τριήρεων. Τον Μεσαίωνα, οι Φράγκοι ονόμαζαν τον Πειραιά «Πόρτο Λεόνε», λόγω ενός μεγάλου μαρμάρινου λέοντα που υπήρχε στην είσοδο τού λιμένα· το 1687, κατ’ εντολή τής βενετικής Γερουσίας (βλ. 4/12), ο λέων εκλάπη από τον ναύαρχο Μοροζίνι, όπως και πάρα πολλά άλλα ανεκτίμητης πολιτιστικής αξίας αντικείμενα. Από τότε, «στολίζει» την είσοδο τού βενετικού ναυστάθμου. Ο πληθυσμός τού Πειραιά μετά την Μικρασιατική καταστροφή διπλασιάστηκε, όταν οι ξεριζωμένοι Έλληνες τής Μικράς Ασίας εγκαταστάθηκαν στον μεγαλύτερο προσφυγικό συνοικισμό που ονομάστηκε Νίκαια (Κοκκινιά), σε ανάμνηση τής Αλύτρωτης πατρίδας. Η συνεισφορά των ξεριζωμένων Ελλήνων στην πρόοδο και εξέλιξη τής πόλεως τού Πειραιά είναι πολύ μεγάλη.
1838.—Απεβίωσε στη Βιέννη, ο μεγάλος ευεργέτης Κωνσταντίνος Βέλλιος (Μπέλλος ή Μπέλλιος). Ήταν Ιδρυτής τής Αρχαιολογικής Εταιρίας Αθηνών, δημιουργός τού δημοτικού νοσοκομείου ‘’ΕΛΠΙΣ’’ και τού κληροδοτήματος ‘’Βελιείου’’ υποτροφείου. Μεταξύ πολλών άλλων, πρόσφερε τεράστια ποσά και δαπάνες σε χρήματα και οπλισμό κατά τον Εθνοσωτήριο αγώνα, όπως επίσης έκανε δωρεές σε πολλά άλλα κράτη. Τιμήθηκε στην Αυστροουγγαρία με τον τίτλο τού Βαρώνου. Ο Βέλλιος γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου στην Βλάστη τής Μακεδονίας.
1859.—Γεννήθηκε σαν σήμερα στην Γαλίφα Ηρακλείου Κρήτης, ο Μητροπολίτης Κρήτης Τίτος Β΄.
1872.—Το Κεντρικό Κομιτάτο τής Μόσχας, αποφάσισε σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε σαν σήμερα, να χρηματοδοτεί αυτούς που εξακριβωμένα προσφέρουν τις περισσότερες εκδουλεύσεις γιά την υπόθεση τού πανσλαυϊσμού στην Χερσόνησο τού Αίμου. Όπως καταγράφηκε στα πρακτικά, τα ιδρυμένα Κομιτάτα στην Ρωσία με τα παραρτήματα τού εξωτερικού, συστάθηκαν με σκοπό την προστασία των σλαυϊκών συμφερόντων και την διευκόλυνση των αδελφών στην εκπλήρωση των καθηκόντων τους σε όλη την σλαυϊκή φυλή.
1880.—Η Βουλή ψηφίζει τον Νόμο ΩΠΓ΄ (Εφημερίς τής Κυβερνήσεως – 5/1/1881), με τον οποίο κυρώνει την σύμβαση που υπεγράφη στις 29 Νοεμβρίου/11 Δεκεμβρίου 1880 μεταξύ τής ελληνικής κυβερνήσεως, τού αυτοκράτορα τής Γερμανίας και τού πρίγκηπα τής Βαυαρίας, Λουδοβίκου Φερδινάνδου. Βάσει αυτής, αναγνωρίσθηκε ότι η Ελλάς οφείλει στον πρίγκηπα το ποσό των 2.600.000 φράγκων, από δάνεια που έλαβε κατά τα έτη 1835, 1836 και 1837.
1889.—Την ημέρα των τριακοστών γενεθλίων του, χειροτονήθηκε επίσκοπος Πέτρας ο φιλόπατρις μετέπειτα Μητροπολίτης Κρήτης Τίτος Β΄. Εγκαταστάθηκε στην έδρα του, την Νεάπολη Μεραμβέλλου.
1912.—Οι Ελληνικές δυνάμεις δρουν διά πυροβολικού και περιπόλων στην περιοχή Ηπείρου.
1919.—Στο μέτωπο στην Μ. Ασία επικρατεί ηρεμία.
.—Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε εικοσιτετράωρη απεργία γιά τα εργατικά νομοσχέδια.
1920.—Ο στρατηγός Παπούλας αποφάσισε την διενέργεια αναγνωριστικής επιθέσεως προς το Εσκί Σεχήρ. Από την ημέρα αναλήψεως τής διοικήσεως τής Στρατιάς Μικράς Ασίας από τον Στρατηγό Παπούλα (9/21 Νοεμβρίου 1920), έως την απόφαση αναγνωριστικής επιθέσεως προς το Εσκί Σεχήρ (11/23 Δεκεμβρίου 1920), η δράση και των δύο αντιπάλων περιορίζονταν μόνο σε επιδρομές.
1921.—Η Ελληνική στρατιά στην Μ. Ασία δέχεται επίθεση τούρκικων αποσπασμάτων. Η τουρκική Διοίκηση βασίσθηκε στην κινητή άμυνα, αποφεύγοντας το στατικό πνεύμα στην διεξαγωγή τού αμυντικού αγώνα, εκμεταλλευόμενη κατά τον καλύτερο τρόπο τα διατιθέμενα έμψυχα και άψυχα μέσα.
.—Στις Κάννες (23 ἤ 27/12), αρχίζει η συζήτηση τού Ανατολικού Ζητήματος μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας και Ιταλίας. Ο πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης μετά το Λονδίνο και την Ρώμη, παραβρέθηκε και στις Κάννες, προσπαθώντας να βρει (κυρίως οικονομική) βοήθεια. Επέστρεψε στην Αθήνα στις 21 Φεβρουαρίου τού 1922, έχοντας ουσιαστικά αποτύχει στην άρση τού οικονομικού αποκλεισμού ο οποίος είχε επιβληθεί (δήθεν) λόγω τής επανόδου τού Κωνσταντίνου Α΄. Τα συνεχή αδιέξοδα ώθησαν τον Γούναρη σε παραίτηση και ακολούθησαν οι κυβερνήσεις τού Νικόλαου Στράτου και τού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη. Το σκηνικό στην Μικρά Ασία ήταν δραματικό.
1928.—Ιδρύεται στην Ελλάδα το Συμβούλιο τής Επικρατείας.
1934.—Μετά την προηγούμενη αναβολή της, στις 24 Νοεμβρίου, η δίκη γιά την απόπειρα δολοφονίας τού Βενιζέλου λαμβάνει εκ νέου αναβολή.
1937.—Η κυβέρνηση Μεταξά νομοθετεί σχέδιο το οποίο περιλαμβάνει την εθνική διαπαιδαγώγηση των νέων. Πρόκειται γιά την γνωστή Ε.Ο.Ν., τής οποίας τα πρώτα μέλη θα ορκιστούν στην Αθήνα στις 31/12ου.
1940.—Το πρωί τής 23ης Δεκεμβρίου στην εκκλησία των Αγίων Πάντων τής Χιμάρας, όλοι οι Έλληνες, κάτοικοι και στρατιώτες, έψαλλαν το «Χριστός Ανέστη» και το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ». Ο Ελληνικός Στρατός είχε εισέλθει στην πόλη το βράδυ τής προηγουμένης. Στις επιχειρήσεις προς Χιμάρα, καταμετρήθηκαν εικοσιπέντε νεκροί και τραυματίες Αξιωματικοί, και επτακόσιοι νεκροί και τραυματίες Οπλίτες. (Απομνημονεύματα Αναστασίου Ε. Ριζόγιαννη) & (Έκθεσις Ταγματάρχου Βαζαίου Εμμανουήλ.)
—Ο 10ος Λόχος τού 6ου Σώματος Πεζικού, επιτίθεται προς το ύψωμα Σκουταρά και την μεσημβρία καταλαμβάνει το ύψωμα 504. Στην αντεπίθεση που υπέστη από τους Ιταλούς, υποστηρίχθηκε από την έγκαιρη επέμβαση τού 11ου λόχου. (Απομνημονεύματα Αναστασίου Ε. Ριζόγιαννη.)
.—Το 2ο Τάγμα τού 6ου Σώματος Πεζικού παρά την ομίχλη, καταλαμβάνει το ύψωμα 921.
1942.—Εκτελείται στην Κρήτη από τους Γερμανούς, με άλλους δύο συντρόφους του, ο ήρωας τής αντιστάσεως από την Λέρο, Απόστολος Ευαγγέλου. Την νύχτα τής 23ης τους οδήγησαν σε μία χαράδρα κοντά στο χωριό Βαρύπετρο. Εκεί, αφού τους υποχρέωσαν να σκάψουν τους τάφους τους, επιχείρησαν να κλείσουν με μαντίλια τα μάτια τους. Τα τρία παλικάρια αρνήθηκαν επίμονα, έσκισαν τα πουκάμισά τους και προτάσσοντας τα στήθη τους φώναξαν: «Έτσι πεθαίνουν οι Έλληνες! Ζήτω η Ελλάδα!» και έπεσαν διάτρητοι από τις σφαίρες.
1944.—Συνεχίζουν οι μάχες μεταξύ τού ΕΔΕΣ με κομμουνιστές στην Ήπειρο. Σαν σήμερα, συγκρούστηκαν στα Μάρμαρα στο Μιτσικέλι, ενώ οι πρώτοι ΕΛΑΣίτες εισέβαλαν στην πόλη των Ιωαννίνων. Λίγες ημέρες μετά, οι Βρετανοί θα περιορίσουν τον Ζέρβα και θα τον διατάξουν να αποσυρθεί στην Κέρκυρα, αφήνοντας την Ήπειρο στο έλεος των φιλομπολσεβίκων.
.—Οι κομμουνιστές εισβάλλουν στο χωριό Γλυκόριζο τής Άρτας και απαγάγουν τον ιερέα με αρκετούς ενορίτες. Λίγο αργότερα, τους εκτέλεσαν όλους μαζί στην τοποθεσία πάνω από τους Αμυντικούς Στρατώνες, μαζί και τον εξάχρονο Νικόλαο Βαδιβούλη.
1945.—Ο επί κεφαλής τής επιτροπής γιά τα συμφέροντα των Ιταλών στα Δωδεκάνησα, γράφει προς το Υπουργείο του: «[…] Οι Βρετανοί απέδειξαν την κατανόηση και την συμπάθειά τους γιά τους Ιταλούς που διαμένουν εδώ. […] Κατέστρεψαν δε πολλές ρόδινες ψευδαισθήσεις των Ελλήνων. […] Σε όλες τις κοινωνικές τάξεις δημιούργησαν την εντύπωση ότι δύσκολα θα επιτρέψουν την ενσωμάτωση των – μεγαλυτέρων τουλάχιστον – νησιών στην Ελλάδα». Τα λόγια τού φανφάρα και κακόδοξου A. Macchi, δεν απείχαν καθόλου από την πραγματικότητα…
1947.—Ο Ζαχαριάδης τού Κ.Κ.Ε. προβαίνει στον σχηματισμό τής παράνομης «Πρώτης Προσωρινής Κυβερνήσεως τής Ελεύθερης Ελλάδος», με ουσιαστικό Πρωθυπουργό τον ίδιο, Πρόεδρο αλλά και υπουργό Στρατιωτικών τον Μάρκο Βαφειάδη, και υπουργούς τους Γ. Ιωαννίδη, Μ. Πορφυρογένη, Π. Ρούσσο, Β. Μπαρτζώτα, Δ. Βλαντά, Λ. Στρίγγο και Π. Κόκκαλη, (πατέρα και παππού τής σύγχρονης γνωστής οικογένειας). Από τον Ιούλιο τής ίδιας χρονιάς, ο εκπρόσωπος τού Κ.Κ.Ε. στο συνέδριο τού γαλλικού κομμουνιστικού κόμματος στο Στρασβούργο, Μ. Πορφυρογένης, είχε εξαγγείλει την πρόθεση δημιουργίας ξεχωριστού κομμουνιστικού κράτους, ακρωτηριάζοντας την ελληνική επικράτεια. Βέβαια παρά τις προσπάθειές τους, δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν υπό σταθερή κατοχή μία πόλη ως έδρα και πρωτεύουσα τής κυβερνήσεώς τους.
.—Σκοτώθηκε ο αεροπόρος μας Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης εκτελώντας αποστολή επιθετικής αναγνωρίσεως στην περιοχή Άνω Προστόβας Αγρινίου, όταν το αεροσκάφος του χτυπήθηκε από αντιαεροπορικά πυρά και συνετρίβη στο έδαφος.
.—Μετά από πέντε ημέρες πεζοπορίας, ανυπόδητος και βασανιζόμενος φρικτά, βρίσκει την 6η ημέρα, στο βουνό «Καντήλι», μαρτυρικό θάνατο ο ιερέας Κωνσταντίνος Φράγκος. Ο άτυχος εφημέριος των Αμιλάντων τής Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, εκτελέστηκε από κομμουνιστές αντάρτες τού ΕΛΑΣ, ενώ τα μαρτυρικά του λείψανα βρέθηκαν ύστερα από πέντε ολόκληρα χρόνια. (Άλλη πηγή θέλει τον θάνατό του στις 18 Δεκεμβρίου.)
1952.—Μία ημέρα μετά την σύγκρουση αεροσκάφους μας C-47 με Jet τής αεροπορίας των Η.Π.Α. στην Κορέα, απεβίωσε ο συγκυβερνήτης Άγγελος Περακάκης (βλ. & 22/12).
.—Οι ισχυρές βροχοπτώσεις που πλήττουν την Αττική προκαλούν πλημμύρες και καταρρεύσεις κατοικιών.
.—Την ίδια ημέρα, φονικές είναι οι πλημμύρες στην Κύπρο λόγω τής μεγάλης κακοκαιρίας.
1954.—Ισχυρή σεισμική δόνηση έπληξε τον Νομό Ηλείας. Το επίκεντρο τού σεισμού ήταν μεταξύ τού Βαρθολομιού και τού Σταφιδόκαμπου.
1967.—Αρκετούς μήνες μετά την απόφαση τού Στρατοδικείου (16/3ου), το καθεστώς Παπαδόπουλου αμνηστεύει την περιβόητη υπόθεση «ΑΣΠΙΔΑ».
.—Την ίδια ημέρα αποφυλακίστηκε και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η αποφυλάκισή του έγινε μετά από έμμεση υπόδειξη αξιωματούχου τού Στέιτ Ντιπάρτμεντ των Η.Π.Α., ότι η «απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, και ιδιαίτερα τού Ανδρέα Παπανδρέου, θα ήταν ένα εποικοδομητικό βήμα προς την επιστροφή τής Ελλάδας στην ομαλότητα».
1969.—Υπογραφή τής «Συμβάσεως γιά την Έρευνα και Ανάπτυξη Υδρογονανθράκων Υγρής και Αέριας Μορφής στο Θρακικό Πέλαγος». Η Σύμβαση υπεγράφη μεταξύ τού Βασιλείου τής Ελλάδος και τής Oceanic Exploration Company και αφορούσε τα πετρέλαια τής Θάσου.
1975.—Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο σταθμάρχης τής Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των Η.Π.Α. γνωστής ως C.I.A., Ρίτσαρντ Γουέλς, από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν. Είναι η πρώτη δολοφονική επιχείρηση αλλά οι προκηρύξεις που είχε στείλει η οργάνωση θεωρήθηκαν ως φάρσα. Στις 26 Δεκεμβρίου τού 1976, η γαλλική «Liberation» δημοσίευσε την προκήρυξη που περιέγραφε βήμα προς βήμα την δολοφονία τού Ρίτσαρντ Γουέλς· την επιστολή παρέδωσε ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ στον διευθυντή τής γαλλικής εφημερίδας.
1990.—Βουλευτές τού κόμματος τής Νέας Δημοκρατίας συνυπογράφουν ερώτημα που κατέθεσαν στην Βουλή, με το οποίο ζητούσαν την αποφυλάκιση των πραξικοπηματιών τού καθεστώτος τής 21ης Απριλίου. Το θέμα έφερε στην επικαιρότητα το Κ.Κ.Ε., στοχοποιώντας τον Πέτρο Τατούλη.
1991.—Υπεγράφη μεταξύ τής εταιρίας ΤΣΙΜΕΝΤΑ ΧΑΛΚΙΔΟΣ Α.Ε., και των κυρίων μετόχων αυτής και τής εταιρίας CALCESTRUZZI HOLDING S.A. (νυν CONCRETUM S.A.) σύμβαση γιά την απόκτηση από την τελευταία τού 95% των μετοχών τής πρώτης.
.—Οι εφημερίδες τής χώρας μεταφέρουν τις δηλώσεις τού υπουργού Δημοσίας Τάξεως, Θ. Αναγνωστόπουλου, οι οποίες γνωστοποιούν την τεράστια αύξηση τής εγκληματικότητας από αλβανούς που κατοικούν πλέον στην Ελλάδα.
.—Η σορός τού Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ, γνωστότερου ως Νίκου Ζαχαριάδη, μεταφέρθηκε στην Αθήνα γιά να ταφεί αυτή την φορά στην Ελλάδα (29/12ου). Ο Ζαχαριάδης είχε πεθάνει την 1η Αυγούστου τού 1973 και θάφτηκε ως μπολσεβίκος στην Σοβιετική Ένωση. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες γιά την απόσχιση τής Μακεδονίας αλλά και αρχηγός των κομμουνιστών κατά την διάρκεια τού λεγόμενου πλέον «εμφυλίου» πολέμου.
1993.—Συνελήφθησαν σαν σήμερα οι Κατσούλας, Δημητροκάλλης, και Μαριέτη, γιά την υπόθεση δολοφονίας γυναικών η οποία είχε σχέση με σατανιστικές τελετές. Εκείνη την περίοδο η ιδιωτική τηλεόραση έχει μόλις εμφανιστεί στην Ελλάδα, και το θέμα είχε σχεδόν μονοπωλήσει τα δελτία ειδήσεων και τις τηλεθεάσεις.
1994.—Εισήχθη στην Κυβερνητική Επιτροπή υπό την προεδρία τού Πρωθυπουργού, η από τον Οκτώβριο τού 1994, ομόφωνη εισήγηση τής Επιτροπής Μεγάλων Έργων, σχετικά με την επιλογή τού ομίλου Hochtief A.G.. Ο συγκεκριμένος Όμιλος θα είναι εταίρος τού Ελληνικού δημοσίου στην κατασκευή, ανάπτυξη, λειτουργία και εκμετάλλευση τού νέου Διεθνούς Αεροδρομίου Αθηνών στα Σπάτα.
1999.—Ο αλβανός φύλαρχος Ιλίρ Μέτα, όντας προσκεκλημένος στην Αθήνα, έθεσε θέμα «αποζημιώσεων στους Τσάμηδες».
2008.—Η τρομοκρατική οργάνωση ‘’Επαναστατικός Αγώνας’’ εξαπολύει επίθεση εναντίον αστυνομικών που επέβαιναν σε υπηρεσιακό λεωφορείο. Το περιστατικό συνέβη στην περιοχή Γουδί τής πρωτεύουσας.
2013.—Απεβίωσε σαν σήμερα στην Μόσχα, ένας σπουδαίος οικουμενικός Έλληνας, ο ποντιακής καταγωγής αρχαιολόγος Βίκτωρ Σαρηγιαννίδης. Συνέδεσε το όνομά του με αξιόλογες ανασκαφές, με σημαντικότερη την μεγαλύτερη ανασκαφή τής Βακτριανής το 1978, στο σημερινό Αφγανιστάν. Έφερε στο φως έξι βασιλικούς τάφους με μεγάλο αριθμό χρυσών κτερισμάτων ελληνιστικής και υστεροελληνιστικής τεχνοτροπίας. Οι έρευνές του ήταν τεράστιας εκτάσεως και σημασίας και αφορούσαν τον Ελληνισμό τής Ασίας και κυρίως τού Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η συλλογή Βίκτωρα Σαρηγιαννίδη με τα ευρήματα τού Τιλιά Τεπέ εκτέθηκε το 2011 στο Βρετανικό Μουσείο τού Λονδίνου. Όσοι τον γνώρισαν από κοντά διαπίστωσαν πως ήταν ένας απλός και μετρημένος άνθρωπος που απεχθανόταν τις υλικές αξίες και απολαβές και μέσα στην καρδιά του είχε πάντοτε την Ελλάδα, «την πατρίδα», όπως έλεγε.
2018.—Απεβίωσε ο εμβληματικός Θέμης Μαρίνος ο οποίος ανατίναξε την γέφυρα τού Γοργοπόταμου ως μέλος τής Βρετανικής Συμμαχικής Αποστολής (BLO). Την συμμετοχή του στην Βρετανική Συμμαχική Αποστολή (BLO) κατά την διάρκεια τού Β’ παγκ. πολέμου, κατέγραψε στα ιστορικά βιβλία που εξέδωσε με θέμα την εθνική αντίσταση στην Ελλάδα. Το 1940-41 ο Θέμης Μαρίνος πολέμησε στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο και στην συνέχεια στην Μάχη τής Κρήτης ως έφεδρος αξιωματικός. Αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς και αφού δραπέτευσε, αρχικά συνεργάστηκε με την αντίσταση στο Νομό Ρεθύμνης. Κατάφερε να διαφύγει στην Αίγυπτο με υποβρύχιο, οπότε και κατατάχτηκε στην 1η Ελληνική Ταξιαρχία. Αποσπάστηκε από τον Πρίγκιπα Πέτρο στο βρετανικό Κέντρο Ειδικής Εκπαιδεύσεως στην Παλαιστίνη όπου και εκπαιδεύτηκε. Τον Σεπτέμβριο τού 1942 ως μέλος τής βρετανικής ομάδος αλεξιπτωτιστών, προσγειώθηκε μαζί με άλλους Βρετανούς αξιωματικούς στην Ελλάδα. Ακολούθησε η ανατίναξη τής σιδηροδρομικής γέφυρας τού Γοργοπόταμου, με στόχο την διακοπή τού εφοδιασμού των Γερμανικών στρατευμάτων στην βόρειο Αφρική. Στην δολιοφθορά βοήθησαν και οι αντιστασιακές οργανώσεις ΕΔΕΣ, ΕΛΑΣ.
2019.—Συνελήφθη σαν σήμερα στην Νεμέα Κορίνθου, ημεδαπός αρχαιοκάπηλος. Ο συλληφθείς αναζητούσε αγοραστές με σκοπό την πώληση κεφαλής Κούρου, μοναδικής αρχαιολογικής αξίας. Η κεφαλή είχε μέγεθος 40 εκ., με σωζόμενο τμήμα λαιμού, με αστραγαλωτή κόμμωση, σμιλεμένη σε ασβεστόλιθο ή πωρόλιθο. Το κατασχεθέν αντικείμενο φωτογραφήθηκε από συνεργείο τής Διευθύνσεως Εγκληματολογικών Ερευνών και παραδόθηκε στο Μουσείο τής Αρχαίας Κορίνθου.